သူကအရင်စားလို့ပြီးသွားတော့ သူမစားနေတာကိုစောင့်‌ရင်းကြည့်နေရင်း...

နှုတ်ခမ်းနားလေးမှာ အနည်းငယ်ပေသွားတဲ့အခါ သူတစ်ရှုးယူပေးလိုက်သည်။

သူယူပေးတဲ့ တစ်ရှုးနဲ့ သူမသုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုတစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်တဲ့အခါ တော်တော်ကိုချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အပြုံးလေးကိုပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါပဲ လို့သူတွေးမိလိုက်သည်အထိ။ထို့နောက်

"ဟော...မိုးတွေအုံ့လာပြီ ကြည့်စမ်း"

သူမရုတ်တရက်ထပြောလို့ သူလည်းပင်လယ်ဘက်ကိုတစ်ချက်အကြည့် မှောင်မဲပြီး တလိပ်လိပ်တက်လာတဲ့ မိုးတိမ်များကို‌မြင်ရလေသည်။

"ဟာ...ဟုတ်တယ် မိုးရွာတော့မယ်ထင်တယ်"

"မိုးရွာ‌ရင်တော့ ပြန်နားရတော့မယ်ထင်ပါတယ်"

"အင်းပေါ့"

ထိုသို့ဖြင့် ရေတောင်သိပ်မ‌ဆော့လိုက်ရပဲ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ခရီးစဉ်ကြီးကို ပြတင်းပေါက်က မိုးတွေရွာနေတာကိုသာကြည့်ပြီး ကုန်ဆုံးရတော့မည်။

အခန်းထဲက နာရီကိုသူကြည့်လိုက်တော့ ၂နာရီခွဲ။သို့ပေမယ့် အပြင်ဘက်မှာတော့ နေရောင်ကိုမမြင်ရပေ။

"ဟူးးး"

မိုးရွာပြီးပေမယ့် မိုးသားအုံ့အုံ့မှိုင်းမှိုင်းတွေက နေမင်းကို အလှည့်မပေးသေးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးရဲ့မြင်ကွင်းက မှောင်မှောင်လေးနဲ့ မှိန်မှိန်လေးသာရှိနေတုန်း။စိတ်ညစ်စရာတစ်ခုက သူ့ကိုစောင့်ကြိုနေသလိုလိုခံစားရသည်။

"မြို့ထဲက‌‌ ဈေးကိုသွားမယ်...မင်းလိုက်မှာလား"

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

"ညသောက်ဖို့သွားဝယ်ကြမှာလေ"

"အဲ့တာဆိုလိုက်ခဲ့မယ်"

ကမ်းခြေရောက်ရင် မီးပုံပွဲဆိုတာကလည်းမလုပ်မဖြစ်လုပ်ရမည်ဆိုတော့ကာ သူတို့အရက်တွေမြို့ထဲကိုသွားဝယ်ရပေဦးမည်။မီးပုံပွဲဆိုပေမယ့်လည်း အမှန်တော့ ရှက်ကီပွဲသာဖြစ်သည်။

မကြာခင်နေရောင်တန်းလေးတွေ တစ်ခုနှစ်ခုထိုးဖောက်ကျ‌လာလေပြီ။သူတို့လည်း ဆိုင်ကယ်ငှားပြီး မြို့ထဲကိုလာခဲ့ကြသည်။

"အဲ့တာဆို ငါတို့စားစရာတွေဝယ်လိုက်မယ်"

"ငါတို့က အရက်ဝယ်ရမှာလား"

"အေးလေ"

"အေး‌ အဲ့တာဆို ဒီမှာပဲပြန်ဆုံမယ်နော်"

"‌အေး"

ထို့နောက် ဝယ်စရာရှိတာတွေဝယ်ပြီးပြန်ထွက်အလာမှာ...သူအမှတ်မထင်တွေ့လိုက်ရတာက

"ဟာ...ဒီကားက"

BMW အဖြူရောင်ကားလေးတစ်စီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့မှာရပ်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ဟိုတစ်ခေါက်က သူ့တိုက်ခန်းရှေ့မှာရပ်ထားတဲ့ ဆုရီရဲ့ဘဲ ကားနဲ့တစ်ပုံစံထဲ။

'အမ ဆုရီရဲ့'

