အိမ်သာထဲကိုလူဝင်လာတော့ လက်ခလယ်လေးကို အဖုတ်ထဲက သူမမြန်မြန်ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး

"ဝေါ...ဝေါ"

ရေဆွဲချလိုက်‌သည်။

ကွန်ပြူတာစားပွဲဆီပြန်လာပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။ဒီတိုင်းထိုင်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ခြောင်းပူးလိုက်ရင်တောင် ဖီးလ်တက်ချင်နေတာ ‌ခြေထောက်ကိုချိတ်ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းလွန်းလို့ မျက်လုံးတောင် တစ်ချက်မှေးဆင်းသွားသည်။

ကောင်းမြတ်က‌လည်း ညစ်ညမ်းတဲ့စာတွေ ဆက်တိုက်ပို့နေတော့ သူမခက်နေရော့ပြီ။

"အိပ်ရာပေါ်မှာ လုပ်ပေးမယ်နော် အမ.....ကျွန်တော်အမရဲ့ဟာလေးကို သွင်းချင်နေပြီ....အလုပ်ဆင်းတော့မှာလား...မနက်ကလုပ်လက်စကိစ္စတန်းလန်းလေး ပြန်ဆက်ချင်တယ်"

စသည်ဖြင့်။

ထို့နောက် အလုပ်ဆင်းချိန်တော့ရောက်လို့လာခဲ့လေပြီ။

"ပြန်တော့မှာလား မဆု"

"ပြန်တော့မယ်လေ လုပ်စရာလေးရှိလို့"

အားလုံးကိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့သည်။

ရောက်ဖို့နီးလာလေ စိတ်တွေကလှုပ်ရှားလေ။ခန္ဓာကိုယ်က အပူတွေ တရှိန်းရှိန်းတက်လာသည်။

တိုက်ခန်းကိုရောက်ရောက်ချင်း အပေါ် အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်ရင်း ကောင်းမြတ်ရဲ့အခန်းထဲကိုသူမဝင်သွားလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်ပြီ"

ရေချိုးခန်းထဲက တဘက်ပတ်ပြီးထွက်လာတဲ့ကောင်းမြတ်ကို သူမပြေးပြီးဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ်"

"မရဘူး မလဲနဲ့...ဖုန်းထဲမှာပို့ထားတာလုပ်ပေးတော့"

"အိုကေ"

ဆာလောင်နေတဲ့ ဆုရီကိုသူ ကျွေးရတော့မည်ပေါ့။

သူမကိုပေါင်နှစ်ဖက်ကနေကိုင်ကာ မလိုက်ပြီး ချီလာခဲ့သည်။ထို့‌နောက်အိမ်ရှေ့ကဆိုဖာခုံပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

"အင့်.."

ဂျင်းဘောင်းဘီလေးကိုဆွဲချွတ်ပြီး ပေါင်‌လုံးတွေကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်လိုက် နမ်းလိုက်လုပ်သည်။

"ပြွတ်...ပြွတ်"

"အင်း...အင်းဟင်း"

တစ်ကိုယ်လုံးပူတက်လာတာကြောင့် သူမချွတ်လက်စ အင်္ကျီကိုဆက်ချွတ်လိုက်သည်။

ပေါင်တွေကို အားရပါးရလျက်ပြီး နမ်းနေတဲ့ ကောင်းမြတ်ဟာလည်း တစ်နေ့လုံးသူမတောင်းတနေတဲ့ အရာကို‌ နောက်ဆုံးမှာဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

အဖုတ်ထိပ်က အစိလေးကိုဆွဲစုပ်ပစ်လိုက်သည်။

"အ....အားးးကောင်းတယ်..."

"ပလပ်...ပလပ်...ပလပ်"

"အ......ဟင့်...အားး"

မျက်လုံး‌ကလေးမှေးဆင်းနေပြီး သူ့ရဲ့လျှာ‌အောက်မှာ သူမ သုခဘုံတစ်ခုကိုရောက်လို့နေရင်း။

"အင်းးအင်းး"

"ပလပ်...ပလပ်...ပလပ်"

ချွဲပြစ်ပြစ် အရည်ကြည်လေး‌တွေအဖုတ်ထဲကထွက်လာသည်။

"ရှလွတ်"

ကောင်းမြတ်က အဲ့အရည်တွေတစ်ချက်စုပ်လိုက်ပြီး တံတွေးနဲ့ရောကာ အစိလေးပေါ် ပြန်ထွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ခလယ်ကိုအဖုတ်ထဲထည့်ကာ လိုးပေးနေရင်း အစိကိုလည်း အဆက်မပြတ်လျက်လေသည်။အခုမှသူမရဲ့အဖုတ်လည်း အယားပြေသွားတော့သည်။

"ပလပ်...ပလပ်...."

