မကြာခင်မိုးဖွားလေးတွေကျလာတော့ သူတို့ပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့်လည်းမမှီလိုက်ပါ။လမ်းတစ်ဝက်မှာသဲကြီးမဲကြီးရွာချတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရွှဲရွှဲစိုသွားခဲ့တော့သည်။

"ဟီးး..ဟီး"

"စိုကုန်ပြီလား...အမ"

"ရတယ်.."

မိုးရေတွေထဲဆိုင်ကယ်မီး ပျပျလေးနဲ့ ကောင်းမြတ်တဖြည်းဖြည်းချင်းမောင်းလို့နေသည်။

သူ့ကိုဖက်ထားတဲ့ ဆုရီရဲ့လက်ကိုသူကိုင်ထားသည်။

"ချမ်းနေပြီလား...ရောက်တော့မယ်နော်"

"ဟင့်အင်းရတယ်"

တိုက်ခန်းကိုရောက်တော့ ဆုရီကဆင်းနေခဲ့ပြီး ကောင်းမြတ်ကတော့ဦးသောင်းတို့ခြံဘက်ကို ဆိုင်ကယ်သိမ်းဖို့မောင်းလာခဲ့လေသည်။

_____________________

သူမရဲ့လစာလေးနဲ့ ရပ်တည်နေရတဲ့ သူမတို့မိသားစုအတွက် ဒီအလုပ်ကိုလုံးဝစွန့်လွှတ်လို့ မဖြစ်တာမို့ ‌ပြန်တော့သွားရပေဦးမည်။

လုပ်ချင်တာလုပ်ပြီးပြီမို့ ခံရမဲ့အလှည့်ကျ မနွဲ့စတမ်း သူမရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

အလုပ်ရှင်သူ‌ဌေးရဲ့ ဆူပူအော်ငောက်ခြင်းကို ခံရသည်သာမက လစာလည်းအဖြတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ညနေအလုပ်ဆင်းတော့.....

"ဆု...ကိုယ်တို့တစ်ခုခုသွားစားရအောင်"

"အိမ်ပြန်တော့မယ်"

ထိုအခါမျိုးသူရက

"ဆု"

လို့ခေါ်ပြီးလက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"မင်းကိုကိုယ်ရှင်းပြစရာတွေ တောင်းပန်စရာတွေရှိတယ်...ဒီတိုင်းရှောင်ပြေးနေလို့မရဘူးနော်"

"အင်း...ပြီးရောလေ"

ထိုသို့ဖြင့်အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဆီကိုသွားခဲ့ကြသည်။ရောက်တဲ့အခါ မျိုးသူရကပဲစပြောလေသည်။

"ကိုယ်တို့လက်ထပ်ကြရအောင်"

"ရှင်"

"ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေ အကုန်လုံးကိုကိုယ်မင်းကိုတောင်းပန်ချင်တယ်...မင်းကွယ်ရာမှ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်ခဲ့တာတွေ မင်းကိုရိုက်မိခဲ့တာတွေ ခြိမ်းခြောက်မိတာတွေ အားလုံးကိုပါးစပ်နဲ့ တောင်းပန်ဖို့မလုံလောက်ဖူးဆိုတာသိတယ်....အဲ့တာကြောင့်ကိုယ်တို့လက်ထပ်ကြရအောင်လက်ထပ်ပြီးရင် ဒီလိုကိစ္စတွေထပ်မဖြစ်ရတော့ဘူးလို့ကိုယ်ကတိပေးတယ်ကွာ"

သူမဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိစွန့်အလို့သွားခဲ့လေသည်။သို့ပေမယ့်လည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသားကိစ္စမို့ သူမလမ်းခွဲစကားဆိုလေသည်။

"ကျွန်မ လမ်းခွဲဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ် ကိုမျိုး"

"ဘာ..."

