"ေရမခ်ိဳးပါနဲ႔ဦးဆိုတာကို ကိုကိုက က်ေနာ့္စကားမွ နားမေထာင္ဘဲဗ်ာ....ကဲ အခုေတာ့ၾကည့္ ကိုကိုလည္း ဆရာဝန္မဟုတ္သလို...က်ေနာ္လည္း ဆရာဝန္မဟုတ္ဘူး...အဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး"

"ေဆးလည္းေသာက္ထားတာပဲကြာ...သက္သာမွာပါေမာင္ကလည္း....ေျပာလို႔ကိုမၿပီးေတာ့ဘူး"

ညည္းညဴစြာျဖင့္ပင္ ေျပာမိသည္။ေန႔လည္က ႏွာေတမႊန္ၿပီး ေနမေကာင္းခ်င္သလိုျဖစ္ေနတာ။ေရခ်ိဳးလိုက္ရင္ ဖ်ားမွာမွန္းသိရက္နဲ႔ ခ်ိဳးပစ္လိုက္တာ။ေအးေရာ။ဖ်ားခ်င္ခ်င္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္ဖ်ားျမန္ျမန္ေပ်ာက္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ေလ။ေရမခ်ိဳးပဲေနလည္း ၿငီးစီစီနဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညက် အဖ်ားတက္ပါေလေရာ။ဖ်ားၿပီဆိုလည္း ဖ်ားတာတစ္မ်ိဳးတည္းမဟုတ္ ေခါင္းေတပါအေသကိုက္တာ။အဖ်ားရိွန္ေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုးလိုလို ပူေနေပမယ့္လည္း ေစာင္မျခံဳရင္ခ်မ္း။ေန႔ဘက္ပိုင္းဆိုနည္းနည္းပူၿပီး ညဘက္ဆို ေအးေနေသးေတာ့ ဘယ္လိုေနရေကာင္းမွန္းမသိ။နဖူးေပၚေရပတ္ဝတ္တင္ေပးေနရင္း ေမာင္က ေျပာေနတာကို မၿပီးေတာ့ဘူး။ဖ်ားမွာစိုးလို႔ေျပာတာကို ကိုကိုက နားကိုမေထာင္ဘူး ဘယ္လိုဘာညာနဲ႔။

"ၾကည့္...ကိုကိုကေလ အဲ့လိုပဲ ေျပာရင္လည္း မခံခ်င္ဘူး"

"ဘယ္ႏွစ္နာရီထိုးေနၿပီလဲ"

"3 ခြဲၿပီ"

"အင္း...ငါအိပ္ေပ်ာ္မလားလို႔ အိပ္လိုက္ဦးမယ္"

အိပ္ေပ်ာ္တာအိပ္မေပ်ာ္တာေဘးခ်ိတ္။ဆရာႀကီးကိုတိတ္သြားေစဖို႔က အဓိကမလား။အိပ္လို႔လည္းရမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဒီေလာက္ေခါင္းေတကိုက္ေနတာ။

"ေခါင္းေတကိုက္ေနတယ္မလား"

နဖူးေပၚကို လက္ဖေနာင့္နဲ႔ အသာအယာဖိႏိွပ္ေပးေနရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ကိုကိုကဖ်ားရင္ ေခါင္းေတပါကိုက္တာမို႔လို႔ အလိုက္တသိႏိွပ္ေပးေတာ့ ေနေတာ့ေနသာမွာပါ။ႏိွပ္ေပးေနရင္းအပူရိွန္ကို ခံစားမိေနတယ္။အပူက ေရပတ္ဝတ္တင္ေပးတာေတာင္ နည္းနည္းပဲက်တယ္။ေျပာစကားမွနားမေထာင္ဘဲ။တစ္ခုခုဆို အသည္းအသန္ျဖစ္တတ္လြန္းတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းသိလို႔ ေျပာရင္လည္း နားမေထာင္။အခုေတာ့ခံရၿပီ။မိုးျမန္ျမန္လင္းမွပဲ ေဆးခန္းသြားရေတာ့မယ္။

