"ဒါဆိုရင္ ဒီလုိလုပ္ေလ...နင္တို႔ပစၥည္းေတကို... ငါတို့အိမ္မွာထားခဲ့လိုက္...နင္တို႔ကျပန္..ေနာက္တစ္ေခါက္နင္တို႔ျပန္လာရင္ ဒါေတအကုန္နဲ႔ ကြက္တိပဲေလ"

တစ္ညလံုး ကားထဲျဖစ္သလို ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရၿပီး မိုးလင္းေတာ့ ရြာလူႀကီးဆိုတဲ့လူက အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးၿပီး သူ႔အိမ္ကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ေခၚသည္။သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာျပင္ေကြၽးၿပီး ဘယ္ဘေန လာေရာင္းတာလဲ အသြားအျပန္ဘယ္ေလာက္ၾကာတာလဲ စသျဖင့္ ေမးေနေတာ့ ေမာင္က ျပန္ေျဖေနတယ္။က်ေနာ္ကေတာ့ မ်က္စိေ႐ွ႕က ထမင္းကို ေျပာင္းဖူးျပဳတ္နဲ႔ နယ္ၿပီး သုပ္ေပးထားတဲ့ ထမင္းပန္းကန္ကိုပဲ စိတ္ေရာက္ေနတာမို႔ စကားျပန္မေျပာအားပဲရိွေနတယ္။ေရေႏြးၾကမ္းေလး ငွဲ႔ေသာက္လိုက္ ထမင္းေလး ဇြန္းနဲ႔ ခပ္စားလိုက္ႏွင့္ ။

"အာ...အားေတာ့နာေပမယ့္ေလ...အဲ့လိုပဲလုပ္လိုက္ခ်င္တယ္ဗ်...ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္တက္ခဲ့တာႏွင့္ ဒီကပစၥည္းေတလဲ ကုန္တာႏွင့္ အဆင္ေျပသြားေအာင္လို႔ေလ"

"ရပါတယ္႐ွင္...အားနာစရာမလိုပါဘူး...အစ္ကို႔ပစၥည္းေတကိုလည္း စိတ္ခ်...အေလအလြင့္မျဖစ္ေစရဘူး..."

"ဟုတ္ကဲ့...အဲ့လိုဆိုရင္ ပိုအဆင္ေျပတာေပါ့"

"စိတ္ခ် စိတ္ခ်...ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာေရာင္းမွာေသခ်ာတယ္မလားဟင္"

"ဗ်ာ"

ရြာလူႀကီး ဦးမုန္ရဲ႕ တူမဆိုသူကပါ ဝင္ေျပာတယ္။

"ဟို..ညီမ..ညီမတို႔အဲ့လိုမလုပ္ေပးလည္းရပါတယ္...ျပန္ရင္းနဲ႔လမ္းမွာကုန္မယ့္ဟာေတပဲ...ျပန္ပဲသယ္သြားလိုက္ပါ့မယ္"

အားနာသမႈနဲ႔ ျငင္းရတယ္။ကိုယ့္နယ္ဘက္က လာတဲ့သူအခ်င္းခ်င္းမို႔ ကူညီေပးတာသိေပမယ့္ အားနာရတာေပါ့။

"ဒီလိုဆို အျမတ္ကက်န္ပါ့မလားငါ့တူ...တကယ္လို႔ မေရာင္းရရင္ အလကားျဖစ္သြားမွာေလ..ငါ့တူတို႔ဘက္က ဒါေတေပါေတာ့ ဘယ္သူကဝယ္စားမလဲ"

"အာ..အဲ့ဒါလည္းဟုတ္တာပဲ"

ေစ်းဝယ္ေလာဘႀကီးသြားတဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ဒါပဲ။ကုန္မယ္ထင္ၿပီး အျပည့္အႏွက္ တင္ခ်လာတာ။မကုန္ဘဲ က်န္ေရာ။

ရြာလူႀကီးဆိုတဲ့သူက ဗမာလူမ်ိဳးတဲ့။ေတာင္ေပၚမွာ အလုပ္လုပ္လာရင္း ဒီကအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး အိမ္ေထာင္က်လို႔ ဒီမွာပဲ ေနၿပီး ေတာင္ယာလုပ္ငန္းလုပ္ေနတာတဲ့။မေန႔ကေရာင္းမကုန္လိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတကို သူတို႔အိမ္မွာထားခဲ့ၿပီး က်ေနာ္တို႔ကို ျပန္ဖို႔ေျပာတယ္။က်န္ေနတဲ့ဟာေတကို သူတို႔ေရာင္းေပးထားႏွင့္မယ္။အဲ့ဒါေတလည္း ကုန္ေရာ ေနာက္တစ္ေခါက္တက္လာတာႏွင့္ အံကိုက္ပဲမို႔ အဆင္ကေျပတယ္။

"အားနာစရာမလိုပါဘူးေနာ္...ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကလူအခ်င္းခ်င္းမို႔လို႔ ကူညီတာပါ...ေရာင္းခလည္းေပးစရာမလိုပါဘူးေနာ္"

"အာ...အဲ့လိုမ်ိဳးေပးရမွာစိုးလို႔ မဟုတ္ပါဘူးဗ်..."

