Солонгост буцаж ирснээс хойш хэдийн долоон хоног өнгөрч бүх тоглогчид өөрсдийн сургууль болон хичээлдээ эргэж орсон юм.

Тэхён, Жонгүг хоёр ихэнх цагаа хамтдаа өнгөрүүлж, сургууль дээрээ ч нэг нэгнээсээ төдийлөн холдохгүй байсаар. Хэн ч харсан Герман улсад очиж тэмцээнээсээ мөнгөн медаль авсан тэр хоёр залуу дэндүү төгс гэмээр найзууд шиг санагдаж байлаа.

Хичээл тарах үед Тэхёныг багш нь дуудсанд Жонгүг түүнээс түрүүлээд сургуулийн хаалгаар гарах ажээ. Тайван гэгч нь сургуулийнхаа ард байх цэцэрлэг рүү алхалж байтал хэн нэгний чанга зандрах хоолой сонстож эхлэв.

Жонгүг тоолгүй орхих гэснээ сониуч зандаа хөтлөгдөн тэр зүг дөхөхөд нэг охиныг өөрөөс нь толгой хэртэй өндөр залуу заамдчихсан зогсож байсан юм.

"Битгий гонгиноод бай Жихён, би чамд хэзээ ч хамаагүй хүрч болно. Найз залуу нь өөрийнхөө эмэгтэйг хүсч байхад юу нь буруу гэж?" гэсээр тэр залуу нэг гараа явуулан өнөө уйлагнаж буй охины амыг таглалаа. Тэгчхээд нөгөө гараа банзал доогуур нь шургуулж тэгэх бүрт нь охины ухасхийн цочиж чанга авиа гаргах нь Жонгүгийг шууд л тэр залуу руу очин шанаадаж унагахад хүргэх нь тэр.

"Энэ охиноос гараа тат, новш минь."

Жонгүг уурссандаа нүүр нүдгүй цохин сүүлдээ газарт хэвтэх залууг өшиглөж эхлэхэд тэр бүх чимээнээр сургуулийн ойр хавьд байсан сурагчид гүйлдэн ирцгээнэ. Тэхён сургуулиасаа гарахдаа бүх сурагчид нэг тийшээ зүглэхийг анзааран тийш алхахдаа тун удалгүй найз залуугаа нэг хүнийг цус садартал өшиглөж зогсоог олж харах нь тэр.

Хурдхан шиг олон хүмүүсийн дундуур орж Жонгүгийг тэднээс салгасанд Жонгүг дэндүү их уурандаа Тэхёны гарыг өөрөөсөө авч хаян өнөө залууг дахин нэг хүчтэй өшиглөж орхилоо.

"Эмэгтэй хүнд дахиж хүч хэрэглэх юм бол би чамайг доодохоос чинь салгачихна шүү, хог новш минь!"

Эргэж харан ууртай гэгч нь ширүүхэн алхалж эхлэсэнд нь Тэхён үг дуугүй Жонгүгийг дагав. Сургуулийн урд талын сандал дээр суухдаа хөмсгөө зангидан цухалдах Жонгүгийг Тэхён тайвшруулахыг хичээх ч нэг л болж өгсөнгүй. Үнэндээ тэр Жонгүгийн энэ төрхөөс огтхон ч эмээгээгүй гэвэл худал шүү дээ.

Жонгүгийг ганцаараа тайвширтал Тэхён эмийн сан руу гүйж шарх цэвэрлэх эм аваад эргэж ирсэн юм. Хажууд нь суугаад гарынх нь шалбарчихсан үеүд дээр нь эм түрхэхдээ үе үе Жонгүг руу харц тусгахад түүний царай хэдийн дээрдчихсэн нь үзэгдэнэ.

"Чи түүнийг алах бодолтой байсан юм уу?"

"Үгүй ээ."

"Тэгээд яагаад ингэтлээ их уурлаж зодсон юм? Би чамайг салгаагүй бол тэр одоо үхдэл болчихсон хэвтэж байх байлаа."

Жонгүг үг дуугаралгүй хэсэг суусаар өөрийнхөө эм түрхүүлж буй гарыг ажиглана. Тэхён анх удаа гэмээр эв дүйгүй түрхэж байгаа ч үнэхээр хичээн нэгд нэгэнгүй эм нялах нь Жонгүгийг шуудхан л тайвшруулах шиг.

"Тэр новш л харин намайг очоогүй бол найз охиноо хүчиндчих байсан биз."

Тэхён шархны наалт нааж өгөн дэлгэж тавьсан эмнүүдээ янзлахад Жонгүг өөрийн гараа атгаж тэнийлгэж үзлээ. Тун удалгүй өнөө охин нь тэдний зүг алхаж ирэхийг Жонгүг харсаар тэд явахаа болин хүлээж эхлэв.

"Жонгүг, би чамтай ярилцаж болох уу?"

"Тэг дээ."

Охин шуудхан ярихад эвгүй байсан бололтой Тэхён руу хальт харчхаад "Тусдаа..." гэж өгүүлбэрээ гүйцээх нь тэр.

Жонгүг хөмсгөө өргөн охин руу харчхаад удалгүй Тэхёны хажуунаас босон өнөө охиныг дагасаар багахан холдож зогссон юм. Тэхён тэдний зүг харах ч юу ярьж байгааг нь сонсож чадсангүй.

"Жонгүг, надад тусласанд баярлалаа."

"Зүгээр дээ, би тийм зүйлийг тэвчдэггүй болохоор."

Охин доош харахдаа Жонгүгийн эм түрхсэн гарыг хараад уулга алдаж орхив. "Гар чинь-!?.."

"Сүртэй зүйл биш ээ. Тоох хэрэггүй."

