Тэмцээний сүүлийн өдрийг тэд мөнгөн медалийн тавцан дээр зогссоор дуусгалаа. Багахан алдаа гаргаж боломжоо алдсандаа өчүүхэн төдий сэтгэл гутрах ч бүгд амжилтандаа хангалуун инээмсэглэнэ.

Оройжин баярлаж зугаацсан залуус ядарсандаа өрөө өрөө лүүгээ зүглэхэд цөөхөн хэдэн залуус ярилцсаар үлдэх аж.

Жонгүг буйдан дээр тайван суунгаа дундуур үлдсэн шар айргаа ширээн дээр тавьчихаад холгүйхэн хоёр залуутай яриа өрнүүлэх Тэхёныг үргэлжлүүлэн ажиглана.

Тэхён хэдэн шил шар айргандаа халамцсан бололтой чанга чанга инээх нь сонстож, ингэх бүртээ дэргэдээ суух Жимин рүү нурж унах нь сээтгэнэж байна гэлтэй. Мэдээж Жимин түүний үйлдэлд дургүйцэх нь үгүй.

Жонгүг уруулдаа жигтэй инээмсэглэл тодруулж элгээ тэврэн суусаар тэднийг ширтэхээ зогсоосонгүй.

"Ким Тэхён..чи надтай муур хулгана болох гээ юм биз дээ?"

Түүний өмнө нь уулзаж, болзож явсан охидыг эргэн санавал үргэлж л Жонгүгт бие сэтгэлээ тэр чигт нь зориулчихдаг байж. Тиймдээ ч уйтгартай санагддаг байсан биз. Харин Ким Тэхён бол дүрэмгүй нэгэн гэлтэй. Үргэлж л харцаа тусгаж явахгүй бол хэзээ ч ганцаараа байдаггүй тийм л нэгэн. Түүний үг, үйлдэл бүхэн дэндүү өөр байлаа.

Жонгүг өөрийгөө ч хорьж чадалгүй Ким Тэхён гэх нэгнийг өмчлөн авч, хараандаа байлгахыг хүсч байгаагаа мэдрэнэ.

Бодлоосоо салах үед Тэхён тэдний дундаас босоод өрөөнөөс гарч байх нь үзэгдэв. Жонгүг ч мөн түүнийг эргэлзэх зүйлгүй дагана.

"Намайг үл тоох тэгээд хэр санагдаж байна даа?"

Араас нь ийн хэлэхэд хүнгүй хонгилд цааш алхаж байсан Тэхён багахан цочсоор эргэн харах ба нүдээ томруулах аж.

"Чи байсан юм уу?"

Жонгүг инээвхийлсээр "Худал хэлэхээ боль, Ким Тэхён. Надад харуулах гэж албаар түүнтэй сээтгэнэж байсныг чинь би сайн мэдэж байна."

Тэхён тоглоомтой инээсээр эргэж харан алхахдаа,

"Юу яриад байгааг чинь ойлгохгүй нь." гэв.

Жонгүг түүнтэй зэрэгцэн алхахдаа царайг нь ажиглана. Тэхён халамцуу байгаа нь хэнээс ч нууж чадахааргүй ил байсан юм.

Түүний багахан улайсан нүүр болоод талимаарсан харц, хэнэггүй инээмсэглэл нь хонгилын бүдэг гэрэлд дэндүү сэтгэл татам аж.

"Маргааш өөрсдөдөө зав гаргавал яаж байна?"

Жонгүг гэнэт л ингээд асуучихсандаа өөрийгөө багахан гайхав ч харамссангүй.

Тэхён түүнийг харсаар "Болзохыг хүссэн гэж ойлгох уу?"

Жонгүг түүнээс харцаа салган урагш харж зөөлөн инээмсэглэсээр "Юу гэж бодмоор байгаа түүгээрээ л бол." гэсээр Тэхёнаас зам салан булан эргэхдээ,

"Арван хоёр цагт буудлын үүдэнд." гэсээр араас нь ширтэх Тэхёныг харж байгаа аятай хэдхэн алхаад гараа өргөн арагш харсан чигтээ даллах аядав.

-

"Цагаа сайн барьж ээ?"

