დღეები გადიოდა, მაგრამ არაფერი არ ხდებოდა საინტერესო.

მე და თეჰიონს ისევ ძველი ურთიერთობა გვაქვს,ნუ ერთი განსხვავებით, არ ვცემ და არ ვუყურებ მკვლელი მზერით.

ის ფაქტი,რომ მალე მე მისი ცოლი გავხდები ნერვებს მიშლის,მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩვენი პატარასთვის ხდება,რომელიც უკვე თვე ნახევრისაა.

ქორწილი 2 კვირაშია და ყველა ვემზადებით.

ტასო ჩემი მეჯვარეა, ხოლო თეჰიონის ჯიმინი.

დიახ,ჯიმინიმ მას აპატია, რადგან ისინი ბავშვობის მეგობრები არიან და სოულმეითები. არ მიკვირს ასე რომ აპატია,მის ადგილას მეც ვაპატიებდი.მათი მეგობრობის ყველას შეშურდება. რამოდენიმე დღის წინ,როცა ჯიმინიმ მითხრა,რომ ის იქნებოდა თეჰიონის მეჯვარე,ბოდიშიც კი მომიხადა,რომ მას ასე ადვილად აპატია. მითხრა,რომ თეჰიონს დაელაპარაკებოდა და ჭკუას ასწავლიდა.

ჩემი კაბა იკერება და შაბათამდე(ქორწილი შაბათს იქნება) მზად იქნება ვფიქრობ, კარგი კაბა გამოვა. რადგანაც ჩემი მუცელი იზრსება კაბა წელვადი იქნება,რადგან არ ვიცით ქორწილის დღეს, რამხელა მუცელი მექნება.

ხოლო, რაც შეეხება სხვა დანარჩენებს, ამაზე თეჰიონის მამა მუშაობს. ქორწილის ამბები მასზეა.

ტასოც ემზადება ქორწილისთვის, ყველა გადარბენებზეა,მხოლოდ მე ვზივარ არხეინად ლოგინში და ვუყურებ ბევრ დორამას.

რატომ? ჩემთვის არ შეიძლება გადაღლა, ამიტომ ჩამაწვინეს ლოგინში და მითხრეს, რომ დავისვენო.

მერე მე მეტი რა მინდოდა? ვიწვე მთელი დღე და ვჭამდე იმას,რაც მინდა,ეს არის ჩემთვის სრული ნეტარება.

აი ახლაც მე და იუნგი ვზივართ მდივანზე,და ვუყურებთ დორამას. ამავდროულად კი ვჭამთ მარწყვის ნაყინს.

სახლში სულ მარტოები ვართ, ყველა ქორწილის საქმეებზეა გასული.

და რატომ არ არის იუნგი, ბიჭებთან ერთად?

ამას კითხვაც არ უნდა, შეეზარა და მიზეზად ის მოიფიქრა, რომ ელას რამე, რომ მოუნდესო, მის გვერდით ვიქნებიო.

ხო მართლა ყველაზე მთავარი დამავიწყდა,თეჰიონი ჩვენთან სახლში გადმოვიდა.

ნუუ, ბიჭებმა გადმოაგდეს, რადგან ეს 2 კვირა სულ მოუწევთ სირბილი თეჰიონთან ერთად. ჯერ რათქმაუნდა მე მკითხეს,თუ შეიძლებოდა და მეც 2 დღიანი ფიქრის შემდეგ, ვუთხარი,რომ გადმოსულიყო. თეჰიონი ჩემი შიშია, შიშს კი თვალებში უნდა ჩახედო,რომ ის დაძლიო. კი,შეიძლება თეჰიონთან ჩვეულებრივად ვიქცეოდე,მაგრამ ყოველ წამს მახსენსება,იმ ღამის ფრაგმენტები.

-მოვედიი-დაიყვირა თეჰიონმა და სახლში შემოვიდა.

-დანარჩენები სად არიან?-იკითხა იუნგიმ ისე, რომ თვალი არ მოუშორებია ტელევიზორისთვის.

-გამომიშვეს და მითხრეს, რომ იუნგი მოვიდესო,შენ კი სახლში დარჩიო, აღარ გვჭირდებიო-ბოლო ორ სიტყვის თქმისას, ნამჯუნს გააჯავრა.

-ოხ ნამჯუნ-თავი გააქნია იუნგიმ, მდივმიდან ადგა და ოთახისკენ წავიდა.

მე უცებ დამკრა თავში, რომ მისთვის ემას ამბავი არ მითქვავს, ამიტომ მალევე წამოვხტი მდივნიდან და იუნგისკენ გავექანე, მაგრამ ფეხი ამისრიალდა და ლამის ძირს დავეცემოდი, რომ არა თეჰიონის სწრაფი რეაგირება და მისი ძლიერი ხელები.

-ღმერთო ჩემო-დავიყვირე.

-კარგად ხარ?-ფეხზე წამომაყენა.

-კი-თავი დავუქნიე.

-რა მოხვდა?-იუნგი გამოვიდა ოთახიდან, ალბათ ჩემს ყვირილზე.

-ლამის წაიქცა-უპასუხა თეჰიონმა.

-ღმერთო ელა, არ შეგიძლია ფრთხილად იყო? რომ წაქცეულიყავი და ბავშვისთვის ზიანი მიგეყენებინა?ღმერთო წარმოდგენაც არ მინდა-თავი გააქნია გაბრაზებულმა.

