ဆုရီသူ့ကိုလှမ်းကြည့်နေတာကိုတော့ ကောင်းမြတ်မမြင်ပေ။

သူ့ရဲ့ မသိစိတ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သူ့ကိုကြည့်နေသလိုခံစားရတော့ အပေါ်ကိုမော့အကြည့်....

'တစ်မျိုးကြီးပဲ'

အခန်းထဲကို ဆုရီကလျှင်မြန်စွာဝင်ပြီးပုန်းလိုက်တဲ့အတွက်သူ မမြင်လိုက်ပေ။

ထို့နောက်သူ ကြက်သားဆန်ပြုတ်လေးဆွဲကာအပေါ်ကိုသာတက်လာခဲ့တော့သည်။

_________________________

ကြေးအိုး၊ ဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြုတ်၊ ကြာဇံချက်၊ ကြက်သားကွေ့တီယို၊ ထမင်းပေါင်း။

နောက်နေ့တွေမှာ တစ်ခါတစ်မျိုးမရိုးအောင် ကေသွယ် လာလာပို့သည်။နောက်ဆုံးကောင်းမြတ်ကတားယူရသည်အထိ။

"အစ်ကိုနေကောင်းနေပါပြီ လာမပို့နဲ့တော့နော်"

"နေကောင်းခါစဆိုတာ အားရှိတဲ့အစားအစာတွေစားရတယ်လေ...အားနာလို့တော့မငြင်းလိုက်ပါနဲ့လေ...ဘာမှမပင်ပန်းပါဘူး"

'ပြောလို့လဲမရပါလား'

ကြာလာတော့‌ ကေသွယ့်ကို သူတော်တော်လေးအားနာ မိလာသည်။

"ရော့ပါ.."

လက်ထဲကိုအတင်းထည့်ပေးပြီး

"သွားပြီ"

ဟုပြောကာလှည့်အထွက် တိုက်ဆိုင်သည်ဟုဆိုရမလား အပြင်ကပြန်လာတဲ့ ဆုရီနဲ့ သူတို့သွားဆုံလေသည်။

‌ဆုရီကကေသွယ့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းမြတ်ကိုထပ်ကြည့်နေသည်။

ကောင်းမြတ်ကလည်း သူမကိုသာသေချာကြည့်နေသည်။ကေသွယ်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်အပြန်အလှန်စိုက်ကြည့်နေကြတာကို တွေ့နေရပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုကိုလုံးလုံးမသိ။

"သွားပြီနော်...အစ်ကို"

"အင်းး"

လို့သာတစ်ခွန်းထဲသူပြန်ဖြေလိုက်သည်။ထို့‌နောက်စကားတစ်ခွန်းမှမဟ ပြုံးတောင်မပြပဲ ဆုရီကသူ့ဘေးနားကဖြတ်ကာအပေါ်တက်သွားလေတော့သည်။

__________________________

ညရောက်တဲ့အခါ ပုံမှန်အတိုင်းသူတွေးရပြန်ဦးမည်။ ‌ညရောက်ရင် သူ့မှာလုပ်စရာသုံးခုသာရှိသည်။

ဂိမ်းဆော့မည်၊ ဂွင်းထုမည်၊ တောင်တွေး‌‌မြောက်တွေးမည်။

"ဘယ်လိုကောင်လဲဟ....club ကိုဆော်တွေနဲ့လာတယ်ဆိုတော့....သူကရောမသိဘူးလား"

မျက်နာကြက်ပေါ်က မီးလင်းတဲ့အရုပ်လေးတွေ ကို‌ကြည့်ရင်း သူအတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ဆုရီသူ့ကိုအဆက်အသွယ်ဖြတ်သွားတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ သူသိနားလည်ခဲ့ပြီ။သို့ပေမယ့် သူမနဲ့ သူမရဲ့ချစ်သူတို့အကြောင်းတော့သူနားမလည်။ ‌ကျော်ကျော်ကတော့သူတွေ့ခဲ့တာ "အဲ့ဘဲမှအဲ့ဘဲ" အသေအချာကြီးကိုပြောနေပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်မတွေ့ဖူးသေးတာကြောင့် သူများ သွားစွပ်စွဲလို့မဖြစ်သေး။သို့‌ပေမယ့်‌ ဆော်ရှိရဲ့သား club ကိုဆော်တွေနဲ့လာလာနေတယ်ဆိုတာတော့ သိပ်မဟုတ်သေး။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ငါနဲ့မဆိုင်ပါဘူး‌လေ'

ထို့နောက်‌မက်ဆေ့ဂ်ျတစ်စောင်ဝင်လာသည်။

ကေသွယ့်ဆီက...

