" တီ တီ တီ "

လက္ကိုင္ဖုန္းမွအသံျမည္ေနသျဖင့္ ရႈိင္း ဖုန္းကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ တျခားသူမဟုတ္ေတာ့။ ဒယ္ဒီ့ဆီကပင္ျဖစ္သည္။

"ဟဲလို ဒယ္ဒီ"

"သမီးေရ ... ရႈိင္း သမီးေန သတိရလာၿပီ သိလား "

"ဟင္ ဟုတ္လား "

ရႈိင္းထမင္းစားေနရင္းႏွင့္ပင္အေပ်ာ္လုံးႀကီးဆို႔သြားသည္။ ထမင္းကိုေတာင္ ဆက္စားႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ဘဲ

" ဟုတ္ကဲ့ ဒယ္ဒီ.... သမီး အခု လာခဲ့မယ္ေနာ္ သူသမီးကိုေရာ ေမးေသးလား"

ဒယ္ဒီ့ဖက္ကအသံဆိတ္သြားသည္။ ေနသည္ ေသခ်ာေပါက္ေတာ့ သူသတိရလာလွ်င္ ရႈိင္းကို ေမးမည္ဟုထင္ထားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဒယ္ဒီႏႈတ္ဆိတ္ေနျခင္းအတြက္ ရႈိင္းရင္ေတြခုန္လာသည္။ ဘာလို႔လဲ !!!!

"သူကထူးဆန္းေနတယ္သမီးရယ္....သမီးလည္းလာမယ္ေျပာေတာ့ သမီးကိုသူမသိသလိုပဲ ထင္ေက်ာ္ေဇာကိုေတာ့သူမွတ္မိတယ္၊ သူစေနတာလည္းေနမွာပါ သမီးလာခဲ့ေနာ္"

" ဟုတ္!"

ရႈိင္းရဲ႕လက္ေတြခ်က္ခ်င္းပင္ေပ်ာ့ေခြသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဟူေသာအေတြးမ်ားကသာ ေခါင္းထဲမွာ လာေရာက္ႀကီးစိုးေနသည္။

သို႔ေသာ္ ရႈိင္းကိုေမ့မ်ားသြားခဲ့လွ်င္ဆိုေသာအေတြးကလည္း ရင္ဘတ္ေတြကိုေျဗာင္းဆန္သြားေစသည္။

ဒါဟာအျပစ္ဒဏ္လားလို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သံသယဝင္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထမင္းစားခန္းထဲမွ ထလာခဲ့သည္။

"အန္တီမိုးေရ.... သမီးမစားေတာ့ဘူး"

ရႈိင္းအေပၚထပ္ကိုတက္လာခဲ့သည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ အေၾကာက္တရားေတြကိုေမာင္းထုတ္ဖို႔ ဘုရားရွင္ကိုတိုင္တည္ေနမိသည္။

လူတို႔ရဲ႕အေၾကာက္တရားကို ဘာသာေရးေတြကပဲ ေျဖေဖ်ာက္မႈေပးႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာေတြးမိသည့္အတြက္ မွတ္မိေလသမွ်ေသာ ဘုရားစာတို႔႐ြတ္ဖတ္ေနမိသည္။

ဒါဟာအစြမ္းကုန္ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းရဲ႕သေကၤတ။

>>>>>>>>>

"ရႈိင္းက ဘယ္သူလဲ ေမေမရဲ႕"

ေနရဲ႕ႏႈတ္ထြက္စကားေၾကာင့္အားလုံးကတိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ကာယကံရွင္ ရႈိင္းရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေလးတို႔ကမလႈပ္တလႈပ္ျဖစ္ေနသည္။ ပတ္တီးအျဖဴတို႔အုပ္ထားေသာ ေန႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းဆီ လွမ္းၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုကို ဆုေတာင္းေနမိသည္။

ေန စေနတာျဖစ္ပါေစ ဆိုတဲ့ဆုေတာင္းထင္ပါရဲ႕။

"သမီးကလည္းကြယ္ အဲ့လိုမစပါနဲ႔လား၊ ‌ရႈိင္းကိုဘာလို႔သမီးမသိရမွာလဲ သမီးသိတယ္ေလ"

ေန႔ေမေမကေန႔ရဲ႕လက္ကေလးတစ္ဖက္ကိုကိုင္ၿပီး ညင္သာစြာေျပာျပေနစည္။ ဒယ္ဒီကေတာ့ ရႈိင္းကိုစိတ္မေကာင္းသည့္မ်က္ဝန္းတို႔ျဖင့္ၾကည့္ေနေလသည္။

"သမီး ေနသိပ္မေကာင္းေသးလို႔ ထင္ပါတယ္ ၾကာရင္မွတ္မိမွာပါ"