သူတွေးနေတုန်းရှိသေး ဆုရီဆိုင်ထဲမှထွက်လာသည်။

'ဟိုက်...လခွမ်း...အမပဲ'

သူလမ်းကြားကဓာတ်တိုင်လေးနောက်ကို ကွယ်လိုက်ပြီး ဆက်ကြည့်နေသည်။

'ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လာတွေ့နေရတာတုန်း'

ထို့နောက်သူမ နောက်ကသူမရဲ့ ဘဲဖြစ်သူကဆိုင်ထဲကလိုက်ထွက်လာသည်။ကြည့်ရတာ သူမနဲ့ တစ်ခုခုပြဿနာတက်ထားပုံရသည်။သူသုံးသပ်မိသလောက်တော့ ဆုရီက စိတ်ဆိုးပြီးထွက်လာတာကို ဟိုကောင်ကလိုက်တားနေတဲ့ပုံစံ။

'ဟာ...'

ဆုရီရဲ့လက်ကို ထိုဘဲက လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီးဆွဲလှည့်လိုက်တာကိုသူမြင်လိုက်တဲ့အခါ သူရင်ထဲနည်းနည်းဒေါသထွက်မိသွားသည်။

'ခွေးသူတောင်းစား'

သူတို့ဘာတွေပြောနေလဲ သူမကြားပေမယ့် သူမရဲ့အခုလောက်စိတ်တိုနေတဲ့ ပုံကိုတော့သူမမြင်ဖူးတာ‌‌တော့အမှန်။အခြေအနေတွေကိုသူမသိပေမယ့် ကျော်ကျော်ပြောပုံအရဆိုရင်တော့ ဒီဘဲက‌ ‌ ခွေးဇာတ်ခင်းလို့ ပြဿနာတက်နေတာပဲဖြစ်မယ်လို့ သူတွေးမိသည်။

သူဆက်ကြည့်နေစဉ်အတွင်းမှာပဲ စကားပြောတာရပ်ပြီး သူမကားပေါ်ကိုသာပြန်တက်သွားတော့ သူ့ဘဲလည်း ‌လိုက်တက်လိုက်ပြီး မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

"ဟျောင်...ကောင်းမြတ်လာလေ ဘာလုပ်နေတာတုန်း"

"ဪအေးးအေးးလာပြီလာပြီ"

‌ထွက်သွားတဲ့ထိုကားအဖြူလေးကိုနောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း သူ့မှာစိတ်အလိုမကျမှုတွေ ပွေ့ပိုက်ရင်းပေါ့။

_______________________

ညမီးပုံပွဲ.....

စိုစွတ်ပြီးကျန်ခဲ့တဲ့သဲသောင်ပြင်မှာ မီးမရှို့နိုင်။ဖုန်းမီးလေးတွေနဲ့သာနွှဲလိုက်ကြရတော့သည်။

"လာ...အားလုံးလာကြ...happy birthday နော်တီချယ်"

"အပိုတွေ...နင်ငါ့အတန်းမှန်မှန်သာတက်ပါ"

"အဲ့ကောင် ဂိမ်းသွားသွားဆော့နေတာတီချယ်...ကျောင်းရောက်တယ် အတန်းမရောက်တာ"

"အာ...မဟုတ်ပါဘူး..ဟျောင်ဆေးထိုးတယ်နော်.."

စကားတွေပြောရယ်မောကြရင်း သောင်ပြင်လေကတိုးတော့ ရီဝေဝေလေးနဲ့တရိပ်ရိပ်တက်လာသည်။အားလုံးကရီမောနေကြပေမယ့် ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်တော့ ‌ညနေကမြင်ကွင်းကြောင့် သိပ်မပျော်ရွှင်နိုင်။ထို့ကြောင့် အရက်တွေနင်းကန်သောက်တော့သည်။

တစ်ခြားသူများက စားစရာရှိတာတွေလည်း စားလို့အပြီးမှာ...သီချင်းတွေဖွင့်ပြီး ကခုန်နေကြတော့သည်။

ထိုစဉ်ကောင်းမြတ်အနားကို ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရောက်လာပြီး

"ကေသွယ်ဟိုမှာတစ်ယောက်ထဲ...သွားလိုက်ဦးအစ်ကို"

ကမ်းစပ်နားလေးမှာတစ်ယောက်ထဲထိုင်နေတဲ့ ကေသွယ့်ကိုသူတွေ့လိုက်တဲ့အခါ

"အင်း"

