Lily

Яг одоо би ямар шийдвэр гаргах ёстойгоо тааж ядан зогсоно. Үнэн гэвэл надад Жуниныг орхих зориг алга гэхдээ энэ бүхний эцэст түүнийгээ зовоох хүсэл ч бас надад алга.

Бүх зүйл яг долоо хоногийн өмнө болсон юм. Тэр нэг гайтай өдөр Жүхёнтой уулзчихаад гэртээ ороход хэн нэгний хашгирах дуу болон алгадалт сонсогдоход би гайхширсан. Харин гэрт минь Сүжон ирчихсэн Жунины минь зүг хашхирч байсныг мэдээд би сэтгэлийн өвдөлт гэхээс илүү сэтгэлийн зовлонд унасан.

Сүжон түүнийг минь арчаагүй, хулчгар, хариуцлага хүлээх чадваргүй гэж байсныг санаж байна. Удалгүй тэр Жуниныг минь алгадаж орхиод уйлсаар гүйн гарсан. Түүнд ч бас хэцүү байж гэдгийг би тэр үед л мэдсэн Сүжоноо уучлаарай та хоёрын дунд саад болж буй намайг. Би л та хоёрын жаргах замыг хаан дунд чинь байгаа.

Гэхдээ Сүжоноос илүү Жунинд хэцүү байгааг би түүний уйлахыг хараад мэдсэн юм. Түүнийхээ уйлахыг харахад зүрх зүсэгдэх шиг болж харууслын нулимс нэг нэгээрээ дуссан. Түүнд минь ийм хэцүү байсан юм гэж үү.

Эр хүний уйлахыг харна гэдэг байж боломгүй хэрэг шүү дээ. Бурхан минь гэж би түүнийгээ ийм хэцүү байдалд оруулж хайртай хүн болон хүүхдээс салган дэргэдээ байлгаж байсан юм билээ.

Өөртөө уур хүрч байна. Яаж би Жуниныг тэр хэдэн өдөр үзэн ядаж чадваа. Хонгор минь намайг уучлаарай. Хайртынхаа зүг явдаа. Би чамайг холоос болтугай харж сэтгэлээ дэвтээж чаднаа. Энэ л миний шийдвэр түүнийгээ тавьж явуулах.

Үр минь чи ээжийгээ ийм арчаагүй байгаад уучлаарай. Чи ирээдүйд бүхнийг ойлгох болноо. Намайг ямар том золиос гаргаж аавыг чинь явуулсныг...

------------

Миний энэ өгүүллэгийг уншдаг хүндэт уншигчид минь сайн уу. Хичээл нь ороод гоё байна уу. Удаан хугацаанд алга болсонд уучлаарай🙂 ЗОХИОЛ МААНЬ ДУУСАХ ДӨХӨЖ БАЙНА ШҮҮ.