Тэхён цахилгаан шатнаас бууж ирэн үүдний сандал дээр утсаа оролдон суух Жонгүгийн өмнө ирэхдээ ингэж хэлвэл Жонгүг хар шилнийхээ дээгүүр харсаар,

"Боловсон эр хүн учраас л."

Тэхён инээвхийлсээр тэд хамтдаа буудлаас гарлаа.

Цаг агаар таатай өдөр байсан тул тэд алхахаар шийдэн нэгнээсээ багахан зайтай ч алхаанд нь тааруулан алхах аж.

Хотын төвд байрлах галлерейн өмнө ирэхэд Жонгүг уруулаа жимийн,

"Ирэхийг хүссэн газар чинь?"

"Өмнө нь харчихаад ирж үзмээр байсан юм."

Галлерей дотор орж ирэхэд бараг л хүнгүй байх бөгөөд Тэхён ярихаа болин эхний зургаас анхаарлаа хандуулан явна. Түүнд дэндүү сонирхолтой байгаа бололтой бүх зургийн тайлбарыг анхааралтай уншиж, ардаа алхах Жонгүгийг ч үл тоож эхлэх аж.

Жонгүг түүний ард алхахдаа хоёр гараа халааслан залхуу хүрсэн харцаа тодруулна.

Чимээгүйхэн эвшээчихээд гэнэт түүнд төрсөн гэмтэй бодолд жуумалзсаар Тэхёны нуруунд ойртон цээжээрээ наалдав. Эхэндээ түүнийг үл анзааран зураг үзэж явсан Тэхён гэнэтхэн л чихэн дээрээ халуун амьсгал мэдэрч эхлэхдээ хойш харвал Жонгүгийн нүүр тулж ирсэн байх нь тэр.

"Өршөөгөөрэй?" хэмээхэд Жонгүг жуумалзсаар,

"Энд хэтэрхий уйтгартай биш байна гэж үү?"

"Надад бол үгүй."

"Болзоот залуу чинь уйдчихлаа гэж байна."

"Тэгээд яана гэж?"

Жонгүг ёжтой инээмсэглэл тодруулсаар Тэхёны чихэнд ойртон шивнэхдээ "Өөр газарт очиж арай сонирхолтой зүйл хийвэл яаж байна?" хэмээхэд ийн хэлэхийг нь таамаглаж байсан аятай Тэхён жуумалзаад,

"Тийм ч муу санаа биш л сонсогдож байна." гэсээр түүнээс холдон хаалга руу зүглэхэд Жонгүг араас нь дагахдаа ялалтын инээмсэглэл тодруулсан байх нь тэр.

Тэхён хаа хүрэхээ мэдэж байгаа мэт шийдэмгий алхах бол Жонгүг түүний араас алхахдаа удахгүй болох гэж буй халуухан үйл явдлын талаар төсөөлж эхлэв. Тэр инээмсэглэлээ нууж чадсангүй.

"Хүлээгээрэй? Тэхён-"

Жонгүг шилэн барилгын хаалгаар орохдоо ийн асуусанд Тэхён хариулалгүй кафе доторх эргэн тойрныг ажигласаар хоосон суудал руу зүглэх аж.

"Чи надаар тоглоогүй биз дээ?" Жонгүг хөдөлж ядан сандал дээр суухад Тэхён түүн лүү шоолох шиг л инээгээд "Илүү дээр зүйл чинь тэгээд энэ биш бол өөр юу байсан юм бэ дээ?"

"Ким Тэхён..чи ч хөгийн зүйл хийлээ дээ."

"Суугаад хүлээж бай, би захиалгаа өгчихье. Американо биз дээ?"

Жонгүг нүүрээ үрчийлгэн түүнээс харц буруулахдаа "Тийм ээ, чихэрлэг зүйлсийг үзэн ядаад эхэлчихлээ. Чамайг ч мөн." гэж хэлсэнд Тэхён хэлэх үгээ олж ядахдаа толгой сэгсрэн инээд алдчихаад захиалга өгөхөөр явав.

Жонгүг бухимдаж байлаа. Хамтдаа байна гэж бодсон атал түүнийг хүлээгээд сууж байгаа нь инээдтэй ч юм шиг.

Удалгүй Тэхён ирэхдээ Жонгүгийн урд мөстэй американо тавин, өөрөө латтегаасаа балгана.

