Гэрийн булан тохойг харах бүртээ яагаад ч юм нүүрэнд минь инээмсэглэл төрч байлаа. Яг л өмнөх шигээ юу ч өөрчлөгдөөгүй байх бөгөөд би нэг зүйл анзаараагүй бололтой.

Сэүн: Чи гэрээ их санаж ээ тийм үү? гээд хаалганы хажууд өөдөөс минь инээн зогсох бол би зөрүүлэн толгой дохилоо. Өөрийнхөө хэр их жаргалтай байгааг үгээр биш түүнд инээмсэглэлээрээ үзүүлж байв.

Энэ гэрт бидний асар их жаргалтай дурсамжууд хадгалагддаг. Харин одооноос эхлэн дахин шинэ дурсамжийг Минжонтойгоо хамт бүтээлцэх нь байна.

Минжүн: Ээжээ, хоёулаа энэ гэрт үлдэх юм уу?

Би: Тиймээ хүү минь! Өнөөдрөөс эхлээд энэ чиний гэр

Сэүн: Минжүн аа, чи шинэ өрөөтэйгөө танилцах уу? гэж асуулаа.

Минжүн: Дуртайяа, ааваа!? гээд Сэүнийг хөтлөөд цаашаа яваад өгөв.

Сэүн Минжүн хоёр үнэхээр эгдүүтэй харагдаж байна. Инээмсэглэл, үйл хөдлөл гээд бүх зүйлийг нь Минжүн дуурайчихаж. Тэр хоёрыг ажиглан инээж байхад хадагтай У доод давхраас дуудав.

Хадагтай У: Мина чамтай хүмүүс уулзах гээд ирсэн байна.

"Хэн юм бол?" гэж бодсоор доод давхраас буугаад хамгийн түрүүнд харсан зүйлдээ итгэж чадсангүй. Ээж минь өмнөх шигээ л залуухан чамин харагдах бол аав ч мөн хэвээрээ зангиа зүүсэн цоглог залуу хэвээрээ байв. Би тэднийг үнэхээр их санасан. Намайг гэнэт ор сураггүй алга болсноос болоод үзэн ядах байх гэж бодсоор ирсэн. Гэвч ээж намайг загнаж зодолгүй харин ч эсрэгээр тэвэрч аван санасан мөн уучлаарай гэж хэлсээр байлаа.

Ээж: Мина охин минь?! Ээжийгээ үнэхээр уучлаарай.

Би: Ээжээ та буруу зүйл хийгээгүй байж уучлалт гуйх хэрэггүй дээ! Би л та нарыг ийм байдалтай орхиж явсандаа уучлалт гуйх хэрэгтэй гээд ээжийг чангаар тэврэн зогсож байхад Минжүн араас хүрээд ирэв.

Би: Танилц! Зээ хүү чинь ээжээ. Минжүн гэдэг юм.

Ээж: Омо!! Бурхан минь аавтайгаа үнэхээр адилхан юм аа.

Орой болж аав ээж ч гэр лүүгээ явцгаалаа. Бид гурвын унтах цаг болсон байгаа ч нэг зүйл санааг минь зовоож байгаа тул хараахан унтаж чадахгүй нь. Минжүн бид хоёр хононо гэсэн ч ямар ч хувцас алга. Тэглээ ч бид хоёрыг ийм найрсгаар хүлээж авна гэж бодоогүй учраас авчраагүй л дээ. Тэгсэн хэдий ч би Минжүн Сэүнтэй үнэхээр аз жаргалтай харагдаж байгаа нь л надад хангалттай шүү дээ.

Мижүний нүүр амыг нь угаалган оронд нь оруулан орой болгон дуулж өгдөг дуугаа дуулан унтуулаад өрөөнөөс нь гарж Сэүний өрөө рүү очлоо. Хаалгыг нь аяархан онгойлгоод орвол тэрээр ажлаа хийж байх бөгөөд анхаарал нь дээд цэгтээ байгаа бололтой намайг харсангүй.

Би: Убба, юу хийж байгаа юм?

Сэүн: Чухал зүйл биш дээ. Зүгээр л хэдэн дуусгах ажил гараад л гэхэд нь толгой дохив.

Би: Ойлголоо. Тэгвэл би шүршүүрт орлоо.

Сэүн:. Тэгээд чамд солих хувцас байгаа юм уу?

Би: Уг нь ч байхгүй л дээ. Гэхдээ зү~

Сэүн: Май энийг өмсчих. Яахав миний цамц болохоор чамд жаахан томдох байх гээд шүүгээнээсээ цамц гаргаж өгөв.

Сэүн: Арай нөхрөөсөө ичихгүй биз дээ? гээд ёжтой инээмсэглэхэд нь ичсэндээ цамцыг нь шүүрч аваад өрөөнөөс нь гарлаа.

Удаан хугацааны дараа энэ өрөөнд тэр тусмаа Сэүнтэй хамт сэрэх бага зэрэг эвгүй санагдаж байлаа. Одоо ч зүүдлээд байгаа юм шиг. Хэрвээ энэ бүхэн зүүд бол сэрмээргүй үүрд мөн зүүдэлмээр. Сүүлийн 3 жил хажууд минь хэн ч унтаж байгаагүй үргэлж ганцаараа байсан учраас бүр тэр хэвшилдээ дасчихсан бололтой. Сэүн надад унтаж байхдаа илүү эгдүүтэй харагддаг. Яг л жоохон хүүхэд шиг.

"Чиний хажууд байх надад үнэхээр гайхалтай байна, У Сэүн"

😘🥰😍