"အင်း...ကျွန်မ ရှင်နဲ့ရှေ့မဆက်နိုင်ဘူး....ဒါကြောင့်လမ်းခွဲရအောင်..အဆက်အသွယ်မလုပ်ပါနဲ့တော့.....ဒီစကားပြောဖို့လိုက်လာခဲ့တာ...သွားတော့မယ်"

ဆိုပြီးသူမထထွက်သွားလေသည်။

"မင်းငါ့ကိုစိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား.... အေးပေါ့လေ"

ဆိုတဲ့စကား‌တစ်ခွန်းရေရွတ်ရင်း သူကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

နောက်နေ့တွေမှာ သူမပုံမှန်အတိုင်းရုံးကိုသွားဖြစ်သည်။မျိုးသူရကလည်း စိတ်ဆိုးနေတုန်းခဏပါဆိုပြီး သူမနဲ့မပတ်သက်တော့ပဲ ခဏပစ်ထားလိုက်သည်။

______________________________

မနက်အစောကြီးနိုးလာတော့ ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် နည်းနည်းအံ့ဩမိသွားသည်။

"အဲ...အီးး"

ကုတင်ဘေးမှာ ပြုတ်ကျနေရာက ကုန်းရုန်းထပြီး

အိပ်ခန်းအပြင်ကိုထွက်ကြည့်တော့

"ဟာ...ဘယ်အချိန်ကထဲကရောက်နေတာလဲ"

"ခုနလေးက"

ဆုရီကို ပန်ကန်‌‌လေးကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲကထွက်လာသည်။

"ဒီမှာ ထမင်းသုပ်လုပ်ကျွေးမ‌လို့လာတာ"

"အမ"

"ရှင်"

သူမအနားသွားပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်နေတယ်"

"ဟမ်...သရဲကားတွေကြည့်လို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"လာ..လာ အမလုပ်‌ထားတဲ့ထမင်းသုပ်နဲ့ကော်ဖီလေးစားပြီးပြန်အိပ်လိုက် အိမ်မက်လေးပြန်‌ ကောင်းသွားမယ်"

ထို့နောက်ကောင်းမြတ် မြိန်ရေရှက်ရေစားပစ်လိုက်သည်။

"အရသာရှိလား"

"အင်း ရှိတယ် ဒီလိုအမြဲတမ်းစားချင်တယ်"

"စားရမှာပေါ့...အမကိုလက်ထပ်မှာလား"

"အင်းထပ်မယ် ဖြစ်နိုင်ရင်အခုချက်ချင်းယူချင်တာ"

"ဟီးးဟီး.....အမလည်းကောင်းမြတ်နဲ့အတူနေချင်တယ်"

ထို့နောက် သူစကားဆက်သည်။

"ဘာလို့ဒီနေ့မှထူးထူးဆန်းဆန်း မနက်အစောကြီး...ကြိုလည်းမပြောဘူး"

"အဲ့တာလုပ်ကျွေးမလို့လေ....ကြို‌မ‌ပြောရင်လာလို့မရဘူးလား ကောင်းမြတ်ကအမကောင်လေးပဲကို"

ထိုအခါကောင်းမြတ်

"ရပါတယ်ဗျာ...အဲ့လိုအမြဲတမ်းလာစေချင်တာ"

"အမြဲတမ်းတော့မလာနိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"မအားဘူး"

"ကျွန်တော့်ကို အခုထမင်းသုပ်ကျွေးပြီးပြီဆိုတော့ ဘာကျွေးဦးမှာလဲ"

"အယ်...ဒီကောင်လေး"

"ဟီးဟီး...ကျွန်တော်စားချင်တာ‌ထပ်စားလို့ရလား"

"ဘာတုန်း"

"စားနေကြဟာလေ"

"မကျွေးဘူး"

"ကျွန်တော်ငတ်နေပြီ....ဟားဟား"

ထိုအခါ သူ့စကားသူရယ်ရင်း နောက်ဖေးထဲ ဝင်သွားသည်။ရေဘူးတစ်ဘူးနဲ့ပြန်ထွက်လာပြီး

"အဲ့တာဆိုအမ ပြန်တော့မှာလား"

"ဟင်"

သူမလာရင်းကိစ္စက သူနဲ့လုပ်မလို့။ သို့ပေမယ့်သူကအခု အလိုက်ကန်းဆိုးမသိနှင်ထုတ်လို့နေလေပြီ။

"ကျွန်တော်လည်း စောသေးတော့ပြန်အိပ်လိုက်မယ်လေ"

ဆိုပြီးအခန်းထဲဝင်သွားဖို့လုပ်နေတုန်း ဆုရီက

"ခဏနေဦး...ခုနကပြောထားတာမလုပ်တော့ဘူးလား"

