《ကြၽန္ေတာ့ေယာက္်ား ေရႊညာသား (Completed) ကျွန်တော့ယောက်ျား ရွှေညာသား (Completed)》8 (Zawgyi)
Advertisement
"ဝါး...လွလိုက္တာ..အိမ္ပုံစံေလးေတြေရာ ခ်စ္စရာေလးေတ"
"အိုး...ဟိုမွာဟိုမွာခ်ယ္ရီပန္းေတ"
ေဘးနားကေန တတြက္တြက္နဲ႕ အသံေပါင္းစုံထြက္ေနတာကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုကိုပါေလ။ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ဘယ္မွ ခရီးသြားတာတို႔ ဘာတို႔က မရွိခဲ့ဘူးထင္ပါ့။ ပညာကို သူမ်ားထက္ေတာ္ေစတတ္ေစခ်င္ၿပီး လူႀကီးေျပာသမွ် ေခါင္းငုံ႕ခံမွ လိမၼာတယ္ထင္တဲ့ ေရွးရိုးစြဲမိသားစုႀကီးေၾကာင့္လည္း ပါတယ္။အခုခ်ိန္ထိ သူ႕ကိုအိမ္နဲ႕ဆက္သြယ္ဖို႔ မတိုက္တြန္းတာကလည္း က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က သူ႕ကို ဒီမိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းၾကားထဲက ဆြဲထုတ္လာခဲ့တာေလ။ကိိုကို ကိုယ္တိုင္ကလည္း ထြက္ခ်င္ေနခဲ့တာ။တစ္ေယာက္တည္း ျပင္ဆင္ေနတာၾကာေပမယ့္ ပညာလည္းမစုံေသးလို႔ မထြက္ရဲေသးတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္နဲ႕ေတြ႕ၿပီး သူက ျပတ္ျပတ္သားသားကို လုပ္ခဲ့လိုက္တာ။အခုခ်ိန္ထိ တစက္ကေလးမွအဆက္အသြယ္မလုပ္ဘူး။
"ကိုကို"
"ဗ်ာ့"
OMG , ဘယ္လိုေတာင္ထူးလိုက္ရတာလဲ။ဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွ မထူးဖူးဘူး။ၿပီးေတာ့အသံေလး။ဘယ္လို ဘယႅို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။သံရွည္ေလးဆြဲပီးေတာ့ကြာ...က်စ္...
ကာယကံရွင္ကေတာ့ သတိထားမိပုံမေပၚဘူး၊ကားျပတင္းေပါက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္လုံးတင္ၿပီး အျပင္ကိုၿပဳံးၿပဳံးေလးၾကည့္ေနတာ။ေအးရေကာင္းမွန္းလည္း သိပုံမရပါ။သိုးေမႊးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းၿပီး တပ္ခိုင္းထားတဲ့ mask ကိုပါခြၽတ္ထားေသးတယ္။ျပန္တပ္ခိုင္းလို႔လည္း မရဘူး။ပါးစပ္ထဲက အေငြ႕ေတထြက္တာ သေဘာက်လိဳ႕တဲ့ေလ။ဆင္တူဝယ္ထားတဲ့ မာဖလာ အျဖဴနဲ႕ အနက္အကြက္ေလးက လည္ပင္းမွာ တစ္ပတ္ပတ္ၿပီး အစႏွစ္ဖက္ကို ရင္ဘတ္ေပၚခ်ထားတယ္။တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အပူပိုင္းေရာက္လာေပမယ့္ ေတာင္ေပၚေဒသေတကေတာ့ ေအးေနတုန္း။
"ကိုကို"
"ဟင္...ဘာလဲ"
"အာ..မဟုတ္ဘူး..ခုနကလိုေလး ျပန္ထူး"
"ဟမ္..ဘယ္လိုထူးလိုက္လို႔လဲ"
မေျပာဘူးလား။သူထူးလိုက္တာ သူမသိပါဘူးဆို။ဒီကေကာင္ႀကီးကသာ အသည္းေတေရာ အူေတေရာ ယားၾသားတာ။
"ဗ်ာ...တဲ့..ဗ်ာလို႔ထူးတာ"
"ေၾသာ္..သတိေတာင္မထားမိလိုက္ဘူး..ဟီး"
မေနနိုင္မထိုင္ လက္ယားလြန္းစြာျဖင့္ပင္ သြားေလးစိျပေနသူကို ေခါင္းေလးပြတ္လိုက္မိေသးသည္။ကိုယ့္ထက္အႀကီးဆိုေပမယ့္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတာကိုး။
