warning အလစ်တဲလေးပါမယ်နော် 🖤

မဖတ်ချင်ကျော်သွားကြပါရှင့်။

Ting~~

Internet ဖွင့်ထားပြီး ဟိုကြည့်သည်ကြည့်လုပ်နေစဉ် chat box ကေန စာဝင်လာတယ်။ပို့တဲ့သူကတော့ ဘယ်သူရှိမလဲ။ဘေးမှာဖုန်းသုံးနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောကိုကိုဆီက။ကိုကိုဟာ အဆန်းလေးတော့ လုပ်လိုက်ရမှ။

ပို့ပေးသူအလိုကျ ဝင်ကြည့်လိုက်တော့ *ရှူးပေါက်ချင်လို့လိုက်ခဲ့ဦး* တဲ့

ဟား...ဟား

အမေလး ဗုဒေ္ဓါ

ရယ်ချင်ရက်နဲ့ ဘေးလှည့်လိုက်တော့ ကိုကိုရယ်လေ ပေစောင်းစောင်းကြည့်နေတာ။မီးတေကမှိတ်ထားပြီးတော့ အကုန်လုံးအမှောင်ကျနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က အလင်းရောင်ပဲရှိတာမို့ မှောင်မှောင်မဲမဲထဲမှာ ပေစောင်းစောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်နှာပဲမြင်ရတော့ လန့်သွားတယ်လေ။အခုတော့ လန့်တာတေ မလန့်တာတေ အသာထား။

"ကိုကိုက ကြောက်တာလား"

"ခွေးတေ ဟောင်နေတယ်...အူသံတေရော..မကြားဘူးလား"

လေသံလေးနဲ့ပဲ ပြန်ပြောတယ်။ကိုကိုပြောမှပဲ သဲ့သဲ့ပဲကြားရတဲ့ ခွေးအူသံကို သေချာနားထောင်မိသွားတယ်။တစ်စတစ်စနဲ့ နီးလာတာပဲ။

"လာ ထ သွားရအောင်"

ရေအိမ်ရှိရာဆီလိုက်ပို့ပေးပြီးမှ ရေအိမ်ထဲဝင်သွားသူကို စောင့်ရင်း ကိုယ္ကေတာ့ အပြင်မှာပဲ ကိစ္စရှင်းဖြစ်တယ်။ကိုကိုကတော့ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်မှာဘယ်တော့မှမသွားဘူး။ညဆိုလည်း တစ်ယောက်တည်း မသြားရဲဘူး။ကိုကိုက သရဲတစေၦ တအားကြောက်တတ်တာ။

"ရေပုံးထဲကနေ လက်တစ်ဖက်ထွက်လာဦးမယ်နော်...သေချာကြည့်ဦး"

သရဲကြောက်တဲ့သူကို စ မိတယ်။

"မောင်နော်...အဲ့လိုမစနဲ့ မကြိုက်ဘူး"

ကျှွီ

မရှိမှန်းလည်းသိရက်နဲ့ အဲ့လိုလေးပြောရင်ကို ကြောက်တတ်တာ။

"ဘယ်အချိန်တည်းကများ အောင့်ထားလိုက်တာလဲဗျာ...နောက်ဆိုအဲ့လိုမအောင့်ထားနဲ့ ဆီးအောင့်နေလိမ့်မယ်"

"ထပျင်းလို့ အောင့်နေလိုက်တာ...အခုက မအောင့်နိုင်တော့လို့"

"ကျနော်ကိုကိုကတော့လေ...ဘယ်လိုလေးမှန်းမသိဘူး"

သွားတော့လည်း ရှေ့ကနေ သုတ်သုတ်သုတ်သုတ်ပဲ။သူ့နောက်ကကောင်ကြီးကိုတော့ ကျီးထိုးထိုးခွေးစားစား လှည့်ကိုမကြည့်ဘူး။

_________

"မနက်ကျရင်တော့ ဒီနေ့ထက်စောစောထနော်...ငါအရင်ထပြီး ထမင်းချက်ပေးမယ်..စောစောအိပ်"

"ကိုကိုက အိပ်တော့မှာလား...ကိုးနာရီပဲခွဲသေးတာ အစောကြီးရှိသေးတယ်"

"မနက်စောစောထရမှာ... မင်းလည်းအိပ်တော့"