လို့သာသူပြန်ပြောပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ထလာခဲ့သည်။သူမအနားကိုရောက်တော့

"မချမ်းဘူးလားညီမ"

"ဟင့်အင်း"

"လေတွေတိုက်‌တယ်နော်"

"မိုးတွင်းပဲလေတိုက်မှာပေါ့...ပြီးရင်ရေပါတက်လာတော့မှာ"

"အစပဲရှိပါသေးတယ်"

သူမကိုကြည့်ရတာ အရမ်းကြီးမူးနေတဲ့ပုံမပေါက်ပေမယ့် ‌‌နည်းနည်းတော့ရောက်နေပြီ။‌ ကောင်းမြတ်ကတော့ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့သောက်ရင်း တစ်ဝက်လောက်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။မြင်ကွင်းထဲမှာရှေ့ကလှိုင်းတွေက တတွန့်တွန့်နဲ့။

"မအေးဘူးလား ညီမ"

ဒီမေးခွန်းပဲသူပြန်မေးသည်။

"ညီမရင်ထဲမှာပူနေတယ်လေ...ဒီလောက်နဲ့မအေးသွားပါဘူး"

"မနောက်ပါနဲ့..ဟီးဟီး"

"မနောက်ဘူး"

ထို့နောက် သူမကအတည်ပေါက်ကြီးမေးသည်။

"အစ်ကို့မှာသဘောကျနေရတဲ့သူရှိလို့လား"

"အင်း...အရင်ကတော့ရှိတယ်"

"အခုရော"

"အခုကတော့မရှိ‌ဘူးထင်တာပဲ"

ထင်တာပဲဆိုတဲ့စကားကမသေချာတာကြောင့်

သူမအတည်ပြုလို့တော့မရသေး။

ထို့နောက်သူမ ‌ကျောင်း‌လာတက်ဖြစ်တဲ့အကြောင်းတွေ။သူကလည်းသူ့အကြောင်းတွေ ခဏကြာအောင်ပြောပြီးတဲ့ နောက်မှာ...

သူမသူ့ကိုသေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။သူကလည်းသူမကိုပြန်ကြည့်နေမိသည်။

"နားတော့မှာလား အစ်ကို့အခန်းကိုလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ"

"ရပါတယ်"

"ညီမလည်းပြန်တော့မှာ အဲ့တာကြောင့်"

"ဪအဲ့တာဆိုလည်းသွားမယ်လေ"

"အင်း"

ထိုသို့ဖြင့် အဆောင်ကိုပြန်လာခဲ့ကြသည်။သူငယ်ချင်းတွေကတော့ သောင်ပြင်မှာပဲကျန်နေခဲ့ကြသည်။

"အေ့"

‌တရွေ့‌ရွေ့နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်လာရင်း....

ကောင်းမြတ်တည်းတဲ့အခန်းကိုရောက်တော့

"ဟာ...သော့ခတ်ထားတာပဲ ဟုတ်သားဟိုကောင့်ဆီမှာသော့က"

"အဲ့တာဆိုပြန်သွားယူရမှာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်ပြန်သွားရမှာ"

အဆောင်နဲ့ကမ်းခြေကနည်းနည်းလှမ်းတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ပြန်မသွားချင်တော့ပေ။သော့‌မေ့ပြီးမတောင်းမိခဲ့တာအတွက် သူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်မိလေသည်။

"အဲ့တာဆိုညီမ သွားတော့လေ အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်းသွားယူလိုက်တော့မယ် မလိုက်နဲ့တော့"

"အစ်ကို"

"ဗျာ"

ထို့နောက်သူမခေါင်းလေးကိုငုံကာ ထိုသို့ဆိုလာသည်။

"ညီမအခန်းထဲမှာပဲခဏလာနေပါလား"

"ဟိုဟာ...အဲ....ရ‌တော့ရပါတယ်"

"သူတို့ပြန်လာမှ ပြန်ပေါ့"

"အဲ့လိုလည်းရတာပဲလေ"

ကေသွယ်ကအခန်းတစ်ခန်းထဲသီးသန့်ငှားတာဆိုတော့ သော့ပါလာတဲ့အတွက်သူမအခန်းကတော့နေလို့ရသည်။သူတို့နှစ်ယောက် သူမရဲ့အခန်းဆီကိုသာလာခဲ့လိုက်ကြတော့သည်။