"ကိုကို"
"ဗ်ာ ဗ်....ဟီဟီ..တစ္မ်ိဳးႀကီး"
အား...အသည္းယားလို႔ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ရမည္လဲ။ကားကရပ္လိုက္ရင္လည္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ေခ်ာက္ထဲ ပိုးလိုးပက္လက္လန္နိုင္ေခ်ရွိတယ္။ကိုကိုက က်ေနာ့ထက္ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ႀကီးေပမယ့္ ႏုႏုေလး။ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးႏွင့္။ဆံပင္ေတက က်ေနာ္တို႔လို အေျဖာင့္မဟုတ္ဘူး ခပ္ေကာက္ေကာက္ေတ။တျခားေယာက္်ားေလးေတ ဆံပင္ေကာက္ရင္ ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူး။ကိုကို႔ရဲ႕ အညိုေရာင္ဆံပင္ေတ ေျဖာင့္မေနတာက တအားၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္။မ်က္ခုံးထူထူေလးနဲ႕ မ်က္အိမ္ကခပ္ႀကီးႀကီး။ႏွာတံကေတာ့ ျမင့္ၿပီး အဖ္ားမြာ လုံးလုံးေလး ျဖစ္သြားတာ။ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္က ခပ္ေသးေသး။ေသးေပမယ့္ ျပည့္ျပည့္ေလး။အဟမ္း..နမ္းလိုက္ရင္ တအားခ်ိဳတယ္။
♥♥♥
ညေနသုံးနာရီေလာက္က်ေတာ့ ၫႊန္လိုက္တဲ့႐ြာကို ေရာက္ၿပီ။ဒီ႐ြာနားတစ္ဝိုက္က ေဈးေရာင္းေကာင္းတယ္လို႔ ေရာင္းဖူးတဲ့သူေတက ေျပာၾကလို႔ ဒီ႐ြာေလးကို ေရာက္လာရတယ္။ကားႀကီးနဲ႕ ႐ြာထဲေဈးအျပည့္နဲ႕ ဝင္လာတဲ့ လူအသစ္ေတေၾကာင့္ လူေတက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္။
ကားေပၚကဆင္းၿပီး လက္ေတေျခေတဆန႔္ရတယ္။ထိုင္လိုက္ရတာလည္း ပင္ပန္းတာပဲ။
"ဗိုက္ဆာလားကိုကို...ဆာရင္ လမ္းကဝယ္ခဲ့တဲ့ ထမင္းေတဖြင့္စားလိုက္ေနာ္...ကားေခါင္းထဲမွာသြားစားေခ်"
"ဟင့္အင္း...မင္းနဲ႕မွ အတူတူစားမယ္"
"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"
ေျပာၿပီး ကားေနာက္ခန္းက ထည့္ခဲ့တဲ့ တစၡဳခုကို သြားယူေနတယ္။ကားအေနာက္ဘက္က ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတ ေရာင္းစရာေတခ်ည္း အျပည့္တင္ခ်လာတာေလ။ေမာင္က ဘာေတသြားယူ။
လက္ထဲပါလာတဲ့ ပစၥည္းကိုျမင္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပင္ျဖစ္သြားရကာ ေမာင့္ကို အသံတိတ္ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။
ေလာ္။
ေမာင္ယူခဲ့တာ ေလာ္အေသးစားေလး။မဟုတ္မွ...ေမာင္ ဒါႀကီးနဲ႕ ေအာ္ေရာင္းမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။
ပါတဲ့ႀကိဳးကို လက္တစ္ဖက္ရယ္ ေခါင္းရယ္လွ်ိုဝင္ၿပီး ဓာတ္ခဲေလးထည့္ ဟိုႏွိပ္သည္ႏွိပ္လုပ္ေနတယ္။
အဟမ္း..အဟမ္း..ဟမ္း
"အဟမ္း...ကဲ.ကဲ...လာၿပီဗ်ာ...လူႀကီးမင္းတို႔ဆီကို အေရာက္လာခဲ့ပါၿပီဗ်ာ...မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာဟင္းမ်ိဳးစုံခ်က္ျပဳတ္ဖို႔အတြက္... က်ေနာ္တို႔ဆီမွာလိုခ်င္တာ ရနိုင္ပါၿပီဗ်ာ..."
