-რა?-ვითომ ვერ გავიგე, ისე შევტრიალდი მისკენ.

-ა...არაფერი-ამბობს და მანქანისკენ მიდის.

-თეჰიონ-ახლა მე ვაჩერებ, მასთან მივდივარ, ლოყაზე ვკოცნი და ჩემს ადგილას სწრაფად ვჯდები.

თეჰიონი რამოდენიმე წამი ერთ ადგილას გაშეშებული იდგა, მერე კი დაბნეული და აწითლებული სახით,მანქანაში ჩაჯდა.

მანქანა არ დაუძრავს,უბრალოდ იჯდა და ერთ წერტილს უყურებდა.

-ეს რისთვის?-ისე თქვა,რომ თვალი იმ წერტილისთვის არ მოუშორებია.

-მადლობის ნიშნად.მაგრა. არ გეგონოს,რომ გაპატიე ან რამე.უბრალოდ ის გაითვალისწინე,რომ ხასიათი ხშირად მეცვლება ორსულობის გამო. თან უბრალოდ ჩახუტება მომინდა.და ლოყაზე იმიტომ გაკოცე,რომ მინდა ჩვენს შორის დაძაბულობის და უხერხულობის ბარიერი ჩამოვშალო,რადგან მალე შვილი გვეყოლება და ერთად მოგვიწევს მისი აღზრდა,ასე კი ვერ ავღზრდით-ჩუმად ვუთხარი. ნაწილობრივ სიმართლეც ვთქვი.

-მართალი ხარ-წერტილს თვალი მოაშორა და ოდნავ გამიღიმა.

-დედას დავურეკავ.

აღმოჩნდა,რომ ყველა ისევ იქ არიან,ამიტომ ჩვენც იქ წავედით.

თეჰიონის მშობლების სახლში ისე მივედით, რომ არცერთს ხმა არ ამოგვიღია.

სახლში შესვლის თანავე, ვიკითხე, სად იყო სამზარეულო.სუჰა ადგა და სამზარეულოში მიმიყვანა. სამზარეულო ისეთივე დიდია,როგორც ჩვენთან.სუჰას დახმარებით მალევე ვიპოვე კოვზი და იქვე სკამზე ჩამოვჯექი საჭმელად, სუჰაც გვერდით მომიჯდა.

-აბა,რა მოხდა ასეთი, თეჰიონი გაბრუებული და გამოშტერებული, რომ ზის მდივანზე?-იკითხა უცებ და გამახსენდა, თუ როგორ ვაკოცე ლოყაზე,რის შედეგადაც ნაყინი გადამცდა და ხველება ამიტყდა.

-ეიი,კარგად ხარ?-მკითხა მას შემდეგ, რაც წყალი დამალევინა.

-კი კი-ვუპასუხე და კიდევ მოვსვი წყალი.

-ელა,სუჰო.სად ხართ?-მომესმა ტასოს ხმა, რაზეც სუჰო ადგა და ტასო სამზარეულოში შემოიყვანა.

-მოყევი რა-თქვა ტასომ და ჩემ წინ დაჯდა.

-რა მოვყვე?

-ის, თუ,რატომ ზის თეჰიონი ასე გამოშტერებული.

-ღმერთოო,ერთმა კოცნამ, ასე გადარია?-ვთქვი,რაზეც სუჰოს და ტასოს თვალები გაუფართოვდათ.

-მალე,მოყევი-დაიყვირეს ერთად.

-მოკლედ-ვთქვი და ნაყინი ჩავიდე პირში, ამიტომ მომიწია რამოდენიმე წამიანი პაუზა გამეკეთებინა.ძალით ვაკეთებ და გოგონებს ნერვებს ვუშლი-გზაში ჩაირთო სიმღერა, თეჰიონმა კი თქვა,რომ ეს სიმღერა უყვარს და ხშირად მღერის,როცა მარტოა,მე კი ასე ვუთხარი "მე და ჩვენ პატარას გვიმღერეთქო" ამაზე კი თქვა, რომ მოსწონს სიტყვა "ჩვენი პატარა" მერე იმღერა და მე ტირილი დავიწყე...მას ძალიან კარგი ხმა ჰქონდა და უბრალოდ ემოციები ვერ შევიკავე. მერე ნაყინი, რომ მიყიდა,ისე მომინდა,რომ ჩავხუტებოდი,რომ მივედი და ჩავეხუტე-ამაზე პირი დააღეს ორივემ.

-ელა, ეს შენ ხარ?-მეკითხება გაოცებული ტასო,რაზეც გავუცინე და თავი დავუქნიე.

-მოკლედ,მერე რომ მოვშორდი და მანქანაში უნდა ჩავმჯდარიყავი,დამიძახა და მითხრა, კიდევ შეიძლება ჩაგეხუტოო? და მე ვითომ ვერ გავიგე რათქო ვკითხე მან კი, არაფერიო. მერე კი მე გავაჩერე და ლოყაზე ვაკოცე. უბრალოდ ხომ გესმით,ორსულად ვარ და ასეთი რამ ბუნებრივია-ვთქვი და პირში ნაყინი ჩავიტენე, რადგან, როცა გამახსენდა, როგორ ვაკოცე სულ ავწითლდი და სულ დამცხა.

-ღმერთო, ელა შენ მე გადამრევ-თავი გააქნია ტასომ და დავინახე,როგორ ჩაეღიმა.

-ელა,წამოდი მივდივართ-სამზარეულოში დედა შემოვიდა.

-კარგი-ვუთხარი და ყველა კარებისკენ დავიძარით.

მალევე დავემშვიდობეთ ყველას და მანქანაში ჩავჯექით.

დედას და მამას თხოვნით მათთან წავედით.

მისაღებში ვიჯექით,როცა სახლში თეჰიონი შემოვიდა.