"ပလွတ်...ပလွတ်....ပလွတ်"

"အ...အားးး"

"အဲ့လိုလေးမလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ရုံးမှာသွားလုပ်လိုက်သေးလား"

"မလုပ်ဘူးလေ ကောင်းမြတ်ပြောသလိုပဲ ထိန်းထားတာ.....အ..အားးးး...ဟင့်"

"အခု ပိုကောင်းတယ်မလား"

"အင်း...ဟင့်.....ပြီးတော့မယ်"

"ပြီးတော့မှာလား"

"အင့်...ပြီးတော့မယ်"

လက်ခလယ်ကအဖုတ်ကိုနှိုက်နေရင်း သူမရဲ့နဖူးကို့သူနဖူးနဲ့ဖိထားလိုက်သည်။မျက်နာချင်းကပ်နေပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးလေးတွေကိုသေချာကြည့်ကာ.....

"ကျွန်တော့်ကိုချစ်လား"

"အင်း...ချစ်တယ်...ဟင့်...အင့်"

"အဲ့တာဆို အားရပါးရပြီးလိုက်တော့...အတွင်းသား‌တွေညှစ်ပြီး အရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်"

သူမခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

သူ့ရဲ့လက်ကလည်း သွက်လာပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းနှိုက်နေတဲ့အခါ သူမကာမအထွတ်အထိပ်ရောက်သွားခဲ့သည်။တစ်နေ့လုံးအောင့်ထားသမျှပေါက်ထွက်လို့သွားလေသည်။

"အ...အ...အားးးပြီးပြီး ကောင်းမြတ်ရဲ့ .....အဟင့်"

သူ့လက်ခလယ်တစ်ချောင်းလုံးလဲ အရည်တွေနဲ့ပစ်ချွဲစီးကပ်ပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက်

"အိပ်ရာပေါ်ကိုသွားရအောင်"

အိပ်ရာပေါ်မှာ သူ့ရဲ့တောင်နေတဲ့လီးကြီးကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူမရဲ့အဖုတ်ထဲကို ထိုးသွင်းပြန်သည်။

"ပလွတ်...ပလွတ်...ဖတ်....ဖတ်"

ဆောင့်ဆောင့်ပြီးသွင်းသည်။

"အ...အားးးအားးး"

"ကောင်းတယ်ဗျာ...ဒီတိုင်းဆိုခဏလေးနဲ့ ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်"

"ဘာလို့လဲ"

"အရမ်း sexyဖြစ်လို့လေ"

"အ...အားးး..အင့်"

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"ပလွတ်...ပလွတ်"

"အင့်...အင့်"

သူမရဲ့ဖင်ကားကားကြီးနဲ့ သူပေါ်ကိုတက်ခုန်သည်။

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"ဗြွတ်...ဗြွတ်.."

"အ...အာားးး....ပြီးပြီထင်တယ်...မရတော့ဘူး"

ထိုအခါသူမက တက်ခုန်နေရာမှပြန်ဆင်းလိုက်ပြီး လီးကြီးကိုပါးစပ်နဲ့ငုံထားလိုက်သည်။

"အ...အားးရှစ်"

"ဗျစ်...ဗျစ်...‌ဗျစ်"

ထို့နောက် ၁၅မိနစ်လောက် သူခဏနားလိုက်သည်။နားနေတုန်း kissing ဆွဲလိုက် နို့တွေကိုစို့လိုက်တော့လုပ်သည်။သူမကိုတော့အနားမပေး။

မကြာခင်မှာပဲ.....

ပြန်မာလာတဲ့လီးကြီးဟာ အသင့်ပြန်ဖြစ်ပြီဆိုတဲ့သဘော။

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်.."