"လက္ႏွေးေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့...သူမ်ားဦးသြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲခင္ဗ်ာ..အပိုလက္ေဆာင္ေလးမ်ားလည္းေပးဦးမွာမို႔ လက္ေတာ့မေနွးေစခ်င္ပါဗ်ား"
"လူႀကီးမင္းတို႔ ညစာခ်က္ဖို႔အခ်ိန္မွီ... အေျပးေလး လာဝယ္ၾကပါဦးဗ်ာ..."
တစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စ ၿခံထဲေတကေန ထြက္ခဲ့ၾကတာေတာ့ ေတြ႕ၿပီ။ေဈးသည္ အသစ္ရဲ႕ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေအာ္သံေတေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားလာၾကတယ္ထင္။ခ်င္းတိုင္းရင္းသား ေတဆိုဦးေတာ့ ဗမာစကား ေရလည္ၾကတာမို႔ အခက္အခဲကမရွိ။
"ဒါက ဘယ္လို..ဘယ္ေလာက္ေရာင္းတာလဲ"
"အာ အဲ့ပဲသီးေတက တစ္စည္း တစ္ရာပါ"
"ဟိုအ႐ြက္ေတကေရာ"
"တစ္ေထာင္ဖိုး 4 စည္းပါဗ်"
"ဟိတ္ေကာင္ေလး...ဒါကေရာဘယ္ေလာက္ေရာင္းလဲ"
"ဒါအကုန္ယူရင္ ဘယ္ေလာက္က်တာလဲ"
"ဟိုဟာေလးက ဘယ္လိုေရာင္းလဲ"
"ဒါေလးကေရာ"
တစ္စတစ္စႏွင့္ ေဈးဝယ္လာသူက မ်ားလာၿပီ။အိမ္တိုင္းလိုလိုက ထြက္ဝယ္ၾကတယ္ထင္။တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အျပည့္ပါလာတဲ့ ေရာင္းစရာေတက တစ္ဝက္က်ိဳးၿပီ။ညေနလည္း ေစာင္းေနၿပီ။ေဈးဝယ္သူ မ်ားတုန္းကေတာ့ ထည့္ေပးရ ထုပ္ေပးရႏွင့္ ပိုက္ဆံေလးအမ္းလိုက္ ယူထားလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လို႔ကုန္သြားမွန္းေတာင္မသိ။ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာၿပီးေတာ့ လူလည္းျပတ္သြားၿပီ။တစ္ေယာက္စီ ပဲ ဝယ္လာတဲ့သူရွိတယ္။
"ေမာင္..ဗိုက္ဆာၿပီ...ထမင္းစားရေအာင္"
"ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ ေမာင့္စိုင္းေလး ဗိုက္ဆာေနၿပီ..."
"ေမာင္ေနာ္..."