♥♥♥

"ေမွာက္လိုက္ေနာ္"

"ဗ်ာ"

ေျပးလည္းမေျပးရပါဘဲ ေခြၽးေလးေတ နဖူးမွာစို႔လို႔။မ်က္လံုးေတက ေဆးစပ္ေနတဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႕ လက္ေတဆီမွာ။မဟုတ္မွ

"ကိုကို ေၾကာက္ေနတာလား"

မေျဖ။ဒါဆို ေသခ်ာၿပီ။ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ေဆးထိုးအပ္ကိုကိုင္ၿပီး လွည့္လာတဲ့ ဆရာရယ္၊ တစ္စတစ္စ မိႈင္းလာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာရယ္ ၊ရယ္ခ်င္တာ ေအာင့္ထားရၿပီျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ရယ္

"ေမွာက္ ေမွာက္လိုက္ ကိုကို "

ေျပာရင္းနဲ႔ မလွည့္ခ်င္လွည့္ခ်င္ ခနၶာကိုယ္ကို ဆြဲလွည့္ေပးရေသးတယ္။ေမွာက္လ်က္ျဖစ္သြားသည္ႏွင့္တစ္ခါတည္း ပုဆိုးစကို ဆြဲခ်ေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကလည္း အကင္းပါးသလားမေမးနဲ႔ ဘာမွကို မေျပာႏိုင္ခင္ အရက္ျပန္နဲ႔ ပြတ္ၿပီး ေဆးထိုးအပ္နဲ႔ ထိုးခ်လိုက္တာမ်ား ဇြက္ခနဲ။အပ္ျပန္ႏႈတ္သြားၿပီးေတာ့ ေဆးေခ်ေပးေနရင္း မ်က္ႏွာအေျခအေနၾကည့္ရေသးတယ္။ မ်က္လံုးမိွတ္ထားတာ မဖြင့္ေသးဘူး။ေတာ္ေသးတယ္ ကေလးေတလို အသံျဗဲျကီးနဲ႔ ထမငိုလို႔။

"ေဆးႏွစ္ရက္စာေပးလိုက္မယ္ေနာ္...မနက္တစ္ျကိမ္ညတစ္ျကိမ္...ၾကားထဲမွာ ဖ်းရင္ ဖ်ားတဲ့အခ်ိန္​ေသါက္...ထပ္ဖ်ားေသးရင္ ဆရာ့ဆီျပန္လာခဲ့လိုက္"

"ဟုတ္ကဲ့ဆရာ"

ဆရာက ျပံဳးစစ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚကလူနာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ကေန ထမလာေသးဘဲ ဒီတိုင္းႀကီး။

"ကိုကို႔...ထေတာ့ေလ...ဖင္ေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ဒီတိုင္းေနေတာ့မလို႔လား"

"ေနစရာလား"

ေျပာလိုက္မွ ကျပာကယာ ထထိုင္ ပုဆိုးေတ ျပန္ျပင္ဝတ္ေနေလသည္။တကယ္က ဖင္ေျပာင္နဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ပုဆိုးကို မဝတ္ေတာ့ နဲနဲပဲေလ်ာ့ေနတာ။ဒီ့ထက္ပိုစရင္ေတာ့ တကယ္ငိုေတာ့မယ္ထင္တယ္။ပိုက္ဆံျပန္အမ္းတာကို ယူလိုက္ရင္း ေဆးခန္းက ထြက္လာခဲ့လိုက္ၿပီး ဆန္ျပဳတ္ဝယ္ရန္ တစ္ခါတည္းဆန္ျပဳတ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဆီသို႔ပါ ဝင္ခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။

♥♥♥

Ring~~Ring~~Ring

အိပ္ယာထဲလွဲေနရင္း ဖုန္းလာသံၾကားေနရတယ္။ေမာင့္ဖုန္းပဲ။အိပ္ယာေဘးက ေသတၱာေပၚမွာတင္ထားခဲ့တာ။ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နာမည္လည္းမမွတ္ထား။

