Гэрээсээ гарч яван зочид буудалд аль хэдийн 7 хоног байлаа. Хачирхалтай нь хэн ч над дээр ирээгүй хэвээр л. Лифтэнд суун өглөөний цайгаа уухаар алхаж байтал төсөөлөөчгүй хүнийг харлаа. Чанёол убба.... Бид бие биенээ харан хэсэг зогсов. Түүнтэй уулзаагүй мэлээн удаж ээ. Гэхдээ тэр энд юу хийж яваа юм бол оо? Чанёол руу очих гэж байтал түүний эхнэр цаанаас ирж байгаа нь харагдсан тул зүгээр л түүнээс холдон зоогийн газар луу орж өглөөний цайгаа уухаар шийдлээ.

Хоолоо идэн картаараа тооцоо хийгээд өрөө лүүгээ орон картаа буйдан луу шидээд орон дээрээ хэвтэж байтал хонх дуугарав. Хэн байдаг билээ? Би хэн нэгэнд энд байгаагаа хэлээгүй дээ? "Зааз, буудлын л үйлчилгээ байх" гэж бодсоор хаалгаа онгойлгоод урагшаа харахад бараг л зүрх минь зогсчих шиг боллоо. С-сэүн ирчихэж. Бодлоосоо салан хаалгаа хаах гэж байсан боловч тэр хамаагүй хүчтэй юм. Бүр хааж ч чадсангүй.

"Чи энд юу хийж яваа юм? Намайг энд байгаа гэж яаж мэдсэн юм?"

"Чамтай гэрлүүгээ хамт харихаар ирсэн. Аан тийм, дараагийн удаа нэг тийшээ зугтахаар бол картаа битгий ашигла" гээд нүдээ ирмэв. Ашшш, тэгээд л олчихсон юм байна шүү дээ. Тэнэг гэдэг нь.

"Бид ярилцаж болох уу? Мина" гээд Сэүн орж ирэн буйдан дээр суулаа. Сэүнд надтай ярилцах зүйл байна гэж үү? Хачин юм үзэх нь ээ?!

"Юу?" тэр сая юу гээд хэлчих нь вэ? Сэүн надаас уучлалт гуйж байна гэж үү?

"Би уучлаарай гэсэн юм аа! Чамтай ингэж харьцах хэрэггүй байсан. Чи юу ч мэдэхгүй шүү дээ. Энэ хэдэн өдрүүдэд би үнэхээр алдаагаа ойлгож шаналсан. Бүх зүйлийг шинээр эхэлж болох уу?"

"Хэрвээ чи Жиёоны тухай надад хэлвэл болох л юм!"

"Жиёон бол миний сүйт бүсгүй байсан юм. Бид 3 жил хамтдаа байсан. Мөн энэ жил гэрлэх гэж байсан юм. Жиёон хэдэн сарын өмнө өөр залуутай зугтчихсан юм. Тэрээр надад хэлэхдээ тэр залуу нь надаас илүү гэсэн. Зүгээр л тэр мөчид хамаг сэтгэл зүрх минь үгүй болчихсон гэх үү дээ!? Хэдий түүнд хайртай байсан ч гэсэн би одоо эхнэртэй хүн. Одооноос эхнэрээ хайрлахыг хичээх хэрэгтэй шүү дээ"

Түүний тайлбарыг дотроо бодсоор "Ойлголоо" гээд цонхоор харан зогсож байхад Сэүн ард минь зогсон "Тэгвэл харьцгаая! Хадагтай У" гээд өөрлүүгээ харуулан инээмсэглэв. Түүний энэ инээмсэглэл магадгүй өмнө харсан хамгийн өхөөрдөм инээмсэглэл байх. Би ч бараг урсах нь ээ...

Гэрийн түлхүүрээ гарган хаалгаа онгойлготол гэр биш оромж болчихож. Архины шил, хоолны хог гээд л шалан дээр байхгүй зүйл алга. Гэр минь яг л хогийн цэг шиг болчихож.

"У СЭҮН!!!! ГЭР ЯАГААД ИЙМ БАЙГАА ЮМ!?" гээд уурлатал Сэүн хоёр гараа хацран дээрээ тавин "Уучлаарай" гээд өхөөрдмөөр царай гаргалаа. Ашш, Сэүн ингээд байвал энэ зүрх минь удахгүй л байх. Би бууж өгөн гэрийн хувцсаа өмсөнгөө "Би цэвэрлэчих болохоор надад зүгээр л унтлагын өрөөг цэвэрлээд өгчих" гэхэд Сэүн над руу ёжтой инээн "Мэдээж болно л доо. Гэхдээ нэг болзолтой! Намайг убба гэж дуудаарай" гэв.

"Юу?? Убба гэж дууд аа!? Харж л байя!" гээд нүдээ ирмэн унтлагын өрөөнөөс гарлаа.