Зөрөөд өнгөрөх хүмүүсийн дундуур замын хоёр талд бид өөрсдийгөө харан зогсоно.

Би яагаад түүнийг ирж байгаа сургаар шууд гэрээсээ гараад ирснийг мэдэх юм алга.

Үүрээр залгахад нь утсыг нь яагаад авснаа, хоолойг нь сонсоод яагаад уйлснаа гээд бүгдийг нь мэдэхгүй байлаа.

Уучлашгүй их алдаа гаргасан хэдий ч зүрх зоригоор над дээр буцаад ирсэн түүнийг би хүлээж авах нь зүйтэй болов уу?

Би өөрийгөө ийм хөгийн гэж бодсонгүй.

Шархалсан зүрхээ надад хайртай зүрхээр эмчлүүлчихээд эдгэрсэн хойноо эргээд шархлуулсан нэгэн дээрээ оччихно гэж мэдсэнгүй.

Хүсэхгүй байгаа ч нэг тал минь намайг буруутгаж байлаа.

Энэхүү үг яг л шалтгаан бус шалтаг шиг...

Гэвч үйлийн эзэн үүнийг шалтгаанаас ч илүү болгож чадах болов уу?

Дэргэд минь ирэн шууд л чирч ирсэн ачаагаа орхиод намайг тэврэн авсан түүнийг зөрүүлж тэврэх үгүй дээ эргэлзэн зогсоно.

Намайг тэврэхгүй байх үе болгонд Жошуа тэврэлтээ улам чангаруулан нүүрээ хүзүүнд минь нааж байсан юм.

Түлхэж ч чадахгүй нь.

Гэтэл нүдний минь урд ахин нэг дүр зураглал үзэгдлээ.

Жинхёб ах ч бас хүрч ирсэн бололтой. Тэр надтай хамт Солонгост буцаж ирээгүй ч Жошуатай ирж.

Биднийг харчихаад намайг өөрлүү нь харж байгааг харсан Жинхёб ах инээмсэглэн зөрүүлэн тэврэхийг үйлдлээрээ үзүүлэн би зүгээрээ гэсээр жижиг чимодамаа чирсээр таксинд суусан юм.

Жинхёб ахыг ийм мундаг хүн гэж би мэдээгүй явсан байжээ.

Жошуагын гар суларан буух үед нь түүнийг зөрүүлж тэврэн нүүрээ цээжинд нь наахад Жошуа буцаан тэврэлтээ чангалан зогслоо.

Хайрыг хүчирхэг байлгадаг хамгийн том нууц нь уучлал итгэл хоёр юм байна.

Хайрын хамгийн том төлөөлөгч нь үг бус үйлдэл юм байна.

Бид миний түрээсэлж буй гэрт минь ирэн Жошуа үүдэнд зогссоор байх бөгөөд би түүнийг дотогш оруулаад буйдан дээр суулгалаа. Тэр надаас одоо ч уучлалт гуйж байгаа нь сэтгэлийг минь эмзэглүүлж байсан юм.

Аль хэдийн уучилсан гэдгээ үг мөн үйлдлээр илэрхийлсэн ч тэр одоо ч өөрөөс нь явах вий гэсээр гараас минь атган огт тавьсангүй.

Түүнийг гараас минь тавихгүй гэдгийг мэдсэн болохоор буйдан дээр хажууд нь зэрэгцэн суухад Жошуа доош суун урд минь өвдөглөн суув.

Гэнэтхэн гаргасан үйлдэлд нь цочирдсон ч тэр мэдсэнгүй.

Урд минь суучихаад гараас минь байдаг чангаараа атган уучлалт эрэх энэ залууг би тэгтэл нь айлгасан гэж үү? Аль эсвэл өөрийнх нь хийсэн үйлдэл ямар бодлоггүй тэнэг хэрэг байсныг ухаарсан юм болов уу?

Би: Одоо болноо Жисү. Би ч ялгаагүй чиний оронд байсан бол ингэх л байсан. Гэсээр намуухан өнгөөр хэлэхэд Жошуагын нулимс унаган уйлах чимээ гэрийг минь цочироож байлаа.

Уйлсан чигээрээ урдаас минь бэлхүүсээр минь тэврэн дахиад л уучлалт гуйна.

Би: Жисү уучлалт гуйхаа боль.

Өмнөхөөсөө арай чанга хэлэхэд тэр одоо ч хэвлий хэсгээр минь нүүрээ наан юм дуугаралгүй толгойгоо сэгсэрч байсан юм.

Инээмсэглэн толгойг нь дээшлүүлэн нулимсийг нь арчин хоёр нүдэн дээр нь ээлжлэн үнсэхэд Жошуа сая л нэг нулимс дуслуулхаа болин уучлалт гуйхаа зогсоолоо.

Жошуа урд минь суун гараас минь атгасан чигээрээ "Энэ сүүлийнх нь. Уучлаарай Киюүн аа ямар ч бодлоггүй үйлдэл гаргаж чамтай огт холбоо барьж чадаагүй уучлаарай." гэсээр урдаас минь инээмсэглэлээ.

Хэтэрхий гэнэн цайлган түүнийхээ бас нэгэн төрхийг би олж харахдаа түүнийгээ хайрлах хайр минь ч шархалсан зүрхнийхээ хэмжээг хэд дахин нугалж эдгэн хайралсанг ойлгоогүй юм даг.

Гэнэтхэн түүнийг нэг хөл дээрээ өвдөглөн суугаад булцгэр нүд нь уйлснаасаа болж улам бүлцийсэн нүдээрээ над руу ширтэн гадуурх хүрэмнийхээ халааснаас хайрцаг гаргаж ирэн дэлгээд "Уг нь чамайгаа иймэрхүү байдалтай гуйна гэж төсөөлөөгүй энэ бөгжөө авсан юмсан. Бодож төсөөлж байснаас минь тэс хөндлөн байгаа ч дахиад цаг алдахыг хүсэхгүй байна. Дахиад жаахан л удчихвал чамайг дахиж алдаад одоогийнх шигээ эргүүлж авахгүй юм шиг байна" гэсээр надад сүйн бөгж зүүлгэж өгсөн нь тэр байсан юм.

Ингээд бид албан ёсоор хосууд болж байгаа минь энэ.

Энэ удаа Жисү биш би нүдэндээ нулимс цийлэгнүүлсэн нь гомдолын биш баярын нулимс байсан юм.

Түүнийгээ тэврэн үүнийгээ хэлэхдээ би аль хэдийнээ нулимсаа унагаасан байсан юм.

Бид хэн хэн нь ямар тэнэг түргэн үйлдэл гаргасанаа шоолон дахиад хэзээ ч бие биедээ сэв халдаахгүй, юу ч нуухгүй гэж амалсаар бидний энэхүү түүх дууссан юм даа.

Биднийг өшөө илүү гэрэлт ирээдүй хүлээж байгаа гэдэгт итгэлтэй байна.