Чанёол уббатай уулзах гэж байгаагаа бодохоор л сэтгэл минь хөөрөөд байх юм. Бид болзоод бараг л 2 жил болж байгаа ч Чанёол убба хүмүүст мэдэгдэхээс эмээдэг учир бид хоёр бусад хосууд шиг гудамжаар хөтлөлцөөд инээлдэж бараг л явдаггүй. Харанхуйд нар уулны цаагуур шингэн орсон үед эсвэл хүн багатай газар л намайг хөтөлж хацар дээр минь үнсдэг.

Уулзах газар болох парк дээрээ аль хэдийн ирчихсэн түүнийг хүлээн сандал дээр сууна. "Яагаад ирэхгүй байгаа юм бол оо?" гэж өөртэйгөө ярин санаа алдан утасны цагаа үе үе харна. Ажил ихтэй болохоор хоцорч ирэх байлгүй дээ гэж бодон өөрийгөө тайтгаруулан хөлөөрөө чулуу нааш цааш болгон сууж байтал хэн нэгэн нүдийг минь таглах нь тэр. Айсандаа ч тэр үү гарлуу нь цохин эргэж харвал хамгийн их хүлээсэн хүн минь өөдөөс инээгээд зогсож байлаа.

"Сайн уу? Убба! Та хоцорлоо" гээд хөмсгөө зангидан ууртай байгаа юм шиг царайлан арагшаа харан зогсов. Чанёол убба хацраас минь чимхээд " Уучлаарай" гээд тэврэхэд нь түүнийг хүлээсэн гомдол минь тэр дороо л байхгүй болчхов.

"Би таныг санасан!"

"Би ч гэсэн чамайг зөндөө санасан. Гэхдээ чи мэднэ дээ намайг мөнгө олох гээд завгүй байсныг минь. Уг нь зөндөө залгамаар л байлаа. Даанч ажил. За энэ ч яахав гадаа цаг агаар үнэхээр сайхан байна алхацгаая?!" гэхэд нь толгой дохиод инээмсэглэлээ.

Гар гараасаа хөтлөлцөн хүн багатай цэцэрлэгт хүрээлэнгээр алхах замдаа олон гэрлэсэн хүүхдээ тэврэн инээлдэх хосуудыг харах агаад бага зэрэг атаархал төрнө. Би ч гэсэн Чанёол уббатай албан ёсоор гэрлээд "Нөхөр минь" гэж дуудмаар л байдаг. Түүнтэй адилхан царайтай хөөрхөн хүүхдүүдтэй болоод насан туршдаа аз жаргалтай амьдрахыг боддог ч тэр хараахан болоогүй гэдэг юм.

Би Чанёол руу хараад "Хоёулаа хэзээ эцэг эхчүүдтэйгээ албан ёсоор танилцах юм?" гээд түүнээс хамгийн их боддог асуултаа сандарсан ч асуулаа. Магадгүй одоо л асуухгүй бол дараа асууна гэж байхгүй байх. Чанёол алхахаа болин зогсоод "Хммм...магадгүй хангалттай их мөнгө олчхоод л хэлэх байх" гэхийг нь сонсоод бага зэрэг санаа алдлаа.

Түүнтэй хамт байсаар цаг хугацаа ч харвасан сум шиг хурдан өнгөрөн нэг л мэдэхэд орой болсон байв. Гэрийн гадаа хүртлээ түүнтэй олон инээдтэй зүйлсийг ярин "Сайхан амраарай убба, хайртай шүү!" гэхэд

"Сайхан амраарай Мина, би ч гэсэн хайртай шүү!" гэж хэлээд духан дээр минь үнсээд цааш харан яваад өгөв.