"နေ‌ကောင်းသွားပြီလားးအစ်ကို...မနက်ဖြန်ကျောင်းလာမှာလား"

"အင်းလာမှာ"

နောက်နေ့မှာ ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ကျကျနန သူကျောင်းကိုလာခဲ့သည်။

"ကဲ...စာမျက်နှာ ၁၂၀ကိုလှန်မယ်"

ခရီးသွားတွေရပ်နားထားလို့ နွေရာသီတုန်းကသူတို့မသွားဖြစ်လိုက်တဲ့ကမ်း‌ခြေခရီး။ယခုသွားဖို့အကြောင်းကတော့ဖန်လာခဲ့ပြီ။ကောင်းမြတ်တို့‌က ယောင်္ကျားလေးဘောလုံးပထမဆုရခဲ့ပြီး၊ ကေသွယ်တို့အတန်းကတော့ မိန်းကလေးအသင်းနေနဲ့ရခဲ့တာကြောင့် ကျောင်းကဆုအနေနဲ့ ခရီးပို့ပေးတာဖြစ်သည်။

အေခြအ‌နေအရပ်ရပ်‌ကြောင့်လိုက်မပို့ပေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကမ်းခြေကို အခုမိုးတွင်းကြီး သွားရပေဦးမည်။

"မင်းတို့အတန်းမှာလိုက်မယ့်သူရော ရှိပါ့မလား"

"မသိပါဘူးကွာ...မလိုက်ဘူးဆိုတဲ့ကောင်တွေများတယ်"

"မင်းရော"

"ငါတော့စိတ်ပြေလက်ပျောက်လေးလိုက်သွားမလားလို့"

စိတ်ညစ်ရင်ခရီးထွက်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းသူလိုက်လုပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မိုးတအုံ့အုံ့နဲ့ ‌ပိုတောင် ဆွေးစရာကောင်းသွားမလားမသိလို့သူ တွေမိလေသည်။

"ဆရာမကလည်းသူမွေးနေ့ရှိတော့ လိုတာစိုက်ပေးမယ်လုပ်နေတာ"

"‌ဒါနဲ့ ဟိုကေသွယ်ဆိုတဲ့ ဘေဘီလေးရော လိုက်မှာတဲ့လား"

"မပြောတတ်ဘူး"

ထိုစဉ်ပြောရင်းဆိုရင်း သူမရောက်ချလာသည်။

"အစ်ကို..ကောင်းမြတ်"

"ဪ..ညီမလာလေ"

"အတန်းကအခုမှပြီးတာလေ...ခရီးလိုက်မှာမှတ်လား"

"အင်းလိုက်မှာ...ညီမရော"

"လိုက်မှာလေ...တစ်ခြားမဟုတ်ပါဘူး အဲ့တာသိချင်လို့လာမေးတာလေ"

သူမပြန်ထွက်သွားတဲ့အခါ ကျော်ကျော်က ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို‌ထုတ်သောက်လိုက်ပြီး...

"ကိုယ့်ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ အရာကိုပဲကြည့်ပါကွာ ဟိုးတစ်လံလောက်ကဟာကို သွားမစပ်စုချင်ပါနဲ့ ငါးကောင်ရာ"

ဆိုပြီးလေးနက်စွာ တစ်ချက်အကြံပြုလိုက်သည်။ထိုအခါ ကောင်းမြတ် ခဏတာတွေဝေသွားသည်။သူသေချာဆုံးဖြတ်မှရတော့မည်။ သူ့ကိုပြတ်ပြတ်သားသားငြင်းသွားတဲ့အပြင် ဆိုင်သူပါရှိနေတဲ့ အမကြီးဆုရီ ကိုသူလက်လွတ်ပြီး ကေသွယ်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကိုသာမြှားဦးလှည့်ဖို့သင့်နေပြီဟု ကျော်ကျော်ကပြောချင်တာဖြစ်သည်။

သူလည်း နားတော့နားလည်ပေမယ့် ချက်ချင်းကြီးပြောင်းလိုက်ဖို့ကလည်းသိပ်မလွယ်သေး။

________________________

Club ရဲ့မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကခုန်မူးရူးနေကြတဲ့လူတွေနဲ့ ထောင့်နားကဝိုင်းမှာကျော်ကျော်နဲ့ သူ့ကောင်မလေးတို့လည်းရှိနေသည်။

"ဘေးရယ်...ကိုမူးနေပြီ"

"မနောက်ပါနဲ့ ကိုရယ်...ဒါကြီးကမူး‌တာလား....ရော့တစ်ခွက်လောက်ချဦး"

"အာ..တော်ပြီ"

"လုပ်ကွာ...ချစ်ရင်တစ်‌ခွက်လောက်...နော်"

"ဂလု...ဂလု"

‌သူ့ကောင်မလေးက သူပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်ကာ အီစီကလီ‌ တွေပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးလို့ဆိုလိုက်ပေမယ့်လည်း သူ့ထက်သုံးနှစ်လောက်ကြီးသည်။ကျော်ကျော်က သူ့အသက်ကိုလိမ်ပြောထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ကိုပေါင်နာလာပြီ...ဘေး"

"ခဏမှိန်းခံ"

"ဘေး...ခဏဆင်းဦးလို့"

"မဆင်းဘူးကွာ"

"ဟာ..."