"ကဲကဲ...လာ ထမင္းစားမယ္ဆို"
အနည္းငယ္ေနရာလြတ္သြားတဲ့ ေနရာမွာ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ရင္း ဝယႅာတဲ့ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားရတယ္။ထမင္းစားေနရင္းႏွင့္ ေမာင္က ကားပတ္ပတ္လည္ ရွာျပန္တယ္။ဘာေတရွာေနတာလဲေတာ့မသိ။
ျဗဳတ္
ငါးေသးေသးေလးေတနဲ႕ စပ္သီးနဲ႕ ေရာေၾကာ္ၿပီး ထုပၳားတဲ့ အထုပ္ေသးေသးတစ္ထုပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႕ တြဲခ်ည္ထားတဲ့ ကတ္ႀကီးနဲ႕ ညွပ္ခ်လိဳက္တယ္။
ဝယ္လာတဲ့ ထမင္းက အသားဟင္းနဲ႕ အခ်ဥ္တစ္မ်ိဳးနဲ႕မို႔လို႔ အငန္ေရာ အစပ္ေရာ ပါတဲ့ ဟာကို ျဖဳတ္စားလိုက္သည္ေပါ့။ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္စျပဳေနၿပီ။
"ဟို...ဒီကားေပၚမွာပဲ အိပ္ရမွာလားဟင္"
"ဟုတ္တယ္ေလ...ေစာင္ပါတယ္"
ေရဘူးအဖုံးကိုလွည့္ဖြင့္ေနရင္း ေမးတာကိုေျဖေနတယ္။ၿပီးမွ ေရဘူးကိုလွမ္းေပးလို႔ ယူေသာက္လိုက္တယ္။ဒါၿပီးမွ ေမာင္က ယူၿပီး ျပန္ေသာက္တယ္။ေမာင္ကေတာ့ မထူးဆန္းသလို ေျပာေနတာပဲ။ဒါေပမယ့္လည္း ညႀကီးကို ကားထဲမြာ အိပ္ရမွာက တစ်မျိုးဖြစ်မနေဘူးလား။တစေၦ သရဲ မေကာင္းဆိုးဝါးဆိုတာ ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္လည္း တျခားအိပ္စရာေနရာမွမရွိတာ။
"အေရွ႕ခန္းထဲ အိပ္မလား...ထိုင္ခုံေပၚဒီတိုင္းအိပ္ရမွာဆိုေတာ့ က်ပ္ေတာ့က်ပ္တယ္...ဒီေနရာမွာက နည္းနည္း အနံ႕ထြက္ေနမလားလို႔ေလ"
"ဒီနားမြာပဲ အိပ္မယ္...အေရွ႕မွာဆို တစ္ေယာက္ပဲဆန္မ့ွာမဟုတ္လား"
"အဟား...ေၾကာက္တတ္လိုက္တာဗ်ာ"
အိပ္လည္းမအိပ္ခ်င္ေသးတာနဲ႕ ဖုန္းသုံးဖို႔ ႀကံရင္း အိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့ဖုန္းကို ႏွိုက္ယူလိုက္သည္။
ဟင္
လိုင္းကတစ္တိုင္ေလာက္သာ။ဒီပုံစံမ်ိဳးနဲ႕က လိုင္းသုံးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ဆိုေတာ့ ဖုန္းကလည္း ဒီေနရာမွာ အေခၚအေျပာေလာက္သာ အသုံးဝင္တယ္ထင္တယ္။ေမာင့္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိတ္ထဲဒီအတိုင္းထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတကို စီစီေလးျဖစ္ေအာင္ ထပ္ေနတယ္။ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ေမာင့္ေပါင္ေပၚကို ေခါင္းအုံးအိပ္ၿပီး ေအာက္ကေန ျမင္ေနရတဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ဒါဆို မပ်င္းရေတာ့ဘူး။ခဏေလာက္လည္းၾကာေရာ
"ေမာင္...ရႉးေပါက္ခ်င္လို႔ လိုက္ပို႔ဦး"
အိမ္မွာေတာင္ တစ္ေယာက္တည္းမသြားရဲတာ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ေဝးစြ။ပိုက္ဆံကို အၿပီးသတ္ေကာက္စီၿပီး ရင္ဘတ္ကေနသိုင္းလြယ္ထားတဲ့ အိတ္ထဲထည့္တယ္။
