Następnego dnia rano Mihrisah obudziła się dość późno. Pierwsze co zrobiła to nakarmiła trójkę sowich dzieci. Esel naszykowała jej niebieską suknie, pasujące do niej dodatki, a następnie śniadanie. Sułtanka w tym czasie była w hammamie. Po kilku minutach wyszła z łaźni i ubrana w naszykowaną suknie oraz dodatki razem z Esel zasiadła do posiłku. Powoli zaczęły jeść. Po południu Mrihisah i jej wierna służąca wybrały się do ogrodu. Spotkały tam Mehmeda. Ukłoniły się i powiedziały:

- Panie.

- Witaj moja Mihrisah! Jak się dziś czujesz? Co z naszymi dziećmi? - Spytał z troską o swoją ukochaną.

- Wszytko dobrze i u mnie i naszych dzieci. - Powiedziała. - Czy coś się stało? Dziwnie się zachowujesz. - Dodała po chwili.

- Na wiosnę wyjeżdżam na wojnę, a po.....

Padyszach nie dokończył zdania gdyż przerwała mu Sułtanka.

- Nie pojedziesz na rzadną wojnę! - Krzyknęła.

- Decyzja należy do mnie, a nie do ciebie! Taka jest moja wola, a ty nie masz nic do gadania. - Powiedział stanowczym głosem.

Mihrisah patrzyła się na niego. Nie poznawała swojego ukochanego. Pierwszy raz na nią podniósł głos.

- Ale.....

- Niema żadnego "ale"! Jadę na wojnę i koniec! Moja matka już wie, powiedziała ze zajmie się tobą i dziećmi pod moją nie obecność.

- Jeśli chcesz to jedź na tą wojnę, ale jeśli pojedziesz nigdy więcej nie zobaczysz mnie w tym haremie! - Krzyknęła ze łzami w oczach.

Po sowich słowach z płaczem biegła do swojej komnaty. Usiadła na łóżku i zaczęła płakać.

Wieczorem do jej Komnaty przyszedł Mehmed. Sułtanka słowem nie odezwała się do niego. Tylko siedziała na sowim łóżku i nie zwracała uwagi na niego. Mehmed podszedł do kołysek, w których znajdowały się ich dzieci, Gulum, Kasima i Orhana. Następnie usiadł obok swojej ukochanej.

- W ogrodzie nie dałaś mi dokończyć. Chciałem powiedzieć Ci że chce abyś została moją żoną. Ślub odbędzie się jeszcze przed wojną. Mam nadziej, że się zgadzasz.

- Oczywiście, że się zgadzam!

Mihrisah mocno przytuliła Mehmeda, a następnie namiętnie go pocałowała.