"Бидэнд өөр хийх зүйлс юу байгаа билээ?" Тэхёны асуултад Жонгүг ширэв татан "Хийх зүйлсийг чинь хараал идэг, Тэхён." гэсээр кофегоо амандаа ширүүхэн хүргэх нь тэр.

Жонгүгийн энэ төрх дэндүү сэтгэл булаам байлаа. Тэхён үүнийг нь ажиглан инээмсэглэх ч улам л илүүтэйгээр түүний янзыг үзэх хүсэлдээ автаж байсан юм.

"Яасан бэ? Германд ирсэн байж өөр зүйл хийхгүй гэж үү?"

Тэхёны тохуутай харцанд Жонгүг хөлөө ачин суухдаа инээмсэглэх аядав. "Германд ирсэн гээд намайг үл тоож болно гэж үү?"

"Үгүй ээ. Үл тоосон юм биш."

Жонгүг Тэхёны дэндүү бахаа ханах мэт инээд алдаж буй төрхийг харсаар нэг хөмсгөө өргөн "Юу нь тийм хөгжилтэй байна?" гэх нь тэр.

Тэхён толгой сэгсэрсэн ч инээмсэглэлээ замхруулалгүй "Жонгүг, би мансуурах шиг л болж байна." гэсэнд тэр асуулт эрэх мэт юу гэхийг нь хүлээлээ.

"Чи яг урдаа байгаа кофе шигээ юм." гэсээр эрүүгээрээ Американо руу заах бөгөөд "Дэндүү донтом, бас мансуурам. Гарч чадахгүй юм шиг шуналтах хэмжээний тийм ховстой." хэмээн хэлэхдээ нүд рүү нь тасралтгүй ширтэх аж.

Жонгүг эхэндээ гайхах шиг болон дуугаа хураасан ч удалгүй жуумалзан инээмсэглэж эхлэв.

"Түүнд миний буруу байхгүй ээ. Хичээхгүй байсан ч чамайг солиоруулчхаж дөнгөнө."

-

Тэхён дахиад л Жонгүгийн хуваарилж авсан өрөөнд орж ирэхдээ энэ удаад инээмсэглэж байсан юм.

"Хувцсаа солиод угаалгын өрөө рүү ороорой." Жонгүг ийн хэлчхээд өөрийнхөө хувцсыг тайлан биед тухтай гэснээ өмсөж эхлэхэд Тэхён ч бас Жонгүгийн цамцнуудаас нэгийг сонгон сольж эхлэлээ.

Тэхён угаалгын өрөөнд орон шүдээ угаачхаад нүүрээ усаар шавшин, гаран дээрх усаараа үсээ янзлахтай зэрэгцэн Жонгүг ч сойзоо барьсаар орж ирсэн юм.

Зүүн гараараа шүдээ угаах Жонгүг баруун гараа явуулан Тэхёны нойтон үсийг салаандаа атгаж янзлахдаа дэндүү халуухан төрхийг нь ажигласаар байх аж.

"Очоод хэвтэж бай, би нүүрээ угаачхаад гарлаа."

Тэхён толгой дохин түрүүлж гарсаар орондоо орж хэвтэхдээ удалгүй Жонгүгийн гарч ирэхийг харан инээмсэглэнэ. Жонгүг түүний хажуугаар орж хэвтэхийн өмнө цээжээ нүцгэлж орхисонд Тэхён түүнээс хараагаа хором ч салгахад хэцүү байсан юм.

"Чи хэр удаан тэвчээрийг минь шалгах юм, Тэхён?"

Жонгүг цээж нүцгэнээр Тэхёныг татаж тэврэхдээ гараа цамцан дотуур нь шургуулж орхив.

"Би тэгсэн гэж үү?" Тэхёны жуумалзсан инээмсэглэлд Жонгүг түүний хүзүүн дээр зөөлөн үнссээр "Намайг сорих талаар дахиж санасны ч хэрэггүй. Би цаашид удаан тэвчихгүй л байх."

Тэхён Жонгүгт улам илүү наалдахдаа шилэн хүзүүнээс нь татан уруул дээрээ түүний уруулыг мэдэрч, амттай үнсэлтийн дараа завсар аван шивнэх нь тэр.

"Тэвчихгүй юм бол яахаа багахан харуулаач?"