"ကဲ လာ..သြားမယ္"
ကားေပၚကေနဆင္းၿပီး ဟိုဘက္သည္ဘက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းဘက္ေတမွာ မီးမရွိဘူး။သူ႕အိမ္ကိုယ့္အိမ္ ေတာ့ ဆိုလာမီးေတြထြန္းထားၾကတယ္။7 နာရဆိုတာ ေစာေသးေပမယ့္ ႐ြာထဲမွာ လူေျခတိတ္ေနၿပီ။
"လာကိုကို...ဟိုနားေလးသြားရေအာင္"
ကားရပၱာက ႐ြာလည္ေခါင္မဟုတ္လို႔ေတာ္ေသးတယ္။နို႔မို႔ဆို အေပါ့အပါးသြားစရာခက္ေနမွာ။
♥♥♥
"ေမာင္ေနာ္...သူမ်ားနယ္ႀကီး ကားေပၚႀကီးမွာေနာ္"
"အာ့ဆို ဒီဘက္လွည့္...ဘာလို႔ဟိုဘက္လွည့္အိပ္ေနတာလဲ"
သူ႕ဘက္ ေက်ာေပးၿပီးအိပ္မိပါတယ္။အိပ္မရေအာင္ကလုပ္ၿပီ။
အက်ႌထဲလက္လ်ိဳဝင္ၿပီး ဗိုက္ေတ ရင္ဘတ္ေတကို ပြတ္သပ္လာတာေၾကာင့္ ဒီ့ထက္လြန္မလာခင္ ဟန႔္ရတယ္။ပိုက္ဖ်ာခင္းထားတဲ့ေပၚမွာပဲ ေစာင္တစ္ထည္တည္းကို ႏွစ္ေယာက္သားပူးကပ္ၿခဳံေနရတယ္။ေလကသာေသးတာ။မျဖစ္ပါဘူး။ေနာက္အေခါက္ေတဆို ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း။တစ္ခုခုစီစဥ္ခိုင္းရဦးမယ္။
ႁပြတ္...ႁပြတ္စ္
ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိုင္ၿပီး နမ္းလာတဲ့ေမာင္။
အစပိုင္းမွာ ညင္သာေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းတမ္းလာတဲ့ သူ႕အနမ္းေတ။ေမးဖ်ားေတြ လည္ပင္းေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မျဖစ္ေတာ့။
"ေတာ္...ေတာ္ေတာ့ ေမာင္...ဟင္း"
"အင္း...ခေနလး"
"ဘာ...ဘာကို..မရ.အင္း..မရဘူးေနာ္ ေမာင္"
"နမ္း႐ုံေလးပဲ...မလုပၻဴး"
ေမာင့္ရဲ႕နမ္း႐ုံေလးက ၾကာရင္ တစ္ကိုယ္လုံးနံ႕ွေတာ့မယ္။လက္ေတကလည္း အျငိမ္မေနဘူး။အက်ႌထဲဝင္ၿပီး ပြတ္ေနျပန္ေသးတာ။
ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ဖမ္းဆြဲ အက်ႌထဲေရာက္ေနတဲ့ ေမာင့္လက္ကို အတင္းဆြဲထုတ္ၿပီးမွ ေမာင့္ခါးကိုဖက္ၿပီး လက္ေမာင္းေပၚေခါင္းအုံးလို႔ သူ႕ခါးကို တင္းေနေအာင္ဖက္ထားလိုက္ရသည္။ဒါမွ မလုပ္နိုင္ေတာ့မွာ။ဒါေတာင္ အျမင္ကတ္စရာရယ္သံကို ေခါင္းေပၚကေန ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။
♥♥♥
19.10.21
ပ်င္းစရာႀကီးမလား။မပ်င္းနဲ႕ေနာ္။ဒရမ္မာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးလည္း ပါဦးမွာ။
Advertisement
- In Serial51 Chapters
Swordmaster’s Youngest Son
Jin Runcandel is the youngest son of the greatest Swordmaster. After he gets himself kicked out of their clan, he meets a tragic fate…but before he dies, a God gives him a second chance. Now he must use his new power for good.Will Jin become the world’s strongest Swordmaster and live up to his greatest potential?