"Тэгж болохгүй шүү дээ. Надад туслачхаад шарх авчихсан байхад."

Жонгүг гараа халаасандаа хийсээр толгойгоо эргүүлэн залхах шинжтэй зогсоно.

"Би яах хэрэгтэйгээ үнэхээр мэдэхгүй байгаа ч... дараа уух зүйлээр дайлж болох уу? Дугаараа надад үлдээчихвэл би залгая." гэсээр урдаас нь харах охиныг тэрээр хэсэг ажиглан зогсохдоо удалгүй өөрийн дугаарыг хэлж өгсөн юм.

"Намайг Хан Жихён гэдэг. Би залгаад дайлна аа."

Жонгүг Жихёнд толгой дохичхоод Тэхёны сууж байгаа зүг алхаж очлоо. Тэхён Жонгүгаас юу ярилцсан талаар асуухад тэр мөрөө хавчсаар "Дайлахыг хүссэн гээд дугаарыг минь асуух шиг боллоо."

Түүний үгэнд Тэхён инээх аядан "Чи хэзээ охидод дугаараа өгч байлаа даа. Дайлахыг хүссэн байхад харамсалтай юм болж ээ дээ." гэсэнд Жонгүг толгойгоо эргүүлэн Тэхён руу харав.

"Би түүнд дугаараа өгчихсөн."

Тэхёны инээмсэглэл бага багаар замхарч их л эвгүй байдалд орохын зэрэгцээ асар их харамлалт өөрийн сэтгэлдээ мэдэрч орхисон юм.

Тэгээд л удалгүй толгой сэгсрэн өөрийн дэндүү гэмээр өмчлөх бүдүүлэг зангаа шоолох шиг инээмсэглээд "Чи гаднаасаа охидыг өвтгөдөг юм шиг харагддаг ч үнэхээр сайхан сэтгэлтэй. Би үүнд чинь талархаж байна." гэсээр дулаахан харцаар Жонгүгийн нүд рүү эгцлэн харах аж.

-

Зодооны хэрэг багагүй цуу яриа, асуудал дэгдээсэн ч хохирогч охин Жихён бүгдийг үнэн шударгаар мэдүүлсэн тул Жонгүг цэвэрхэн үлдэж чадсан юм.

-Ким Тэхён үнэхээр гомдмоор новш юм даа.

Хичээлийн дундуур утас нь чичирхийлж, зурвас ирэхэд Тэхён халаасаа ухан гаргаж ирвэл Жиминээс байв. Уруулынхаа буланд инээмсэглэл тодруулчихаад хариу бичихдээ,

-Яасан гэж?

хэмээвэл төд удалгүй хариу ирэн,

-Сургууль руу чинь очиж байна. Би л гуйж уулзах бололтой.

гэхийг уншаад Тэхён багахан гайхах ба юу гэж хариу бичихээ мэдэхгүй сууж байтал багш түүний нэрийг дуудах нь сонстов.

"Инээмсэглэлээ түр авч хаяад, хайрын зурвасаа тараад бичвэл яаж байна эрхэмээ?"

Сурагчид багахан инээлдэхэд Тэхён хоолой зассаар уучлалт хүсэн утсаа далд хийж бол Жонгүг нүднийхээ булангаар түүний үйлдлийг сонирхон ажиж суув.

Удалгүй хичээл завсарлаж, Тэхён Жимин рүү бичиж байсан зурвасаа үргэлжлүүлэнгээ үүргэвчээ үүрэн гарна.

-Тарчихлаа. Царайг минь хармаар байвал таван минуты../

"Хэн юм?"

Мөр нь хүндэрч, хэн нэгний халуун амьсгал чихэнд нь хүрэхэд Тэхён цочин эргэж харлаа. Жонгүг түүний утас руу сонжин ширтэхийг үзээд инээмсэглэж,

"Пак Жимин л байсан юм."

Жонгүг хэрхэн хормын дотор царайгаа барайлган хөмсгөө зангидахыг ажиглах Тэхёны бах ханаж байна уу гэлтэй инээмсэглэл нь тодорлоо.

"Тэр новш чам руу яах гэж бичээв?"

Тэд зэрэгцэн алхахад Жонгүг сониучирхан асуух мэт боловч хоолойд нь бухимдал хэдийн үүссэн байгааг Тэхён мэдэрнэ.

"Намайг л харах гээ биз. Яасан, хамт уулзах юм уу?"

"Хэрэггүй ээ, дахиад хүн зодохыг хүсэхгүй байна."

Тэд шүүгээнээсээ цүнхээ гарган үүрч үүд зүглэх үед Жонгүгийн утас дугарав.

"Байна?"

"Сайн уу, Жонгүг. Би Жихён байна."

Жонгүг хэсэг дуугаа хураан хэн гэдгийг нь санахыг хичээсээр эцэст нь чадсан бололтой.

"Аан, сайн."

"Өнөөдөр завтай юу? Би амласан ёсоороо..."

Тэднийг шатаар бууж ирэхэд Жимин хаалганы дэргэд гараа халааслан зогсож байх бөгөөд түүнийг олж харахдаа сайхан ааш нь алга болж орхих Жонгүг ширүүн харцаар түүнийг онилог алхахдаа утсаар ярьж байгаа гэдгээ сая санан,

"Юу гэсэн бэ?"

Жихён гайхсан бололтой "Аан... өнөөдөр завтай бол уулзах уу гэх гээд л. Гэхдээ завгүй дараа болсон ч-"

"Юу байна даа?"

Жонгүгийг үл тоон Тэхёны гараас барих Жиминийг алах шахам харахдаа Жонгүг,

"Болж байна. Уулзах газраа зурвасаар явуулчих." гэчихээд утсаа таслаж орхилоо.