" သမီးေနလို႔ေကာင္းပါတယ္ ေမေမ.... သမီး ေမေမ့ကိုလဲသိတယ္ အန္ကယ္လ္ဒီ့ကိုလည္းသိတယ္ သမီးခ်စ္သူကိုလည္းမွတ္မိတယ္၊ သမီးတို႔လက္ထပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာေတြကိုလည္း မွတ္မိတယ္၊ သမီးတို႔လက္ထပ္ခါနီးမွာ ဒီလိုျဖစ္တဲ့အတြက္ သမီးစိတ္မေကာင္းပါဘူး ေက်ာ္ေဇာကိုလည္း သမီးအရမ္းအားနာတယ္"

ထင္ေက်ာ္ေဇာကရႈိင္းကိုလွမ္းၾကည့္သည္။ ရႈိင္းက ေန႔ ကိုသာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဒီေလာက္ ႏွစ္ေတြၾကာ‌တာေတာင္ ထင္ေက်ာ္ေဇာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မွတ္ဉာဏ္ေတြက မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲရွိေနတာလား ေန ရယ္လို႔ ရင္နာနာနဲ႔ေတြးမိသည္။

ရႈိင္းမ်က္ရည္ေတြေပါက္ေပါက္က်သည္။ ‌ဒယ္ဒီေရာ၊ ေန႔ေမေမေရာ ေက်ာ္ေဇာေရာ

ရႈိင္းကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။

"ဆရာဝန္လာတယ္"

ဒယ္ဒီရဲ႕ေျပာစကားေၾကာင့္ အားလုံးေန႔အနားကခြာလိုက္ၾကသည္။

" ေနရပ္ဝန္း မ်က္လုံးကကိုက္သလား၊ နာေနေသးသလား၊ ေခါင္းကေရာ"

"မနာပါဘူးဆရာ"

"တစ္ခုခုကိုသတိမရတာမ်ိဳး၊ မမွတ္မိတာမ်ိဳးေရာ ရွိလား"

"ကြၽန္မအကုန္လုံးကိုမွတ္မိပါတယ္ဆရာ"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ ပတ္တီးကေတာ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနမွေျဖလို႔ရမယ္ ဒီၾကားထဲ ေရလုံးဝထိလို႔မရပါဘူးေနာ္ .... ေဆး႐ုံကေတာ့‌ဒီေန႔ဆင္းလို႔ရပါၿပီ"

"ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ"

ေနသည္လူေကာင္းပကတိတစ္ေယာက္လိုပင္ဆရာဝန္ေမးသမွ်တိုင္းကိုေျဖသြားခဲ့သည္။ ေန ဟာအားလုံးကိုမွတ္မိပါရက္နဲ႔ရႈိင္းကိုမွ ေမ့ရက္ေလျခင္းဆိုတဲ့အသိကရင္တစ္ခုလုံးကို နာၾကင္ေၾကမြေစသည္။

" သမီးေန..... သမီး အန္ကယ္လ္ဒီ့မွာ သမီးရွိတာ သိတယ္မလား"

"ဟုတ္ကဲ့သိပါတယ္ေမေမရဲ႕ သမီးကို ေနမေကာင္းဘူးထင္ေနတာလား"

"အန္ကယ္လ္ဒီရဲ႕သမီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကိုေရာ"

"ဒီဆုအလကၤာနဲ႔ဒီရႈိင္းနားေလ"

ရႈိင္းရဲ႕ႏွလုံးခုန္ႏႈန္းေတြျမင့္လာသည္။ ေန႔ကိုၾကည့္ရင္းႏွင့္ပင္အာေခါင္ေတြေျခာက္ကပ္လာသည္။ ေန ဆက္ေျပာမည့္စကားတို႔ကိုနားေထာင္ေနရင္း....

"ဒါဆိုသမီး ရႈိင္းကိုသိတကယ္"

"ေမေမေျပာတဲ့ရႈိင္းက ဒီရႈိင္းနားကိုေျပာတာလား ေမေမရဲ႕၊ သူ႔ကိုသိတယ္ေလ ဒါေပမဲ့သူက သမီးကိုဆိုရင္အရမ္းမုန္းေတာ့ ေမေမတို႔လဲ သူ႔ကိုေျပာမယ္မထင္ဘူးေပါ့"

ရႈိင္းတစ္ကိုယ္လုံးေပ်ာ့ေခြသြားၿပီးအျပင္ဖက္ကိုထြက္လာခဲ့သည္။ မ်က္လုံးထဲမွာဘာမွျမင္ေတာ့။ ေဆး႐ုံဝင္းထဲ လူေတြကသြားလာလႈပ္ရွား‌ေနၾကသလား မလႈပ္ရွားေနၾကသလား ရႈိင္းမသိေတာ့။

"ဒီရႈိင္းနား!!!!"