ထို့နောက်သူမရဲ့ အင်္ကျီအောက်ထဲလက်လျှိုဝင်ပြီး သူမရဲ့နို့တွေကိုအားနဲ့ဆုပ်လိုက်သည်။

"ဟာ...ကိုဘာလုပ်တာလဲ"

"ဆင်းမှာလားမဆင်းဘူးလား"

"ဆင်းမယ်...ဆင်းမယ်"

ထို့နောက်ခေါင်းလေးကိုထပ်ကလိတဲ့ အခါမှသူမဆင်းပေးလိုက်တော့သည်။

"ကိုနော်...လာနတ်ပြည်သွားမယ်...ဟီးးဟီးး"

"အမ်မယ်..."

ထို့စဉ်တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျော်ကျော်တွေ့လိုက်သည်။..

"ဘေး...ခဏ"

"ဟင်ဘာလဲ"

"သွားနှင့်...ကိုလိုက်လာခဲ့မယ်"

သူမထွက်သွားတဲ့အခါ သူခုနကတွေ့လိုက်တဲ့သူ ထိုင်နေတဲ့ဆီလာခဲ့လိုက်သည်။

"ဘရားသား..တစ်ယောက်ထဲလား"

ထိုလူကတစ်ခြားသူတော့မဟုတ် ကောင်းမြတ်ရဲ့တိုက်ခန်းရှေ့ မှာသူတွေ့ခဲ့တဲ့ ဆုရီရဲ့ ဘဲလိုလိုဘာလိုလိုကောင်။

"အင်းး"

"ဆော်ရောမပါဘူးလား"

"...."

ထိုအခါ ထိုဘဲကြီးက သူ့ကိုဘာမှပြန်မပြောပဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ကျော်ကျော်ကပဲ ဆက်ပြီး....

"တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ဒီလို‌လေးတွေကလည်းအရသာတစ်မျိုးပဲဗျ...နော်"

"ဘာကိုပြောတာလဲ ညီ"

"ဪ...ဆော်မသိအောင် ခိုးလာရတာလဲ feel တစ်မျိုးပဲလို့ပြောတာ.... ကျွန်တော်ဒီလိုဆော်လေးတွေနဲ့ လာလာကဲနေတာကို ကျွန်တော့်ဆော်ကြီး မသိဖူးလေ"

သူ့ကိုယ်သူပြန်မြင်သွားလို့လားမသိ ဘဲကြီးကတစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျော်ကျော်ပါဗျ..."

လို့ပြောပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ သူလက်ကမ်းပေးလိုက်ပေမယ့် ထိုဘဲကြီးမနှုတ်ဆက်ပဲ သူ့နာမည်သာပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးသူရ"

ထို့နောက်‌ကျော်ကျော်က...

"သောက်လေ...ဘရားသား ကျွန်တော်ရှင်းလိုက်မယ် မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ်ပေါ့"

"...."

ရုပ်ရည်သားသားနားနားရှိပြီး ပိုက်ဆံလေးရှိတာနဲ့ ဒီလိုကြာကူလီကောင် ဖြစ်ဖြစ်သွားတာပဲ လားလို့ကျော်ကျော် တွေးမိလိုက်သည်။ပိုက်ဆံရှိတာနဲ့ ပဲဖောက်ပြန်ဖို့ လက်မှတ်ရသွားသလိုလို ဟုသူအပြစ်တင်မိသည်။

______________________

မိုးအရမ်းမကျခင်လေး သွားတော့ အရမ်းတော့စိုးရိမ်စရာမရှိ။တစ်ညအိပ်ခရီးပဲဆိုတော့ သူတို့အဝတ်အစားတွေပိုက်ဆံတွေလည်း သိပ်မထည့်လာခဲ့ပေ။

"ရေးးးးး"

"....ဒူ...ချပ်...ဒူ..ချပ်"

ကားတစ်စီးလုံးလည်း သီချင်းသံတွေအော်သံတွေနဲ့ ဆူညံ‌လို့နေသည်။‌ ကောင်းမြတ်တစ်‌ယောက်အိပ်ချင်တာတောင် အိပ်မရ။

"‌လာစမ်းပါကွာ...ဟျောင်...အိပ်ကြီးပဲမနေနဲ့"

သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ခေါ်လို့သူစိတ်မပါပဲထ ကပေးရသေးသည်။

"ရေးးး..ရေးးး..ရေးးး"

ညဘက်ကြီးသွားတာ‌ဆိုတော့ အိပ်ရေးကသိပ်မဝ ။အကွေ့အကောက်လမ်းတွေ၊မှောင်မှောင်မဲမဲ တောအုပ်တွေဖြတ်ကျော်လို့အပြီး မှာတော့လူ‌ နေအိမ်လေးတစ်လုံးနှစ်လုံးစတွေ့ပြီ။သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မြို့ထဲကိုသူတို့ရောက်ခဲ့လေပြီ။

မနက်ဝေလီဝေလင်းအချိန်.....

