"Janelle! Hinihintay ka na ni manong. Bumaba ka na para hindi ka ma-late sa klase." Si nanay Auring.

Dali dali akong bumaba at nagpaalam. Pagkasakay ko sa kotse ay inihatid na ako ni manong sa PU.

"Mukhang napuyat ka iha. Namumugto yang mata mo"

To my surprise, napansin ni manong ang hitsura ko. Ang rami kong nilagay na concealer sa ilalim ng mata ko, how come na napansin pa ni manong?

"Napuyat lang po ako" kakaisip sa mga bagay bagay. I want to add those words pero baka tadtarin ako ng tanong ni manong.

"Ano bang pinagpupuyatan mo iha? Ang kapal na ng eyebags mo, ang itim na rin" he said while looking at me through the front rear view mirror.

"Ang rami kong nilagay na concealer, paano niyo pa rin nahahalata manong?" Pabirong sagot ko.

Natawa si manong bago binaling ang paningin sa daan. I thought, he wouldn't talk anymore pero nagkamali ako.

"Halata iha. Kahit ilang panakip pa ang ilagay mo maitago lang yang naglalakihang eyebags mo ay halata iha. Hindi maitatago ng kahit anong panakip ang sakit kapag ang mga mata mo na ang nagsalita ng tunay mong nararamdaman."

Umiwas ako ng paningin at bumaling sa bintana. Biglang bumigat ang pakiramdam ko dahil sa sinabi ni manong. "How did you know manong?"

"Know what?" Pagi-english ni manong.

"Ang sakit na nararamdaman ko?"

"Meron ba iha?"

"Huh?" Napatingin ako sa kaniya.

"Meron ka nga bang sakit na nararamdaman? O sinasabi lang ba yan ng utak mo dahilan para pati puso mo ay madamay?"

Kunot noo ko siyang tinignan. Hindi ko siya ma-gets. Hindi ko alam ang sinasabi niya.

I saw him smile when he look at me from the mirror. "Hindi lahat ng pakiramdam ay nanggagaling sa puso mo iha, minsan, pumapasok muna iyan sa utak mo bago tumungo sa puso mo. Hindi rin ng lahat ay parang ganoon."

How come na napunta sa sakit ng nararadaman ko ang pinaguusapan namin kung ang tungkol sa eyebags ko ang topic? Tss, si manong kasi, sinabi yung topic na tungkol sa damdamin. Naisama pa tuloy ako.

Tumahimik na lamang ako at tumingin sa bintana. Makulimlim ang ulap, mukhang uulan.

Hindi nagtagal ay narating ko na rin ang PU. Nagpasalamat ako kay manong bago pumasok sa building. I first walk to the comfort room to check the concealer I put below my eyes. Okay naman siya pero nahahalata konti. Kulay light brown naman kaya okay na siguro. I check my eyes, it's color red pero pinatakan ko yun ng eye drop bago pumasok sa classroom.

Ang hirap magpanggap lalo na't sobrang bigat na ng maskarang suot ko. Sa tingin ko'y hindi ko na kaya.

Pagkapasok ko sa classroom ay dumeretso ako sa locker ko at nilagay roon ang bag ko bago ako umupo sa upuan ko. Isinaksak ko yung earphone ko sa phone bago ako nakinig ng music. As I click the 'play' button, nagpatuloy ang kantang pinakikinggan ko kagabi.

'Lost in the tide

I can't keep my pillow dry,

Like there's a sea in my eyes.

And I realized

That sometimes love brings you flowers

And it builds you coffins.....'

Napatigil ako sa pag-home sa phone ko ng marinig ko ang linyang yun. Bigla kong naalala ang pagdra-drama ko kagabi. Halos hindi ako makatulog non dahil tinamaan na naman ako ng insomnia. Kaya ang laki na ng eyebags ko dahil mula pa kahapon ng hindi ako makatulog.

Dagdag pa na iniyakan ko ang hindi pagbati sa akin ng parents ko ng happy birthday. Yes, they didn't greet me with 'Happy Birthday my daughter!'. Wala akong natanggap kaya hindi na ako umasa. Iniluha ko na lang kagabi.

Ng maririnig ko na naman yung boses ni Alessia Cara ay plinay next ko na yung music. Bazzi's Mine started playing. I open up my facebook account na minsan sa isang lingo ko lang buksan at nag-scroll sa newsfeed ko. I don't find any interesting posts or pictures. Puro mga pasikat, ka-plastikan, mga picture na halos mag-hubad na, mga panlalait, mga siga, mga manyak, mga ka-pabebe-han, mga naghahanap ng ka-forever at mga kabulastugan lang na posts ang nakikita ko. Halos wala ng matino sa society ngayon. Bilang na lamang.

Hay, bakit ko nga ba prinoproblema ang mga tao? Bakit ko nga ba prinoproblema kung anong gusto nilang gawin sa buhay nila?

Napatigil ako sa pagi-scroll up ng mabasa ko ang isang post mula sa isang page na Depression Feels.

'Depression.

Easy to spell, hard to undertand. Easy to say, hard to define.

For me, it is the feeling being lock up inside a dark room with plenty of white doors... dahil hindi mo alam kung saan ang pinto palabas. They all look the same, safe, the escape form this nothingness, but most of them are fake, angel in disguise.

Pag-pinasok mo ang isang pinto, aakalain na tama yung pinili mo, pero sa dulo bumalik ka lang kung saan ka nang-galing.

Sa isang lugar na madilim at halos mga puting pinto lang kasama mo. You try the other one, but again, you end up where you were. You try again and again but still end up scared and lost.