"အမ်...ဘာပြောထားတာလဲ"

သူမကမတုံ့ပြန်တော့ သူပြန်စဉ်းစားရင်း

"ဪ...စားချင်တာစားဖို့လား"

"အင်း"

ထိုအခါသူသဘောပေါက်သွားပြီး အနားပြန်ကပ်သွားကာ

"ကျွန်တော့်ကိုထမင်းသုပ်လာကျွေးတာရောဟုတ်ရဲ့လားအမ"

"အင်းလေ"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလို့ရတယ်နော်...အမဟိုစိတ်တွေအရမ်းဖြစ်နေလို့လား"

ထိုအခါသူမရှက်သွားပြီး

"မဟုတ်ဘူး..ဒီတိုင်းမေးကြည့်တာ....တော်ပြီ...ပြန်တော့မယ်"

"အာ..ခဏနေပါဦး..အမရယ်....ကျွန်တော်ဒီအချိန်ကိုစောင့်နေတာဗျ"

ဆိုပြီးသူမကိုသူတားသည်။ထူးဆန်းတဲ့စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူမခြေလှမ်းတွေတုန့်သွားပြီး

"ဘယ်အချိန်လဲ"

"ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောဖို့လိုတယ်....အခုတော်တော်လေးစိတ်ပါနေပြီလား"

ထိုအခါသူမကအနည်းငယ်စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"အင်းပါတော့ပါပါတယ်"

"လာ အဲ့တာဆိုကျွန်တော်တို့တစ်ခုစမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်"

"ဟင်...ဘာကြီးလဲ"

စမ်းသပ်မယ်ဆိုတဲ့ စကားကို သူမရင်ခုန်မိသွားသလို ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုပါ သိချင်မိသွားလေသည်။

________________________

စားပွဲ‌ခုံအောက်မှာ လက်‌မလေး‌နှစ်ချောင်းကလှုပ်နေသည်။

တတောက်တောက်နဲ့ ဖုန်းစကရင်ကိုရိုက်နေတဲ့ ဆုရီ။

စာရိုက်ပြီးတဲ့အခါပို့လိုက်သည်။

"မရတော့ဘူး"

"အမရယ်...အဲ့စိတ်အတိုင်းလေးနေ... ပြန်လာတာနဲ့ အဝ.....ဟုတ်ပြီလား"

"အမကိုမသနားဘူးလား"

"ပိုကောင်းစေချင်တာ"

အပြန်အလှန်ပို့နေရင်းကမန်နေဂျာ ရောက်လာပြီး

"ဒါလေးတစ်ချက် mail ပို့ပေးဦးနော်...စာပြန်စီလိုက်"

"ဟုတ် ဂျာကြီး"

ဖိုင်တွေလာချသွားသည်။သူမဖုန်းနဲ့ခိုးပြီး message ပို့နေတာကိုမသိသွားပေ။

‌"...အင်းးး...ဟင်းး"

အသက်ရှုသံတွေက မသိမသာမြန်လို့နေသည်။ကွန်ပြူတာကို အာရုံစိုက်ထားပေမယ့်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ကောင်းမြတ်ဆီသာရောက်ရောက်သွားသည်။

အောက်ကအဖုတ်အတွင်းသား‌လေးတွေ ကလည်း တော်တော်လေးကို

ရွစိထိုးပြီး စိုစိစိုစိနဲ့။

ထမင်းစားချိန်ပြီးတဲ့အခါ ကောင်းမြတ်ဆီက message ဝင်လာ‌ပြန်သည်။

"အမ...စိုနေပြီလား"

"စိုနေတာမှရွဲပါရွဲနေတာ...ရုံးဆင်းချိန်ကလည်းမရောက်နိုင်တော့ဘူး"

"ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော်ထည့်ပေးမယ်နော်"

"အင်း ထည့်ပေး"

လို့ပြန်ပို့လိုက်သည်။

_______________________

မနက်တုန်းကအလုပ်မသွားခင်.....