ရႈိင္းရဲ႕ေျခလွမ္းေတြရပ္တန႔္သြားသည္။

ရႈိင္းအေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္ေက်ာ္ေဇာရယ္ပါ။

ရႈိင္းသူ႔အေရွ႕မွာလဲဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ငိုေနမိသည္။

"ဘာလဲေက်ာ္ေဇာ"

"ငါနင္နဲ႔ခဏေလာက္စကားေျပာလို႔ရမလား"

ရႈိင္းကမ်က္ရည္တို႔ကိုသုတ္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ထင္ေက်ာ္ေဇာဖက္လွည့္လိုက္သည္။

"နင္ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ ေက်ာ္ေဇာရဲ႕.... ငါ့ကိုဟားခ်င္လို႔လား၊ ငါနင့္ကိုရႈံးတယ္ဆိုၿပီး နင္ေျပာမလို႔လား"

"နင္ကသိပ္ကိုတယူသန္တာပဲ ဒီရႈိင္းနားရယ္၊ ေအး နင္အခုခံစားေနရသလို ငါလည္းတစ္ခ်ိန္က အလူးအလဲခံစားခဲ့ရဖူးတယ္နင့္ေၾကာင့္ နင္နာမွနင္ခံစားရမွန္းသိတာ"

"ေအး ဘာလဲအခုက ငါဝဋ္လည္ေနၿပီလို႔ နင္ေျပာခ်င္တာလား "

"ကြၽတ္ !!! နင္ကအေတာ္ေခါင္းေၾကာမာၿပီး ေျပာရခက္တဲ့မိန္းမပဲ"

" ေအး အဲ့ဒီေတာ့ နင္ဘာျဖစ္ခ်င္လို႔လဲ"

" ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ ငါ့ေကာင္မေလးကို ငါျပဳစုခြင့္ရခ်င္တယ္ဟာ၊ နင္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ အနားကပ္မခံခဲ့တဲ့သူက ငါ့ဘဝရဲ႕အခ်စ္ဦးဟ အခ်စ္ဦး ၊ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ေျမးဦးရရင္ေတာင္ ေမ့ႏိုင္တဲ့အမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေလ၊ နင့္ရဲ႕အတၱေတြေၾကာင့္ စေတးခံခဲ့ရတာ ငါ့ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးဟ ၊ သူကငါ့ဘဝရဲ႕အခ်စ္ဦးဆိုတာနင္မွမသိဘဲ"

ရႈိင္းလက္သီးေတြကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားလိုက္သည္။ ထင္ေက်ာ္ေဇာကိုၾကည့္ရင္းခံစားလာရတဲ့ခံစားခ်က္ကိုမထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြာပင္ သူ႔ရဲ႕လည္ပင္းအက်ႌစကို ေဒါသတႀကီးဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

"နင့္အတြက္ ေန ကအခ်စ္ဦးဆိုရင္ငါ့အတြက္လည္းေနကအခ်စ္ဦးပဲ အဲ့တာနင္ၿမဲၿမဲမွတ္ထား"

ေက်ာ္ေဇာက‌ရႈိင္းရဲ႕လက္ကိုဆြဲဖယ္ခ်သည္။

"ေအး ငါတို႔ၾကားကိုနင္ကဝင္ရႈပ္တာေလ နင့္မွာတျခားလူကိုအခ်စ္ဦးေတာ္စရာရွိတယ္ ၊ ငါဒီႏွစ္ေတြအတြင္းဘယ္ေလာက္ခံစားခဲ့ရသလဲ နင္သိလား၊ အနားေလးကပ္ခြင့္ေတာင္မရခဲ့ဘူး သူကနင္ရွိေနတဲ့စိတ္၊ နင့္ကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ငါ့ကိုဘယ္ေတာ့မွအေတြ႕မခံခဲ့ဘူး နင္ကတအားယုတ္မာတယ္ ဒီရႈိင္းနား"

ရႈိင္းရင္ေတြစစ္ကနဲနာက်င္သြားသည္။ ယုတ္မာတယ္၊ ကိုယ္ကသိပ္ယုတ္မာတယ္တဲ့လား ၊ အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာမတရားတာမရွိဘူးဆို။

တကယ္ကရွိတယ္တဲ့လား။ မခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔အစျပဳခဲ့တာမွန္ေပမဲ့ ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တာေလ.....

ဒါေတြဟာအတၱတဲ့လား။

ရႈိင္းမ်က္လုံးေတြေဝဝါးလာၿပီး အားမရွိေတာ့သလိုခံစားလာရသျဖင့္ေဘးကနံရံကိုမီလိုက္သည္။

"ဟင္ ရႈိင္း!!!!!"

ရႈိင္းဆီအေလာတႀကီးေျပးလာသူကေတာ့ မဟာဆိုတာကို ရႈိင္းမ်က္ဝန္းေတြထဲမွာဝိုးတဝါးျမင္ေနရေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဘာမွမျမင္ရေတာ့။ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေသာ အိပ္စက္ျခင္းဆီသို႔သာ ေရာက္ရွိ‌သြားေတာ့သည္။