Сэүн Минжүн бид гурав тэр орой зоогийн газар орон оройн хоол идэхээр боллоо. Гэрлэснийхээ дараа авч орсон зоогийн газар луугаа дахиад хамт явцгаав. Бид гурав захиалсан ширээндээ суух бөгөөд өмнөх шигээ Сөүл хот тэр чигтээ харагдахаар гайхалтай ширээнд суужээ. Зоогийн газар яг л анх ирж байсан шигээ одоо хүртэл гайхалтай харагдаж байна. Өвөрмөц дотоод засал, гайхалтай орчин. Аан бас нэмдэг нь царайлаг нөхөр хүү хоёр. Төгс зохицол биш гэж үү?!

Бодолдоо автан сууж байгаад би нэг зүйл анзаараагүй үлдсэн бололтой. Тэгээд өмнөх дурсамжаа болон одоогийн болж байгаа зүйлсийг харьцуулан бодсоор инээлээ.

Сэүн: Мина, яагаад инээгээд байгаа билээ? гээд Сэүний нүд томрон над руу ойртов.

Би: Цаг хугацаа өнгөрсөн ч гэсэн зарим зүйлс огт өөрчлөгдөөгүй бололтой. Энэ дотор байгаа зарим бүсгүйчүүдийг хар даа! Биднийг орж ирснээс хойш чам руу тасралтгүй ширтэж байна гэхэд Сэүн миний адилаар инээн

Сэүн: Чиний хэлдэг үнэн бололтой. Энд байгаа зарим залуусыг хар даа! Чам руу ширтсээр л байна. Ингээд ширтээд байвал би босоод тэдний нүдийг ухах байх аа гээд хошуугаа унжуулан "Хннн" гээд Минжүн рүү хараад суучихав.

Удалгүй захиалсан хоол маань ирэн амтархан идэж эхэллээ. Урд минь байх энэ аз жаргал жинхэнэ гэж бодоход л зүрх минь хурдан цохилж байна. Мөн энэ хоёр бяцхан залуус дэндүү адилхан юм.

Оройн хоолны дараа бид гурав явсаар Намсан цамхгийн гадаа ирэн зогслоо. Кинон дээр гардаг шиг цоож аван үүн дээрээ өөрсдийн нэрээ бичин тэнд байх олон цоожнуудын дунд тавилаа. Бид цагийг хөгжилтэй нь аргагүй өнгөрүүлж байхад Сэүнд нэг л тухгүй байгаа бололтой. Хамаг нүүр нь цонхийгоод барайчхаж.

Би: Сэүн чи зүгээр үү?

Сэүн: Зүгээр л толгой өвдөөд байна аа. Гэхдээ зүгээр байх гэж хэлээд толгойгоо барив.

Царайнаас нь л түүнд зүгээр биш байгаа нь хараглаж байна.

Би: Тэгвэл гэр лүүгээ явцгаая. Чи амрах хэрэгтэй. Магадгүй хэт их ажил хийснээс болж байгаа байх. Би машин барьчихъя!

Сэүн: Ойлголоо, тэгвэл явцгаая

Минжүн, Сэүн хоёр ядарцгаасан бололтой бие биенээ налаад унтаж байв. Гэрийн гадаа ирэн Сэүнийг босгон Минжүнийг тэврээд өрөө лүү нь орууллаа. Дараа нь гал тогоо руу орон эм болон аягатай ус аван дээш гарч өрөө лүүгээ орон Сэүнд эм уулгаад унтуулав.

Өглөө сэрэхэд Сэүн унтаж байсан тул түүнийг сэрээлгүй өрөөнөөсөө гаран Минжүний хувцсыг өмсгөн гал тогоо руу орлоо.

Минжүн: Ээжээ аав зүгээр болов уу?

Би: Зүгээр дээ хүү минь. Аав нь бага зэрэг ядраад л тэгсэн байх. Чи өнөөдөр цэцэрлэгтээ явна шүү дээ?!

Минжүн: Тийм ээ, гоё доо! Өнөөдөр манай багш зургийн хичээл орж навчаар бүтээл хийнэ гэсэн. Би үнэхээр баяртай байгаа гээд сандалнаасаа буун дээшээ үсэрч эхлэв.

Минжүн хоолоо идэж дуусах үед цэцэрлэгийн автобус нь ирсэн тул суулгаж өгөн гэр лүүгээ орлоо. Унтлагын өрөө лүү ороход Сэүн унтсаар л байж байв. Магадгүй их ядарсан бололтой.

Сэүний талаас

Өдөр хүртэл унтсаны эцэст нүдээ нээн орноосоо бослоо. Үнэндээ, сүүлийн үед би өөрийгөө огт ойлгохгүй байгаа. Толгой минь өвддөг болж бүр сүүлдээ хараа минь муудаж байгаа. Магадгүй~

Мина: Сэүн, чи боссон уу?

Би: Тийм ээ, би өлсөж байх шиг байна аа. Чи хоол хийсэн үү?

Мина: Өө!!! Гэрээ цэвэрлээд мартчихсан байна. Одоо гялс хийлээ.

Би: Гэр яагаад ийм чимээгүй байгаа юм? Минжүн?

Мина: Минжүн цэцэрлэгтэй шүү дээ! Санаж байна уу?

Би: А~аан тийм ээ, цэцэрлэг....

Өрөөнөөсөө гаран доошоо бууж байхад хөл минь мэдээ алдсан юм шиг л хөшчихөв. Ер нь яг юу болоод байгаа юм бэ? Надад ямар нэгэн асуудал байгаа юм байх даа??????