"ဘယ်လိုစမ်းသပ်မှာလဲ"

ကောင်းမြတ်ကမပြောမဆိုဘဲဆုရီရဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်နမ်းပစ်လိုက်သည်။

"အင်းး...အင်းး..ပြွတ်စ်"

"အု...ပြွတ်"

"ပြွတ်...ပြွတ်"

၃မိနစ်လောက်ကြာအောင်နမ်းပြီးတဲ့အခါ သူမက

"ဒီတိုင်းနမ်းနေတော့မှာလား"

"အင်း"

"ပြွတ်...ပြွတ်"

"ပြွတ်စ်...ပြွတ်"

လက်က သူမကျောကုန်းကိုပွတ်ပေးနေသည်။ထိုမှတစ်ဆင့် ‌ခါးလေးဆီကိုရောက်သွားပြီး ပွတ်သပ်နေပြန်သည်။

"အင်းးးဟင်းး"

"ပြွတ်..ပြွတ်"

ဘောင်းဘီကို ပေါင်နားလောက်ထိဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဖိထိုင်ထားတဲ့ဖင်ကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်သည်။နမ်းတာကလည်းမပြတ်။

"ကောင်းမြတ်...မလုပ်တော့ဘူးလား"

"အင်း"

"ဟင်"

သူမနားမလည်ပေမယ့်လည်း သူ့စိတ်တိုင်းကျသာလိုက်လျောပေးပြီးဆက်နမ်း နေလိုက်သည်။အဖုတ်လေးကတော့သူ့ရဲ့ လီးကြီးကိုတောင့်တလို့နေပေမယ့်လည်း။

"ပြွတ်"

"ပြွတ်"

"ပလွတ်"

"အားး...အ"

အစိလေးဆီကိုနောက်ဆုံးတော့လက်ကရောက်သွားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံလေးမွှေ့ပေးနေသည်။

"အ...အ...အု...အု"

ထို့နောက်သူမကိုငြီးခွင့်မပေး ပါးစပ်ကိုဖိအုပ်ပြီး နမ်းလို့ထားသည်။

အစိလေးကိုခပ်သွက်သွက်‌လေး ပွတ်နေရင်းသူမ အရှိန်တက်လာပြီး

"အု...အ...ခဏ...ပြီးတော့မယ်"

"ပလပ်...ပလပ်"

"အ...အားးး...ဟင်"

ရုတ်တရက်ကောင်းမြတ်ရဲ့လက်ကရပ်သွားတော့

"အမပြီး‌တော့မယ်ဆက်လုပ်ပေးလေ"

"ကျွန်တော်ပြောတာအဲ့တာပဲ အမကိုကျွန်တော် edging လုပ်ပေးမှာ"

"ဟမ် ...အဲ့တာဘာကြီးလဲ"

"ပြီးခါနီးထိန်းပြီး...တကယ်လုပ်တဲ့အခါပို‌ကောင်းအောင်လို့လေ...အခုအနေအထားနဲ့ အလုပ်သွားလိုက်အမ"

"ဟင်..."

"ပြီးရင်ဒီစိတ်ကလေးနဲ့ အလုပ်မှာနေ...လုံးဝသွားမထိဘဲနေ"

"အဲ့လိုကြီးကျတော့"

"စမ်းကြည့်ပါ...ကျွန်တော်ပြောသလို‌...နော်"

"အင်း"

ထို့နောက်သူမကိုဘောင်းဘီပြန်ဆွဲတင်ပေးလိုက်ပြီး တံခါးလိုက်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်မှကျွန်တော့်ဆီကိုလာခဲ့နော်"

"ပြီးရော...လာခဲ့မယ်လေ"

တို့လို့တန်းလန်းကြီးနဲ့ပြန်သွားပြီး အလုပ်သွားဖို့ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

_____________________

ရုံးက အိမ်သာထဲမှာ ဘောင်းဘီလေးတစ်ဝက်ချွတ်ပြီးသေးပေါက်နေတဲ့ ဆုရီ။

မနေနိုင်တော့လို့သူမရဲ့ အစိလေးကို သွားထိမိတဲ့အခါ

"အ.."

တွန့်ခနဲတုန်တက်သွားသည်။တော်တော်လေးကိုအထိမခံဖြစ်လို့နေပြီ။အလုပ်ကမပြီး‌သေးပေမယ့် တိုက်ခန်းကိုပြန်ပြီး ကောင်းမြတ်ကိုသာတက်ခွလိုက်ချင်မိတော့သည်။