အဝေးကကြက်တွန်သံ သဲ့သဲ့ကိုသူတို့‌ကြားနေရသည်။အားလုံးက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့။တစ်လမ်းလုံး ကခုန်ရင်း ကဲလာတော့ သိပ်တောင်မလှုပ်ချင်ကြ‌ပေ။

"ရောက်ပြီလား"

"ရောက်ပြီဟ"

"ဝါးးးးရှေ့မှာပင်လယ်ကြီး"

သူ ကားပေါ်ကဆင်းဆင်းချင်းပဲ ဟိုဘက်ကားကဆင်းလာတဲ့ ကေသွယ်က...

"အိပ်ရေးရောဝလား...အစ်ကို"

"ဘယ်ဝမှာလဲ ဟိုကောင်တွေတစ်လမ်းလုံးသောင်းကျန်းနေတာ"

မျက်လုံးတွေက မအိပ်ထားမှန်းသိသာတော့ သူမမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

"ဟီးဟီး...အဲ့တာဆို အဆောင်ရောက်မှအိပ်လိုက်လေ"

"အင်း...ခဏတော့အိပ်မှရမယ် အဲ့တာမှနေ့လည်လောက် ရေကူးလို့ရမှာ"

"အဲ့တာဆို နေ့လည်မှတွေ့မယ်‌နော် ညီမလည်းအိပ်လိုက်ဦးမယ်လေ"

"အင်းး"

သူတို့တည်းတဲ့ အဆောင်မှာ တစ်ရေးလောက်မှေးပြီး နေ့လည်ရောက်တဲ့အခါ သူကမ်းခြေဘက်ကိုဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်သူပင်လယ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေကိုအဝတစ်ချက်ရှုလိုက်သည်။သူ့စိတ်တွေ လန်းဆန်းသွားခဲ့သည်။

အဲ့ဒီထက်ပို‌ပြီးသူ့ကိုလန်းဆန်းသွားစေတဲ့အရာကတော့

'ဟင်...ကေသွယ်'

ခါးအတိုအင်္ကျီလေးရယ် ဘောင်းဘီတိုအကျပ်လေးရယ်နဲ့ ရေထဲမှာဆော့နေတဲ့ ကေသွယ်။သူမရဲ့ ဗိုက်သား‌လေးပေါ်နေပြီး ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးတွေကအတိုင်းသား။ရေစိုတဲ့အခါ အင်္ကျီကကပ်သွားပြီး ဖွံ့ထွားတဲ့နို့နှစ်လုံးက ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်ကို သူအခုမှမြင်ဖူးတော့သည်။

'သူလည်းရှိတာပဲ...အဲ...တွေးမိပြန်ပြီ'

ထို့နောက်သူရေထဲကိုသာ ပြေးဆင်းလိုက်တော့သည်။

ခဏနေတော့ ရေထဲကပြန်တက်ပြီး ကမ်းခြေနားက ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ နေ့လည်စာစားဖို့ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ့သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ရေဆက်ကူးနေဆဲ။

"ထမင်းဖြူရယ် ပုစွန်အစပ်ရယ်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့အစ်ကို"

ထို့နောက် ထမင်းစားနေတုန်းကေသွယ်ရောက်လာသည်။

"စားနေပြီလား...အစ်ကိုရဲ့..ညီမကိုတောင်မခေါ်ဘူး"

"ဗျာ...‌စားပါဦး"

"‌စတာပါ...စတာပါ.."

"နေ့လည်စာမစားရသေးဘူးမလား"

"မစားတော့မစားရသေးဘူးလေ...အစ်ကိုဝယ်ကျွေးမလို့လား"

"ရတယ်စားလေ"

"အဲ့တာဆိုမှာမယ်နော်"

ထို့နောက်သူမလည်း သူမှာတဲ့အတိုင်းပဲမှာလိုက်ပြီး သူတို့‌နှစ်ယောက်အတူစားနေကြသည်။

"ဟိုမှာ ဟိုကောင့်ကိုကြည့်စမ်း"

"သာယာနေတာ"

သူတို့နှစ်ယောက်ထဲစားနေကြတော့ ကောင်းမြတ်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေရော ကေသွယ့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရော သူတို့နားကိုမလာကြတော့ပဲ ရှောင်ပေးနေကြသည်။