မောင်က ညဆို ညဇီးကွက်။မနက်ဆိုစောစောမထနိုင်ဘူး။စောစောအိပ်ရင် မပျော်ဘူးဆိုပြီး ဆယ့်နှစ်နာရီလောက်မှချည်းအိပ်တာ။

"ကျနော်က မအိပ်ချင်သေးပါဘူးဗျာ... "

စောစောအိပ်ခိုင်းလည်း ရမှာမဟုတ်လို့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ အိပ်လိုက်တော့တယ်။အိပ်ချင်ချင် မအိပ်ချင်ချင် အအိပ်မက်တဲ့ကိုယ်ကတော့ ခေါင်းအုံးပေါ်ခေါင်းတင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနှင့် ပျော်ပြီးသား။အိပ်မပျော်တာတို့ဘာတို့ရှိကိုမရှိ။အဲ့ဘက်မှာတော့ ကံကောင်းတယ်ပြောရမယ်။

အိပ်နေရင်း အာတေခြောက်လာမှုကြောင့် နိုးလာတယ်။ရေဆာလိုက်တာ။ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲမသိဘူး။

ရေအိုးစဉ်ရှိရာသွားပြီး ရေတစ်ခွက်လုံးကုန်အောင်သောက်လိုက်မှ လည်ချောင်းတေစိုလာတယ်။ပတ်ဝန်းကျင်က ပုစဉ်းအော်သံကလွဲပီး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ဆောင်းရာသီ ညကြီးသန်းခေါင်ရေထဆာတာ မလွယ်လှ။ချမ်းတယ်လေ။

"အမေလး"

အိပ်ယာထဲမှာ အခုထိငုတ်တုတ်ထထိုင်နေတဲ့ မောင်ရယ်လေ။

."လန့်လိုက်တာမောင်ရယ်...ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ မအိပ်သေးဘူးလား...အိပ်ရေး....."

အွန်း... ဟင်း

"ခဏ..ဟင်း..ခဏလေးလို့..မောင့်"

စောင်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အိပ်မလို့ပြင်နေတုန်း လူကိုလှဲချပြီး နမ်းနေတဲ့မောင်။နည်းနည်းတော့ အလျင်စလိုဖြစ်နေတဲ့မောင်။

အကျႌလည်ပင်းကို ဆွဲချပြီး လည်တိုင်ဆီရောက်လာတဲ့ အနမ်းတွေ။

"မောင်...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲလို့...ဟင်း.."

အနွေးအကျႌက လည်ပိတ်မို့ သိပ်ကျယ်ကျယ်ဆွဲချလို့မရတော့ အောက်နားကနေလှန်တင်ပြီး ဗိုက်သားနေရာတေကို ဆြဲခ်လာတဲ့ မောင့်နှုတ်ခမ်းတေ။တဖြေးဖြေးနဲ့ အပေါ်ရောက်လာပြီး အကျႌကို ချွတ်မလို့ပြင်နေတဲ့ မောင်လက်တေ။

"မောင့်..ခနေလး..မချွတ်..မချွတ်နဲ့မောင်...ချမ်းတယ်လေ"

မောင့်လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လို့ တားရတယ်။

"ဘယ္လိုလုပ္မလဲကိုကို...အောက်ပိုင်းက မချွတ်လို့မှမရတာ"

မောင့်နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်နဲ့ အသာဖိပိတ်ပြီးမှ ဆက်မပြောဖို့တားတော့ မောင်ကရယ်တယ်။ပိတ်ထားတဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး လက်ဖမိုးလေးကို မောင်က အမြတ်တနိုးနမ်းတယ်။အကြည့်တွေနှင့်ပဲ ခွင့်တောင်းတယ်။ဒီလို ရင်ခုန်ချင်စရာ အကြည့်တေနှင့် ကြည့်နေမှတော့ ဘယ္သူက နေနိုင်ပါတော့မလဲ မောင်ရယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ အနမ်းတေကို အရင်ဦးဆောင်လိုက်ပြီး ခွင့်ပြုကြောင်းသိစေလိုက်တယ်။မောင်ကအဲ့လိုပဲ။အရင်ခွင့်တောင်းတယ်။ငြင်းလိုက်ရင်လည်း လက်လျှော့သွားတာတော့မဟုတ်ဘူး။

လက်ခံချင်လာအောင်ချော့တာ။မောင်က တအားဆိုးတယ်။

ရုတ်တရက်မောင်က ထသွားပြီး သေတ္တာကိုဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုရှာနေတယ်။