You're in panic dahil hindi mo alam kung paano makalabas. Nakakatakot kasi hindi mo alam yung daan palabas. Nakaka-pagod kasi wala kang karamay kundi sarili mo lang.

Nakaka-baliw.

Kung ano ano pumapasok ka isip mo...

You run and run, crying and covering your both ears while shouting 'please, stop!' and 'help me!' pero walang lumalabas na salita.

You're crying but no one hears. You're shouting but still, no one hears. Your legs wobble hanggang sa hindi mo na nakayanang tumakbo at napaluhod ka na lang. Napahawak ka sa mukha mo at napaiyak ng napaiyak.

You hear voices, laughing voices.

'Walang magliligats sayo. Hahahahahaha. Makukulong ka na rito. Titira ka na rito at sisirain kita. Hanggang sa sasabihin mong patayin mo na lang ako. Mwahahahaha'

'Hahahaha. Walang may pake sayo'

'Walang nagmamahal sayo.'

'Hindi ka karapat dapat na kaibigan. Hahahaha. Wala kang kwenta.'

'Pangit ka. Hahahaha'

'Walang magkakagusto sayo!'

Iba't ibang salita. Iba't ibang sakit. But what's more confusing is it's your voice, it is your own thoughts.

Yan ang pakiramdam ng depression (para sa akin. Since may iba't ibang definition tayo ng depression). Mahirap labanan, mahirap sugpuin, dahil hindi naman puso natin ang nagsasabi kundi utak natin. Kung puso ay maari pa tong maagapan dahil sa pagmamahal pero hindi eh. Utak ang nagsasabi.

Hindi to pumapasok sa tenga natin dahil kusang pumapasok sa utak natin. Our own thoughts is the one who want us gone.

Kelan nga ba nagiging depress ang isang tao?

No specific date, no specific time. Kusa kang tatamaan nito. Kusa kang sasapian nito. Hanggang sa namalayan mo na lang, na-depress ka dahil sa mga signs ng isang depress na tao.

Ano ang mga signs?

Yung hindi ka makatulog sa gabi dahil sa dami ng iniisip mo, yung pakiramdam na pagod ka kahit wala ka namang ginawa magdamag kundi magisip, pagkawala ng gana sa pagkain, yung pagkawala ng interest sa mga bagay na gusto mong ginagawa dati, moody at yung bigla ka na lang malulungkot ng walang dahilan, pagiging makalimutin at madalas na pagisip sa mga problema.

Yung gabi gabi kang mapapaisip at bigla na lang maiiyak na kahit umaga ay umiiyak ka, yung bigla mong maiisip na ikaw yung pinagtatawanan nila, pinagbubulungan, hinuhusgahan at yung kapag tumingin ka sa mata nila, hindi mo mabasa basa kung anong iniisip nila tungkol sayo (kahit hindi naman ikaw).

Yung ang bigat bigat ng nararamdaman mo at yung pakiramdam na gusto mo na lang mamatay para mawala yon.

Ganyan ang isang depress na tao. Pero karamihan sa kagaya kong depress ay lumalaban dahil may rason kami para lumaban.

We always do the things that makes us happy and avoid us from thinking bad vibes and negative thinking. We always fight for the people around us in order to live. We always think about our parents, our friends, our family and of course hindi Siya mawawala.

I always tell God about my problems dahil sa mga times na ganon, siya lang ang makakapitan ko. Hindi ko masabi sa mga parents ko dahil wala akong lakas kaya sa Kaniya ko sinasabi lahat.

Ito lang masasabi ko sa mga kagaya kong depress...

Never let depression control your body, mind, heart, and soul. You should be the one who controls it. Huwag kang papatalo, lumaban ka dahil may rason ka. Lumaban ka dahil iyan ang gusto ng mga taong may pake at nagmamahal sayo.

Take time and have courage to tell it to your parents for them to know what you really feel, para matulungan ka nila. And of course, have faith and trust on Him dahil hindi ka niya hahayaan at pababayaan. Kung hindi mo masabi sa magulang mo, then tell it to Him. Tutulungan ka niya at gagabayan ka niya. Just close your eyes and tell Him everything that you want to tell. Cry to Him at dadamayan ka niya sa mga problema mo.

Until next day,

-DyosangDepress ^_^ <3'

Hindi ko alam pero matapos ko iyong basahin ay namalayan ko na lang na nagpipigil ako ng iyak. Ng maramdaman ko ng tutulo ito ay dali dali akong lumabas ng room at pumunta sa cr. I look myself in the mirror. Kitang kita ko ang tunay na ako. Ang mahinang ako, ang patay na ako. Ang walang buhay na ako.

I look up at paulit ulit na kinurap ang mga mata ko para huwag tumulo ang luha na pinipigilan ko. Damn! Ang laki ng impact sa akin ng mga salitang yon. Para akong sinasampal ng mga salitang yon. Yon na yon mismo ang nararamdaman ko.

It's like I can define my self in those words of Dyosang Depress. Ang sakit sakit. Lalo na yung mga salitang bumubulong sa isipan niya. Darn!

Pero tama siya. I shouldn't let depression control me. I shouldn't let it destroy me.

I should find my self. Maybe soul-searching? Kelangan kong hanapin ang nawawalang ako. Kelangan kong hanapin ang pinto palabas. No matter what happen, I need to find the right door in order for me to escape from this feeling.

I need to find my happiness. I need to fight, not only for me but also for the people around me who truly care and love me.

***

A/N: sorry for the typos and wrongs. Hope you understand.

-JM

~~~

Updated.