"အ...အားးး...အားးး"

ခုနကထက် ပိုမြန်လာပြီး ဆောင့်ချက်တွေပိုပြင်းလာသည်။

"အင့်...ဟင့်"

"ပလွတ်...ပလွတ်"

ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုမိုးပေါ်ထောင် ‌သူမရဲ့ခြေဖဝါးလေးတွေကို လက်နဲ့ဖွဖွလေးကုပ်ပေးရင်း အောက်ကလီးကြီးကလည်း သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ဆိုတော့ သူမတော်တော်လေးကောင်းနေပြီ။

"အ...အားးး....အ"

"ပြီးပြန်ပြီလား"

"အင့်...ဟုတ်တယ်...အားးးး"

"ပလွပ်..ပလွတ်"

"အားးးအားးးးအု...အု"

နှုတ်ခမ်းကိုဖိနမ်းရင်းဆောင့်ဆောင့်ချသည်။

"အု...အွန်းးးးး"

မျက်လုံးကလေးမှိတ်ကာ သူ့ကျောပြင်ကိုကုတ်ထားတဲ့ သူမလက်‌လည်းပြေလျော့လို့သွားသည်။တစ်ချီထပ်ပြီးသွားခဲ့ပြန်ပြီ။

ခုတင်ဘေးစွန်းမှာထိုင်ရင်း သူမဖင်ကိုကိုင်မြှောက်ပြီး ‌ဆောင့်ဆောင့်ချကာလုပ်သည်။

သူ့မျက်နှာရှေ့မှာရောက်နေတဲ့ နို့ကလှုပ်နေတော့

ငြိမ်သွားအောင် စို့ထားပေးလိုက်သည်။

"အွန်း...ပြွတ်"

"အ...အ..."

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"အမကိုလုပ်ရတာကောင်းလား"

"အင်းကောင်းတယ်...အမရဲ့ဟာကအရမ်းလုပ်လို့ကောင်းတယ်"

"အဲ့တာဆို တစ်သက်လုံးလုပ်ပေးနော်...."

"အင်း"

"ပြွတ်...ပြွတ်..ပြွတ်"

နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းရင်း အဆက်မပြတ်ထပ်လိုးနေကြသည်။

"ပလွတ်...ပလွတ်"

အခန်းထဲမှာသူတို့နှစ်ယောက် ဇာတ်ရှိန်တက်နေတုန်း ဇာတ်လမ်းကိုသိတော့မယ့်သူတစ်ယောက် က ရောက်လာသည်။

_________________________

"အိမ်ပြန်မယ်လို့ပြောပြီး အိမ်ကိုမရောက်သေးတာဘာသဘောလဲ....နင်ဘာတွေ ငါ့ကိုလိမ်ထားလဲ....ဆုရီ"

လီဗာကိုတစ်ဆုံးနင်းပြီး အရှိန်တင်ကာ မျိုးသူရတစ်ယောက်မောင်းလာခဲ့သည်။

သူမတို့အိမ်ကိုရောက်တော့...

"ဟုတ်လား...ဒီကောင်မလေးတော့စိတ်ပူအောင်လုပ်နေပြန်ပြီ"

"ကျွန်တော်ဖုန်းဆက်ကြည့်တာလည်းမကိုင်ဘူးဗျ"

"သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်များဝင်နေလား"

"မဟုတ်ဘူးအန်တီ ကျွန်တော်ဆက်ကြည့်ပြီးပြီ

မရှိဘူးတဲ့"

"ဟယ်...အဲ့တာဆိုဒုက္ခပဲ"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်လည်းစိတ်ပူလို့ အနည်းဆုံးတော့ဖုန်းကိုင်ရမှာပေါ့"

"အဲ့လောက်ကြီးလည်းပူမနေပါနဲ့သားရယ် သူကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့ဖြစ်မှာပါ"

မနက်ကတည်းကရုံးမှာ အမူအရာပျက်နေတဲ့ဆုရီကို မျိုးသူရသတိထားမိသည်။

ဖုန်းမှာစာရိုက်နေတာလည်းခဏခဏ။အိမ်သာကိုလည်းသွားတာ ၁၀ခေါက်လောက်ဆိုတော့ မသင်ကာတော့ပဲ အိမ်အထိလိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အခုတော့မိပြီ။အိမ်ပြန်မည်ဆိုပြီး အိမ်ကိုရောက်မလာ။

နောက်ကွယ်မှမဟုတ်တာလုပ်လို့ကတော့ ငါနဲ့‌ေတွ့မယ်ဆိုပြီးသူကြိမ်းထားသည်။ဒေါသတွေက မျက်နှာမှာမပေါ်ပဲ လက်မှာသွားပေါ်သည်။ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားတဲ့ သူ့လက်သီးတွေ။

________________________

"ပလွတ်...ပလွတ်...."