"ဝယ္ထားတာ မရှိတော့ဘူး မလား"

"မောင် အသစ်ဝယ်ထားတယ်"

လက်ထဲမှာ ဘူးလေးကိုင်ထားရင်း အကြံပိုင်တဲ့ အပြုံးနဲ့။ဘယ်အချိန်များ ဝယ်လိုက်တာလဲ။မောင်က သိပ်သွက်။

ဘယ်လောက်ပဲ စောင်ထဲနေနေ အဝတ်လပ်သွားရင်တော့ အေးတာပဲ။ဘယ်လောက်အေးအေး အနွေးဘောင်းဘီဝတ်လို့ ကျပ်ရင် မနေတတ်တာကြောင့် ပုဆိုးအောက်က ဘောင်းဘီရှည်မဝတ်ထားတာက မောင့်အတွက်တော့ အဆင်ပြေလို့။

"မ..မချွတ်လိုက်နဲ့နော်..မောင် ငါအေးတယ်လို့"

"ရှူး ...မောင့်နောက်ကသာ လိုက်ခဲ့... ပြွတ်စ်"

ပြွတ်စ် အင်း...ဟင်း

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ နမ်းရာက ထြက္က်လာတဲ့ အသံတွေနေရာယူလို့။ထိတွေ့လာတဲ့ အေးစက်စက်လက်ချောင်းတွေ။မောင့်လည်ဂုတ်ကို ဖက်လို့ မောင့်ကို ပိုတိုးလို့ နမ်းမိတယ်။အသားကျနေပေမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားတယ်။

"အာ့...မောင်"

"ခနေလးပဲ...ချစ်တယ်"

ဘယ်တော့မှ မရိုးသွားနိုင်တဲ့ ခံစားမှုတွေက မောင့်ကြောင့်သာ ဖြစ်လာတာ။လူဆိုးလေးမောင်က ဒီလိုအချိန်မျိုးဆို ပြောမရဆိုမရ။

"မောင်...လျှော့ဦးလို့...အာ့...ဟင်း"

"ခနပဲကိုကို....ခနပဲ သည်းခံလိုက်..အင်း"

သူ့ခါးပေါ်က ခြေထောက်တေကို သူ့ပုခုံးပြင်ကျယ်ကျယ်ပေါ် မြှောက်တင်ပြီး ခြေသလုံးတွေကို နမ်းတယ်။နဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံပင်တေကို လက်နဲ့ သပ်ပေးပြီး နဖူးကိုလည်း နမ်းပြန်တယ်။ပါးနှစ်ဖက်ကိုလည်း နမ်းတယ်။တစ်မျက်နှာလုံးကိုလည်း နမ်းတယ်။

ပြွတ်စ်

နောက်ဆုံး နှုတ်ခမ်းလွှာပေါ်မှာ အဆုံးသတ်တယ်။

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ လှိုက်တက်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေ။မောင့်ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်ထားတဲ့လက်တွေ ပိုတင်းကျပ်လို့

"မောင်..."

"မောင်သိတယ်..."

"ဟာ့...."

အဆုံးစွန်ထိ သာယာသြားတဲ့ ခံစားချက် ။မျက်ရည်တေဝဲလာတဲ့အထိ။

ပြွတ်စ် ပြွတ်စ်

နှုတ်ခမ်းတေပေါ် မောင့်နှုတ်ခမ်းတေ ပြန်ရောက်လာပြန်တော့ အလိုက်သင့် မလိုက်ပေးနိုင်တော့ဘူး။သက်လုံကောင်းသူကြီး မောင်ကတော့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ ခရီးကို ပြန်ဆက်ချင်နေပြန်ပြီ။

"တော်ပြီနော်..မောင် ငါအိပ်ချင်နေပြီ...မရေတာ့ဘူး"

"အင်း...အိပ်တော့နော်"

လှုပ်တောင်မလှုပ်ချင်တော့ဘဲ အိပ်ချင်နေပြီမို့လို့ လှုပ်လှုပ်လှုပ်လှုပ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသူကို လျစ်လျူရှုပြီး တစ်ဖက်လှည့်ကာ မျက်လုံးတေမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။မနက်ကျ စောစောမနိုးရင် သူပဲဒုက္ခများမယ်။မောင်လူဆိုး။

__________

ဝါး...ရင်ခုန်လိုက်တာရှန်။🙈

16.10.21