"ဟုတ္ပါတယ္ဗ်"

'ေဟ' '႐ွင္'

"အဲ...မဟုတ္ပါဘူးဗ်...သူ သူေျပာသလို ေရာင္းခေပးရမွာစိုးလို႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကို ဟုတ္ပါတယ္လို႔ေျပာတာပါ..ဟီး"

ေမာင့္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္ကလည္း သူတို႔ေျပာသလိုပဲ လုပ္ခ်င္ေနပံုရတယ္။ပိုက္ဆံက ဘယ္ေလာက္ရၿပီလဲဆိုေတာ့ အရင္းေလာက္ေတာ့ရၿပီမို႔လို႔ စိတ္မပူနဲ႔တဲ့။သူမ်ားကို မယံုၾကည္တာေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး ကိုယ့္ပစၥည္းေတကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ ႀကီးထားခဲ့ရမွာက်ေတာ့ အားနာစရာႀကီးျဖစ္မေနဘူးလား။အိမ္႐ွင္ေတ ဘယ္ေလာက္ပဲ သေဘာေကာင္းတယ္ဆိုဆို အခုမွ ေတြ႔ဖူးၾကံဳဖူးတဲ့သူေတမလား။

"ေမာင့္..ေကာင္းပါ့မလား...အဲ့လိုႀကီးလုပ္လို႔"

"ဒါဆို ကိုကို ကဘယ္လိုလုပ္ခ်င္တာလဲ...ေျပာၾကည့္ေလ...ဒါကုန္ေအာင္ေရာင္းေနမယ္ဆိုရင္..ေနာက္တစ္ရက္ေလာက္ထပ္ေနရဦးမွာေနာ္"

အဲ့ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ဟိုလိုေျပာလည္းဟုတ္ေနတာပဲ။ဒီလိုေျပာလည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ငါအားနာတာလည္း ဟုတ္တာပဲ။

"ဒါဆိုေမာင္က ထားခဲ့မွာလား"

"ေမာင့္သေဘာကေတာ့ထားခဲ့ခ်င္တယ္...ၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ေတမွာရတဲ့ ဆတ္သားေျခာက္တို႔ ဘာတို႔လည္း ျပန္သယ္သြားခ်င္ေသးတယ္...က်ေနာ္တို႔ဆီမွာက လာေရာင္းတာေတရိွေပမယ့္ ဆတ္သားစစ္စစ္ေတက ႐ွားတယ္"

အင္းေလ။ဟုတ္တာပဲ။ျပန္သယ္ေနရင္လည္း ဒုကၡမ်ားတာပဲရိွမယ္။ကုန္မကုန္ကမေသခ်ာဘူး။ဒီမွာထားခဲ့ေတာ့ မကုန္မွာ မပူရဘူး။

"အင္းပါ...ေမာင္ထားခဲ့ခ်င္လည္း ထားခဲ့ေပါ့"

"ထားခဲ့ ထားခဲ့ ငါ့တူ...ရြာထဲကလူေတလည္း လိုတာရိွရင္ လာဝယ္လို႔ရေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အဆင္ေျပပါတယ္ကြ"

ေျပာရင္း ဦးမုန္က ေျပာင္းဖူးဖက္လိုမ်ိဳး အရြက္ေျခာက္ထဲ ဘာေတလဲမသိဘူး ထည့္ၿပီး အေခါင္းေပါက္ တစ္ဖက္ပိတ္ေလးျဖစ္ေအာင္လိပ္ၿပီး မီးျခစ္သြားယူဖို႔ဆိုၿပီး ထသြားတယ္။

ဦးမုန္ထသြားၿပီးေတာ့ ဦးမုန္တူမေလး မီႏိုင္း ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းထည့္ေပးၿပီး တိုးေပးလာတယ္။

"ဟို ဒါနဲ႔ေလ...အစ္ကို႔နာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္...ဟိုအစ္ကိုက ေမာင္ လို႔ေခၚေတာ့ နာမည္ကေမာင္လား...ၿပီးေတာ့ ညီအစ္ကိုေတလားဟင္"

မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္းေတာက္ေတာင္ေလးေတနဲ႔ ေမးေနတဲ့ ကေလးမေလး။အသက္က ဆယ့္႐ွစ္ ဆယ့္ကိုးေလာက္ပဲရိွဦးမယ္။ဆံပင္ေတကို အျပာင္သိမ္းၿပီး ေနာက္နားမွာေခြလိပ္ၿပီး အလံုးေလးေတပါတဲ့ ဆံထိုးေလးထိုးထားတာက မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္းေလးကို ပိုေပၚေစတယ္။သနပ္ခါးေတာ့မလိမ္းထား။ႏႈတ္ခမ္းကိုေတာ့ အေရာင္တင္ထားပံုရတယ္။ဘာမွလိမ္းမထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရိွလို႔ေနတယ္။အေျပာက္ေသးေသးေလးေတ ​ေအာက္ဘက္နားမွာပါတဲ့ ထဘီေလးကို သိုးေမႊးအက်ႌကိုယ္က်ပ္ေလးႏွင့္ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့။အိမ္ကညီမေလးလည္း သူ႔လိုျပည့္ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္းေလး။ သူကေတာ့ စေတြ႔ကတည္းက ေမာင့္ကိုပဲေရစက္ရိွေနတယ္ထင္တယ္။နာမည္ေတာင္ ေမာင့္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲေမးတယ္။

"သူ႔နာမည္က ယံၿဖိဳးေမာင္ပါ...အစ္ကို႔နာမည္က စိုင္းသုတ..ၿပီးေတာ့ ညီမ ထင္သလို ညီအစ္ကိုေတမဟုတ္ပါဘူး...အစ္ကိုတို႔က လက္ထပ္ထားတာပါ"

"႐ွင္..ဘယ္လို..လက္ထပ္...လက္ထပ္လို႔ရလို႔လား..ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္က"

"ရလို႔ပဲ လက္ထပ္ထားၿပီးၿပီေလ ညီမေလးရဲ႕..."

ေမာင္က ပါေျပာေတာ့ တယ္။ေမာင္ကလည္း ျပံဳးၿပီးၾကည့္ေနတာပဲ။

"ေျသာ္..."

ေကာင္မေလးက အံျသသြားသလိုျဖစ္သြားၿပီးမွ ေျသာ္ လို႔ေျပာလာတယ္။မ်က္ႏွာအမူအရာက နည္းနည္းေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ အံ့ျသသြားလို႔ ထင္ပါတယ္။

♥♥♥

ဒီလိုနဲ႔ပဲ 9 နာရီေလာက္က်ေတာ့ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ဆတ္သားဆိုလား ဆိတ္သားဆိုလား အဲ့ဒါေတေရာ နည္းနည္းပါးပါး ဝယ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ေၾကာ္စားရင္ စားလို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ေမာင္ကေျပာတယ္။ေရာင္းၾကည့္ဦးမယ္ ေရာင္းလို႔ ႀကိဳက္ၾကတယ္ဆိုရင္ ေနာက္ခါေနာက္ခါေတလည္း ျပန္ရင္ သယ္ခဲ့ၿပီး ျပန္ေရာင္းဦးမယ္ထင္တယ္။

"ေမာင့္... အရင္းေလာက္ပဲ ရေသးတာဆို...ဆီဖိုးနဲ႔ ဘာနဲ႔ ဟုတ္ပါ့မလား"

"ေျသာ္..ကိုကိုရယ္..ဘယ္ကပါ့မလဲ...အတိအက် တစ္သိန္းနဲ႔ ကိုးေထာင္ျမတ္ေနၿပီ"

"ဝါး...သူမ်ားေ႐ွ႕မွာမို႔လို႔ အျမတ္ဘယ္ေလာက္ရိွၿပီဆိုတာ မေျပာခဲ့တာေပါ့ေလ...ေမာင္က အက်င့္ပုတ္ႀကီး"

"ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္နယ္လည္းမဟုတ္...နယ္လည္းမကြၽမ္း...လမ္းခရီးကလည္း႐ွည္တယ္ေလ ကိုကိုရယ္...က်ေနာ္တို႔မွာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ပါတယ္ဆိုတာ သိရင္ ဟုတ္ေသာ္ရိွမဟုတ္ေသာ္ရိွ က်ေနာ္တို႔အတြက္ မေကာင္းဘူးေလဗ်ာ"

"အဲ့ဒါလည္း ဟုတ္သား...ေမာင္ေတာ္တယ္..ရႊတ္"

အသည္းယားစရာ ေမာင့္ပါးျပင္ႀကီးကို ရႊတ္ခနဲနမ္းပစ္လိုက္တယ္။အသည္းယားလို႔။

"အခုေတာ့ ကိုကို႔အလွည့္...အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ က်ေနာ့အလွည့္..အာ့"

ဗိုက္ကိုလိမ္ဆြဲရင္ အေႏြးထည္ေတဝတ္ထားတာေၾကာင့္ မပါမွာစိုးလို႔ ေပါင္ကို လိမ္ဆြဲပစ္လိုက္တယ္ေအးေရာ။ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေတ ေျပာခ်င္ဦး။ေမာင္ဟာေလ လူဆိုးေလး။

♥♥♥

20.10.21

အေမာင္စိုင္းတို႔ကေတာ့ လူဆိုးေလးေတေရာ ေတာ္တယ္ေတေရာ လိမၼာတယ္ေတေရာ စံုေနတာပဲေနာ္။