თეჰიონი გაიქცა და წყლით ხელში დაბრუნდა. წყალი მომაწოდა,მე კი მალევე დავლიე.

-აქედან არ ადგე-გამაფრთხილა და სადღაც წავიდა.

მე კი მომხდარისგან ისევ შეშინებული, ადგილზე დავრჩი.

ღმერთო,წარმოდგენაც არ მინდა, რა მოხვდებოდა, რომ წავქცეულიყავი და ჩემი პატარა დამეკარგა.

ამის გაფიქრებაც, კი მზარავს.

არ მინდა ჩემი პატარა დავკარდო, მე ის, უკვე ძალიან მიყვარს.

თეჰიონი მალე მოვიდა და პლედი დამახურა.

-იუნგი წავიდა უკვე-მითხრა და ჩემს გვერდით დაჯდა. როგორც ჩანს,ისე ვიყავი ფიქრებში გართული, მისი წასვლაც ვერ გავიგე.

-თეჰიონ,დიდი მადლობა. შენ რომ არა, ვინ იცის რა მოხდებოდა-უცებ თეჰიონისკენ შევბრუნდი და გავუღიმე.

-არაფრის....-გამიღიმა.

-თეჰიონ, ბავშვს რა დავარქვათ?-ვიკითხე დიდხნიანი სიჩუმის შემდეგ.

ამაზე თეჰიონმა, გაკვირვებული სახით შემომხედა.

-ჯერ არ ვიცით, გოგოა თუ ბიჭი.

-მაგრამ სჯობს დღეიდან დავიწყოთ ფიქრი...ორი სახელი მოვიფიქროთ, გოგოსიც და ბიჭისიც-გავჯიუტდი. ხელები გადავაჯვარედინე და ვითომ გავიბუტე.

-*ჩაცინება* კარგი, კარგი-თავი გააქნია სიცილით.

-მიდი ნაყინი მოიტანე, თორე ეს გადნა-ვუთხარი და ხელში ჭიქა შევაჩეჩე,რომელშიც გამდნარი ნაყინი ესხამ ისიც სიცილით წავიდა სამზარეულოსკენ.

-მომეცი-ვუთხარი აღტაცებულმა და ხელიდან ნაყინიანი ჭიქა გამოვგლიჯე.

-ბავშვის მაგივრად,ნაყინი რო დაიბადოს,არ გამიკვირდება-თავი გააქნია.

-ახლა მივხვდი, რატო გეძახდა ჯეიქეი დებილს-თავი გავაქნიე მეც.

-რას მერჩიი??-ჩემს გვერდით დაეხეთქა.

-ღმერთო ჩემო, რას მერჩიოო-ჩემთვის ჩავილაპარაკე-აქედან დამეკარგეე-ვუყვირე, მდივნიდან ავდექი და ჩემ ოთახისკენ წავედი.

-მე მითხრა წადიო და მან თვითონ მიდის...ღმერთო,რას გაუგებ ამ ორსულებს-მესმის თეჰიონის ხმა.

-მოკეტეეე.

გაბრაზებული შევედი ჩემს ოთახში და ლოგინზე დავეხეთქე.

საზიზღარი კიმ თეჰიონი.

სკოლაში მივედით თუ არა, ბიჭებმა მოსაწვევი ბარათების დარიგება დაიწყეს, მე კი კლასში შემათრიეს და ჩემს ადგილას დამსვეს "შენთვის არ შეიძლება გადაღლა" მომაძახეს და კლასიდან გავიდნენ.

მალე კლასში ყველა შემოვიდა.

დავინახე, როგორ ელაპარაკებოდა მინა თეჰიონს.

-ვიცი პატარავ, რომ არ იქნები ბედნიერი ელასთან ერთად-ეს სიტყვები გავიგონე თუ არა, თეჰიონთან მივედი და ხელი ხელში გავუყარე. დავაიგნორე თეჰიონის დაბნეული მზერა.

-რას შრვები მინა?-ვუთხარი ვითომ მხიარულად,არადა ისე მინდა ახლა ადგილზე ჩავამიწო....

-ოჰ,პატარძალო...რავი,შენს საქმროს ველაპარაკებოდი-მითხრა და ძალით გამიღიმა.

-გავიგონე-კბილებში გამოვცერი-და სხვათაშორის, თეჰიონი ჩემთან და ჩვენს პატარასთან-მუცელზე მივიდე ხელი-ძალიან ბედნიერი იქნება-გავუღიმე.

-ეჭვიც არ მეპარება-ძუკნა.

-თეჰიონ,ხომ იქნები ჩვენთან ერთად ბედნიერი-შევხედე ლეკვის თვალებით, მან კი ეშმაკურად ჩაიცინა...ალბათ მიხვდა რაც ჩავიფიქრე.

-რათქმაუნდა საყვარელო-ლოყაზე მიჩქმიტა.

-მაგრამ თქვენ ერთმანეთი, არც კი გიყვქრთ-ჩაიცინა მინამ.

-როგორ არა...თეჰიონ, ხომ გიყვარს ჩემი თავი, ისევე როგორც მე?

*ჩახველება* ვიცი, რომ ამას არ ელოდით, ისევე როგორც მე😳