"Hello"

"Hello...ကိုျဖိုးလား...ကိုျဖိုးဘာလို႔မလာတာလဲဟင္...ေနမေကာင္းလို႔လား...မေန႔က လာရမယ့္ရက္ႀကီးေလ...မလာေတာ့ဘူးလား...ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္"

ကိုျဖိုး။ဘယ္ကကိုျဖိုးလဲ။ေမာင့္မွာလည္း ေမာင္ႏွမေတရိွေပမယ့္ အကုန္လံုး ေမာင့္ထက္အႀကီးေတခ်ည္း။ကိုၿဖိဳးလို႔ ေခၚတဲ့သူမရိွပါဘူး။

ဟဲလိုတစ္ခြန္းပဲထူးရေသးတယ္ တန္းစီေနေအာင္ေျပာသြားတာေၾကာင့္ မနည္းမီွေအာင္စဥ္းစားရတယ္။တစ္ခုခုကို ခ်ိန္းထားၿပီး မေရာက္လာလို႔ ေျပာေနတာလား။ဘာလား။

"ကိုျဖိုးလို႔...မီႏိုင္းေျပာတာမၾကားဘူးလား...မလာေတာ့ဘူးလားဆို"

မီႏိုင္းဆိုတာ ေမာင္ေစ်းေရာင္းတဲ့ရြာက ဦးမုန္ရဲ႕ တူမ မလား။ေနပါဦး။သူကဘာလို႔

"အခုေျပာေနတာ သူ႔အမ်ိဳးသားပါ...ေမာင္က ေရခ်ိဳးေနတယ္..ၿပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းထဲ ညီမတို႔ရြာဘက္ကို လာႏိုင္ဦးမွာမဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္"

"ေျသာ္...ကိုျဖိုးမဟုတ္ဘူးလား...အာ့ဆိုရင္ ကိုကို့ကို ေျပာေပးပါဦး..လာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ညီမမွာထားတာေလး ဝယ္ခဲ့ေပးဦးလို႔.."

"အာ အဲ့ဒါဆိုရင္ ညီမ...ေနာက္ခါပစၥည္းမွာခ်င္ရင္ အစ္ကို႔ကို ေျပာထားပါ့လား...ေမာင္က ေမ့တတ္ေတာ့ေလ"

"ရပါတယ္ မေမ့ေအာင္ ေဖာ္ေပးမွာေပါ့...ဒါပဲေနာ္"

တီ

ခ်သြားၿပီ။ဘာလဲ ဒီေကာင္မေလး။႐ုပ္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသေလာက္ ဘုကလန္႔ေလးလား။ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ အဲ့လိုလား။အနီးစပ္ဆံုးေမာင္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ တူတာမဟုတ္ဘူး။တစ္မ်ိဳးပဲ။ေမာင္က ေစ်းေရာင္းတစ္ခါသြားတိုင္း သူတို႔အိမ္မွာတည္းရေတာ့ ပိုရင္းႏီွးသြားတာေတာ့ မဆန္းပါဘူးေလ။

"ကိုကို ဖုန္းလာေနတာလား...ဘာတဲ့လဲ"

"ဟိုရြာက ရြာလူႀကီးရဲ႕ တူမေလးေမာင္...သူမွာထားတာ မေမ့နဲ႔ဆိုလား"

"ေျသာ္"

"ေနပါဦးေမာင္ရဲ႕.... အဲ့ေကာင္မေလးက ဘာမွာထားတာလဲ"

"ဖိနပ္တဲ့ ကိုကိုေရ...ဖိနပ္တဲ့...အခုသူစီးေနတဲ့ဖိနပ္ကို မႀကိဳက္လို႔တဲ့"

တဘက္နဲ႔ ေရသုတ္ေနရင္းနဲ႔ ေမာင္ကေျဖတယ္။တီ႐ွပ္ အနက္ေရာင္ ပြပြကို ဒူးေလာက္ေဘာင္းဘီ အနက္နဲ႔ပဲဝတ္တယ္။ေျခသလံုးက အေမႊးအမ်ွင္ေတကလည္း ၾကည့္ရဆိုးမေနဘူး။ေန႔ခင္းဆို ပူေနၿပီေၾကာင့္ ေအးတဲ့ အဝတ္အစားေတ ဝတ္လို႔ရၿပီ။

"ေမာင္...ရင္းႏီွးတာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္..ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေျပာစရာျဖစ္ေနဦးမယ္ေနာ္ ေမာင္..."