8 229 - In Serial20 Chapters
Epilogue
Revised version now available! Amazon paperback, ebook, audiobook, Kobo, B&N, Google In the war-torn land of Cyraveil, four heroes strove to overthrow an empire. By cold steel and elemental sorcery, they brought peace to a warring land on the brink of destruction. As the flames died, the realm needed strong leadership, and who better than the champions who had saved the kingdom? But when the people sought out their saviors... they vanished. Matt, Blake, Jen, and Carl: the four mysterious companions, who together had deposed an insane ruler and saved countless lives, were gone—spirited back in a whirlwind of magic to a sleepy suburb in Mellbridge, Oregon, never to return. The friends found themselves home in the real world, exactly as they'd been the night they were taken, as if no time had passed... except only three came back. Hi there! This was my entry for National Novel Writing Month, because why only write one series at a time? The more the merrier! (meanwhile, my keyboard bursts into flames...) I'm also the writer of The Last Science, an ongoing low-fantasy/speculative sci-fi series. If you're familiar with that, you know what to expect here: lots of character-focused drama and dialogue, not a whole lot of traditional action. However, I'm writing a bit differently than usual here, and in a very different structure, so there should be some surprises for returning readers. I hope you enjoy it! [Discord] — for those of you who want to hang out and chat. Cover art (fullsize): Path of Revelation, by taenaron (Tobias Roetsch), modified by Etzoli. Normally I like to do my own cover art from scratch, but I was in a rush for the contest. Might be replaced down the line if I get time. [winner of the NaNoWriMo Royal Road 2018 challenge—Most Favorites]
8 146 - In Serial12 Chapters
The queen of pirates
You know, I never thought I would be reincarnated into another world, but when gods says he'll send me to the word of my choice. I 'decided' to go to one piece and become the queen of pirates ! I Naka D. Ruri will become the queen of pirates ! ( Cover looks like what i imagine Ruri in my head, I don't own the art and one piece )
8 132 - In Serial30 Chapters
The Strongest Weapon Of The Strongest Duo
In life, there's always a person who's been born lucky and those who's been robbed of fate. Most people relied on this so-called fate.. especially since this world is all about powers and cultivation. But there's also someone who's disdaining those who rely on it, as they were born unlucky. Having no power, two children of Four Saint, live their life, prisoned in their household. Being mocked for their ordinary state... the people seem to be unaware of its great effect. "Yeah, but look at here, it says 'only need'. What do you think it means?" "Only need? Maybe we can fuse some more parts of our body with energy other than our whole body?" "But what does whole body means?" "Our flesh?" "So, to be extraordinary, one needs to become ordinary first! That's the meaning of this! Others were at a Strong Maniac state or higher already since birth, so their only body parts being fused with energy is their flesh since they don't have any chance to fuse at all! While we, ordinary, can fuse energy not only in our flesh but also in other parts that we want to. So that's the meaning of, 'Legend said that extraordinary was born from ordinary'!" Discovering such an important fact... How will the two prove their hypothesis and become the Ultimate Duo in the universe? Note: You can also view this story at other sites; Webnovel.com and ScribbleHub.com If you want to read my book in advance.. you can do it by being a member in https://www.patreon.com/zhowen_xialin. I'll post a week chapters there.
8 130 - In Serial7 Chapters
The Thing About Apholie: A Wolfwalkers Fanfiction
14 year-old Abigail Rosmere is afraid. Afraid of the wild. Which would make being friends with Apholie Lilliput, a wild girl from the nearby woods, sound very ironic. She's the only wild thing Abigail isn't afraid of. But when Apholie accidentally turns her into her species, far unlike any human, Abigail's world is turned upside down. And when Apholie is in danger, will Abigail run and save herself or stay and fight to protect the only thing she has left to call her own? (This is my first story on Wattpad and it is inspired by Wolfwalkers. I do not own the movie, it's characters, plot or any part of it at all. Credit goes to the original creators, Cartoon Saloon. I do own this sh*tty fanfic however, lol)*WATCH WOLFWALKERS FIRST BEFORE READING THIS FANFIC, IT WILL MAKE MORE SENSE, JUST TRUST ME!!!!*Additional stuff, (lol):Updates will most likely be very slow, mainly either due to school or lack of motivation. Also, I do not take requests. I do, however, take constructive criticism. My writing will most likely get better with the more books I compose, cus honestly I'm not too proud of this, but I'm too lazy to change it so I'm sticking with it. This was made with no planning whatsoever, so be prepared for some parts that may not make any sense. Lack of self confidence aside, I do hope you enjoy!(Thx for the 107 views, by the way!)
8 136 - In Serial21 Chapters
My Soulmate - Pranushka Story
One small Girl did friendship with street Kid but she got separated due to her father but she left Phone number on 100 Rupees to that Boy but he lost it.After 18 years that Street Kid became son to lovely and Billionaire Parents in Hyderabad and Girl who is already rich living in Delhi with her lovely Parents. But they never forgot each other and searching for childhood..Without their Knowledge they fall in Love with each other but they can't forgot their Childhood soulmate. Only one changed their lives..Will they meet? Will they know who they are?Will Destiny make them together?
8 208
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