"အားးးး...အဲ့လိုကြီးကြမ်းတာကို"

"ဟူးး...ဟဲ...ဘာဖြစ်လဲ"

"ကြိုက်တယ်...အားးး.....အားးး"

ထိုအခါ ကောင်းမြတ်ထပ်ပြီးတော့ကြမ်းသည်။

အပေါ်ကနေ တစ်ချက်ဆိုတစ်ချက်ဇွတ်ကနဲ့အားပြင်းပြင်းနဲ့ သွင်းသည်။

"အင့်...အင့်"

"ဗြွတ်...ဗြွတ်"

အားပြင်းတော့ တစ်ချက်‌တိုင်းသူမကိုယ်လုံးပါ လှုပ်လှုပ်သွားသည်။

"အားးးအဲ့လောက်ကြီးမလုပ်နဲ့လေ"

"မရဘူး...အမပဲကြိုက်တယ်ဆို"

"ကြိုက်တယ်ဒါပေမယ့်...အင့်...အင့်...အားးးသေပါပြီ....အဟင့်...အဟင့်"

"သေအောင်ပဲလုပ်နေတာ..."

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"ဗြွတ်...ဗြွတ်"

ဆက်တိုက်သွင်းနေရင်း ပါးစပ်ကိုကုန်းနမ်းသည်။

"အားးး...အု...ကောင်းမြတ်"

"မအော်နဲ့"

"အု....ပြွတ်...ပြွတ်"

"ဟင့်...အင်း...အင့်"

"ကျွန်တော်တစ်ချီပြီးတစ်ချီလုပ်မှာ"

"လူကိုနှိပ်စက်နေတယ်....အဟင့်...အဟင့်"

"ပြွတ်ပြွတ်...ပြွတ်..ပြွတ်"

ထို့နောက်တစ်ဖြည်းဖြည်း လီးထိပ်ကြီးက ‌ကောင်းသည်ထက်ကောင်းလာရင်း

"ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"အားးးရှစ် ပြီးပြီ"

လီးကြီး ပလွတ်ခနဲမြည်အောင် ဆွဲထုတ်ကာ နို့ပေါ်ကိုသုက်ရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်သည်။

_______________________________

အချိန်တော်တော်ကြာအောင် မျိုးသူရစောင့်လိုက်ပါသည်။ဆုရီလုံးဝပြန်မလာတာကြောင့် သူလည်း ဒေါသတွေပွေ့ပိုက်ပြီး ပြန်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမတတ်နိုင်။

"ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"

"အေး..သား...အန်တီတို့ပြော လိုက်မယ်နော် သားလာသွားတယ်လို့"

"ဟုတ်"

ထို့နောက်အပြင်ပြန်ထွက်တော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းကိုကြည့်မိ လိုက်သည်။သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုခံစားလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူ့ကိုအဲ့ဒီအခန်းထဲဝင်ဖို့လက်ယက်ခေါ်နေသလို။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ"

ဆိုပြီး အောက်ကိုဆင်းဖို့လုပ်နေတုန်း ပြန်လှည့်အကြည့်...

"ဟင်...ဒါလေးက"

အခန်းရှေ့ကြမ်းပြင်မှာကျနေတဲ့ ‌ကြယ်သီလေးတစ်လုံး။

"ဘယ်သူ့ဟာများလဲ"

ကုန်းပြီးကောက်လိုက်တော့ ကြယ်သီးအဖြူရောင်လေး ချည်ကြိုးစအပြာကတန်းလန်းလေးနဲ့။

မျိုးသူရတစ်ချက်မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"ဟင့်"

ပြန်ထကာကြယ်သီးကို အိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခန်းတံခါးကိုခေါက်လေသည်။

"ဒေါက်...ဒေါက်...ဒေါက်"

ထိုအခါ အထဲမှာရှိတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လန့်သွားသည်။

"ဟင်"

"ဟာ"

"ဘယ်သူလဲမသိဘူး"