"ဘာကိုလဲ ကိုကိုရဲ႕"

"ေကာင္မေလးက အခုမွ အပ်ိဳေလးငယ္ငယ္ေလး...အဲ့အိမ္မွာမွ ေမာင္က တစ္ပတ္ႏွစ္ခါေလာက္ေရာက္ၿပီးတည္းေနၿပီးေတာ့...အဲ့ေကာင္မေလးနဲ႔ခင္ေနရင္ သူမ်ားေတြတစ္မ်ိဳးထင္ကုန္မွာစိုးလို႔ေပါ့"

ေမာင္က လဲထားတဲ့ ပုဆိုးကို ခါခ်ရင္းျပန္ေျဖတယ္။

"ကိုကိုရယ္...က်ေနာ္က သူတို႔အိမ္မွာတည္းရတာေလ...အလိုက္အထိုက္ေတာ့ ေနေပးရတာေပါ့...ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက ငယ္ငယ္ေလးပဲရိွေသးတာပါဗ်ာ"

"ငယ္တယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္ေလာက္ငယ္လို႔လဲေမာင္ရယ္...ေလးႏွစ္ေလာက္ပဲကြာတာကို...လူေတဆိုတာ ေျပာခ်င္ဒီထဲက ဆိုခ်င္လည္းဒီထဲက"

"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ...ဟုတ္ပါၿပီ...ကိုကို႔သေဘာအတိုင္းပါ...ဟုတ္ၿပီလား"

"ငါက မင္းအတြက္ေျပာတာပါ"

"ေဟာဗ်ာ...ဘာေျပာေနလို႔လဲဗ်...ရႊတ္... ရႊတ္...ရႊတ္"

ေစာင္ထဲ တိုးဝင္လာၿပီး လူကိုခြဖက္ထားတယ္။ခြဖက္ထားရံုတင္မကဘူး ပါးေတေရာ နဖူးေတေရာ နမ္းတယ္။မေန႔ကတည္းက ဖ်ားလို႔ ေရမခ်ိဳးရဘူး။

"ေရမခ်ိဳးတာ ႏွစ္ရက္ရိွၿပီေနာ္"

"အာ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မ်ွစ္ခ်ဥ္နံရပါတယ္လို႔"

"ေအာင္မာ အခုခ်က္ခ်င္း ေရထခ်ိဳးလိုက္ရမလားေျပာ...ေျပာ"

ခ်က္ခ်င္းထသြားမလို လုပ္ေနသူကို ဆြဲထားရတယ္။ေတာ္ၾကာေရျပန္ခ်ိဳးလို႔ ျပန္ဖ်ားေနမွ။

"စတာစတာ...ဘယ့္ႏွယ့္ ဒီေလာက္ေမႊးတဲ့ ခနၶာကိုယ္ကို...ဘယ္ကသာ နံရမွာလဲ"

"ဟားဟား...ငါက အတြင္းစိတ္လွတဲ့သူဆိုေတာ့ ေရမခ်ိဳးေတာင္ေမႊးေနတာေလ..ဟား..ဟား"

"ကိုကိုကလိပ္"

ဟား..ဟား.ဟား

ႏွစ္ေယာက္လံုးၿပိဳင္တူရယ္လိုက္မိၾကတယ္။အခ်စ္နဲ႔ အတူရိွေနရရင္ အရာအားလံုးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္မလား။

♥♥♥

26.10.21

ေမ့ေနၾကၿပီလား။ေနမေကာင္းလို႔ ဖုန္းကို မကိုင္ျဖစ္လို႔ ၾကာသြားတယ္ရယ္။