-ელას ტელეფონი დარჩა და მისი ტანსაცმელები-თქვა, ჩემი ტელეფონი და პარკა მომაწოდა

-მადლობა თეჰიონ-ვუთხარი და გავუღიმე.

-დაჯექი თეჰიონ-უთხრა დედამ ნერვიული სახით,რაზეც თეჰიონი ჩემს გვერდით დაჯდა.

რა ხდება?

-მოკლედ,ახლა ვიცი,რომ არ არის ამის დრო,მაგრამ რაღაც მინდა გითხრათ-დაიწყო დედამ სერიოზული ტონით.

-სჯობს მე წავიდა-წამოდგა თეჰიონი.

-არა,მინდა შენც იყო აქ და გაიგო ეს ამბავი,რადგან შენ უკვე ჩვენი ოჯახისწევრი ხარ-გააჩერა მამამ.

-ხომ გახსოვთ, თქვენი ტყუპისცალი ემა?-იკითხა დედა.(ვაედითებდი ფიკს რა :დ ხოდა ტყუპისცალის მაგივრად, ტყემალი წავიკითხე.🤦‍♀️ღმერთო შენ გადმომხედე)

-რათქმაუნდა-დავეთანხმეთ მე და ჯონგუკმა.

-ემა რამოდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა....სინამდვილეში, მინდა გითხრათ, რომ იგი არ მომკვდარა-გავქვავდი. ასეც ვფიქრობდი,მაგრამ მაინც მიჩქარებს გულს ეს სიტყვები.

-რას გულისხმობ?-იკითხა ჯონგუკიმ

ჩემმა გულმა საშინლად სწრაფად დაიწყო ძგერა.

-ადრე,ჩვენ ბევრი ვალები გვქონდა...ის ადამიანი, რომელთანაც ვალი გვქონდა ცნობილი ბიზნესმენი იყო,როგორც ვიცით ბანდაც ჰქონდა რაღაც,ის გვაშანტაჟებდა იმით, რომ რომელიმე ტყუპს მოიპარავდა... ჩვენ კი, ვერანაირად გადავუხადეთ ფული.გვინდოდა ბანკიდან გამოტანა ფულის,მაგრამ რადგანაც ბანკიდანაც გვქონდა ფული აღებილი,არ გვაძლევდნემ-მამამ გაჩერდა, როგორც ჩანს ვეღარ აგრძელებდა საუბარის, ამიტომ დედამ გააგრძელა.

-ეს საუბარი ემამ მოისმინა და გამოგვიცხადა, რომ ის მათ წაყვებოდა...ჩვენ რათქმაუნდა უარზე ვიყავით,რადგან ჩვენ ვერცერთის დაკარგვას ვერ გადავიტანდით...ემა ძალიან ჯიუტია, ისევე როგორც ელა და ქუქი. მან მისი გაიტანა და გვთხოვა,რომ როცა ისინი მას წაიყვანდნენ სახლი გადაგვეწვა და თქვენთვის-მე და ქუქის შემოგვხედა-გვეთქვა,რომ ამ ხანძარს შეეწირა...ძალიან გაგვიჭირდა ამაზე დათანხმება, მაგრამ ყოველ დღე მოდიოდა მევალისგან მუქარა და როცა ბოლოს მოკვლით დაგვემუქრა სხვა გზა აღარ დაგვრჩა და ყველაზე ცუდი ნაბიჯი გადავდგით.ამის შემდეგ ის წავიდა...-ტირილით ჩაეხუტა დედა მამას (როცა სახლი გადაიწვა,ახალი ვერ იყიდეს რათქმაუნდა. ამიტომ მამამისმა გადაწყვიტა მის მშობლებთან ეცხოვრათ დროებით.)

გავშეშდი. ნუთუ ჩემი ტყუპისცალი,ჩემი იდენტური ტყუპისცალი მართლა ცოცხალია? გამოდის, რომ ჩემი სულის ნაწილი ცოცხალია? გამოდის, რომ მე შემეძლება ისევ ვნახო ის? გამოდის,რომ მე შემეძლება ისევ ჩავიკრა იგი გულში?ახლა ყველა ტკივილი და დარდი გამიქარწყლდა,დამავიწყდა ყველაფერი. მალე,გთხოვ ღმერთო მალე შეგვახვედრე. როგორ მენატრება.

არ მჯერა, არ მჯერა, არა.

ტირილუ დავიწყე.სახე ხელებში ჩავრგი. თეჰიონი მიყურებდა. რაღაცას ფიქრობდა. მერე კი მკერდზე მიმიხუტა და დამამშვიდებელ სიტყვებს მეუბნებიდა,თან ზურგზე ხელს მისვავდა.

-როგორ გვიმალავდით ამას?-თქვა მაღალი და გაბრაზებული ტონით ჯონგუკიმ

-ეს-ეს,ემას თხოვნა იყო.

-მაგრამ ხომ შეგეძლოთ,რომ გეთქვათ? ხომ შეგეძლოთ არა?-დაიყვირა.

-მან დაგვაფიცა, რომ მანამ არ გვეთქვა თქვენთვის,სანამ 18 წლისები არ გახდებოდით...არ ვიცი, რატომ გვთხოვა ეს, მაგრამ მისი თხოვნა შევასრულეთ...მინდოდა თქვენთვის მეთქვა, მაგრამ არ წავიდა საქმეები,ისე როგორც ჩვენ გვეგონა ამიტომ ვერ გითხარით.

-გამოდის,რომ ემა ცოცხალია?

-კი, იგი ცოცხალია.

-და სად არის ის?

-როგორც ვიცი.მხოლოდ ის გვითხრეს, რომ მათ ემა ამერიკაში წაიყვანეს.

_______________________