______________________

အခန်းထဲရောက်တဲ့အခါ လေပြေအေးလေးတွေ

က ပြတင်းပေါက်တံခါးဆီက တိုးဝင်လာတော့ လိုက်ကာအပါးလေးက တလူလူလွင့်နေတာကို သူ့ကိုအရင် ဆီးကြိုနေသည်။ထို့အပြင် နှာခေါင်းဝကိုတိုးဝင်လာတဲ့ရေမွှေးအနံ့လေးတစ်ခု။ဘယ်ကလာနေလဲ သူစပ်စုမိတော့ စားပွဲပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါလေးဆီကဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက်ခုံလေးတစ်ခုဆွဲယူပြီးသူခဏထိုင်နေလိုက်သည်။ကေသွယ်ကတော့နောက်ဖေးဘက်ထဲကိုဝင်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုရော့...အအေးလေးနည်းနည်းသောက်လိုက်ဦး"

ထိုအခါ ကိုလာဘူးနဲ့ ခွက်လေးကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာတဲ့ ကေသွယ်နဲ့ ရုတ်တရက်ထလိုက်တဲ့ ကောင်းမြတ်တို့ ဝင်တိုက်မိပြီး ကိုလာတွေဖိတ်စင်သွားသည်။

"အမလေး.."

"ဟာ..ဆောရီး"

"ပေသွားပြီလား"

ဆိုပြီးခုနက ခုံပေါ်မှာရှိတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါလေးကိုယူပြီး ကောင်းမြတ်ရဲ့ ရင်ဘတ်နားမှာပေသွားတဲ့ ကိုလာတွေကိုသူမသုတ်ပေးနေသည်။

သူမလက်ကိုသူဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကေသွယ်မျက်လုံးပြူးလေးနဲ့သူ့ကိုကြည့်နေပြီး ဘာလုပ်တာလဲဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့။ထို့နောက် သူလက်ကိုင်ပုဝါကိုယူလိုက်ပြီးသူမကိုလည်းပြန်သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူလည်းဘာလုပ်လို့လုပ်မိမှန်းမသိ။အေးစက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးကို အပြင်ဘက်ကလေအေးတွေကပိုအေးသွားအောင် ခပ်ပြင်းပြင်းတိုက်ခတ်ပြန်သည်။

ကျောထဲကိုစိမ့်သွားသည်အထိ။

"ညီမ..အစ်ကို.."

သူပြောလို့ပင် မဆုံးသေးကေသွယ်က သူ့ကိုနမ်းလိုက်သည်။ထိုအခါ နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ့တစ်ခုက သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းဖျားလေးပေါ်ချက်ချင်းသက်ရောက်လာသည်။

'ဒီလိုခံစားချက်မျိုးး'

"ပြွတ်...ပြွတ်"

သူမကသူ့ရဲ့ခါး‌ကိုဖက်ထားပေမယ့် သူကတော့ သူမရဲ့ပုခုံးလေးပေါ်ကိုသာ လက်တင်ထားမိသည်။

"ပြွတ်စ်...ပလွတ်"

သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရီဝေဝေဖြစ်နေတာကြောင့် ဘာဆိုဘာမှဝင်မလာခဲ့ပေ။ကမ္ဘာတစ်ခု ကိုရောက်သွားသလိုလို။စိတ်ထဲမှာ ဗလာနထိ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှလောက်နမ်းပြီးတဲ့အခါမှာ ကေသွယ်က ခဏပြန်ခွာလိုက်ပြီးး

"......"

တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေတဲ့ နှလုံးကိုအံ့တုရင်း သူမရဲ့အပေါ်အင်္ကျီလေးကို တဖြည်းဖြည်းချင်းချွတ်လိုက်သည်။သူမရဲ့ခါးသိမ်သိမ်လေးအရင်ပေါ်လာသည်။ထိုမှတစ်ဆင့် ချက်လေး၊ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်းတက်ရင်း တစ်ဝက်လောက်အကျော်မှာ သူမရဲ့လုံးဝန်းကြီးမားတဲ့ နို့နှစ်လုံးက အင်္ကျီကိုတွန်းကန်ရင်း ပြုတ်ကျလာသည်။

'ဟာ...တကယ်...ကို...လှတာပဲ'

သူ့စိတ်တွေဘယ်လိုမှမထိန်းနိုင်တော့ပဲ ရုပ်သေကြီးနဲ့ငေးကြည့်မိနေတော့သည်။

သူကြည့်နေတာက ကေသွယ်ကသိသွားတဲ့အခါ ရှက်သွားသည်ထင်ပါသည်။လက်ကလေးပိုက်ပြီး

သူမရဲ့ နို့ကိုဖုံးထားလိုက်သည်။သို့ပေမယ့် လက်‌နှစ်ချောင်းက သူမရဲ့ခေါင်းလေးကိုသာကာထားနိုင်မည် ဖွံ့ထွားနေတဲ့ နို့ကြီးဟာလုံမည်မဟုတ်။

ထိုစဉ် ညနေက အမဆုရီရဲ့အဖြစ်အပျက်က သူ့အတွေးထဲဘယ်လိုဝင်လာလို့ဝင်လာမှန်းမသိ ဝင်လာခဲ့သည်။တောင်နေတဲ့ အောက်ကအကောင်ချက်ချင်းဆိုသလိုပြန်ငြိမ်သွားပြီး..

'သေချာစဉ်းစားစမ်းကောင်းမြတ်...မင်းကေသွယ်နဲ့ အိပ်ရတော့မှာနော်...'

သူအတွေးတွေ ယောက်ယက်ခပ်နေသည်။ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ချရတော့မှာဖြစ်တဲ့အတွက် အတွေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကစက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း ဒိုင်းခနဲဝင်လာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့..

'ဟုတ်ပြီကွာ'

သူငြင်းဖို့သာဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမကိုသေချာကြည့်ကာ

"အစ်ကိုတို့ ဒီထက်ပိုရှေ့မဆက်သင့်"

"ဒုန်းးးးးဒုန်းးးးးး"

အပြင်ကတံခါးကိုလာထုသံကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချက်ချင်းပြာပြာသလဲဖြစ်သွားသည်။

"ဟော...ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

"ကေသွယ်....နင်အိပ်ပြီလားဟာ.."

"နင်ကမ်းခြေလာပြီးလာအိပ်တာလား"

သူမရဲ့ မူးကွဲနေတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ချို့။

"ဒုက္ခပဲ...ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ထိုအခါ ကောင်းမြတ်‌ပြေးပြီးတံခါးကိုလော့ပိတ်ချလိုက်သည်။ကေသွယ်‌က အင်္ကျီကိုအမြန်ပြန်ဝတ်ရင်း

"ငါလာခဲ့မယ် ခဏ"

"မြန်မြန်လုပ်ဟာ"

"အစ်ကို ကုတင်အောက်ထဲဝင်နေ"

ထိုအခါကောင်းမြတ်ကုတင်အောက်ထဲကိုဝင်ပုန်းလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်ကေသွယ်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး

"နင်တို့သွားနှင့် ငါအိမ်သာခဏတက်လိုက်ဦးမယ်"

"ပြီးရော...လိုက်လာနော် မလိုက်လာပဲအိပ်နေလို့ကတော့"

"အေးပါဟာ....သွားသွား"

"မြန်မြန်လုပ်"

ကေသွယ်သူ့ငယ်ချင်းတွေထွက်သွားတော့မှပဲ ကောင်းမြတ်လည်း နှလုံးခုန်နှုန်းတွေပြန်ကျသွားတော့သည်။မဟုတ်ရင် ရှင်းမရတဲ့ ပြဿနာတွေထပ်တိုးလာဦးမည်။

"အစ်ကို...ရပြီ"

"သွားပြီလား"

"အင်း...ညီမလိုက်သွားလိုက်ဦးမယ်နော် မဟုတ်ရင်သူတို့ပြန်လာနေဦးမယ်"

"ရတယ်သွားလေ အစ်ကိုလည်းဟိုကောင့်ဆီကသော့ပဲသွားယူတော့မယ်"

ထိုအခါ ကောင်းမြတ်လည်းသူ့သူငယ်ချင်းဆီကသော့သွားယူပြီး ကိုယ့်အခန်းကိုယ်သာပြန်အိပ်လိုက်တော့သည်။သူ့ရဲ့ ကမ်းခြေခရီးကတော့ ထိုအတိုင်းပင်။‌စိတ်အပန်းပြေမပြေတော့မသိပေမယ့် အမှတ်တရတွေတော့ တော်တော်လေးဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။