Nadal jestem zła na Mehmeda. Moja złość tak szybko nie przeminie.

Ubrana w jasnoniebieską suknie wyszłam z Komnaty i poszłam do haremu. Mam dość dobre relacje z niewolnicami. Usiadłam przy stoliku razem z Elmas. Nagle poczułam ból brzucha. Zaczęłam krzyczeć. Elmas kazała wezwać akuszerkę do mojej Komnaty. Niespodziewanie do haremu wszedł Mehmed. Ja zemdlałam.

Po godzinie obudziłam się w swojej komnacie. Obok mnie był Mehmed wraz z Valide i Mihrimah. Usłyszałam płacz dzieci. Podeszła do mnie akuszerka i powiedziała:

- Gratuluję pani! Urodziłaś trójkę wspaniałych dzieci, dwóch chłopców i dziewczynkę.

Sułtan wziął na ręce księcia i powiedział:

- Na imię Ci Orhan! Na imię Ci Orhan! Na imię Ci Orhan! - Dla mi na ręce Orhana, a sam wziął kolejnego chłopca. - Na imię Ci Kasim! Na imię Ci Kasim! Na imię Ci Kasim! - Położył Kasima obok mnie oraz Orhana i wziął na ręce Sułtankę. - Na imię Ci Gulum! Na imię Ci Gulum! Na imię Ci Gulum!

Odłożył Sułtankę. Hurrem i Mihrimah wyszła z Komnaty. Zostałam z dziećmi i Mehmedem. Pogodziłam się z nim.

- Mam dla ciebie niespodziankę. - Powiedział.

- Jaką? - Spytałam.

- Kazałem przywieść twoją siostrę, Dianę do pałacu.

Byłam szczęśliwa. Nie widziałam się z nią tyle czasy. Przytuliłam Mehmeda. Później musiał iść. Zostałam sama z dziećmi i Elmas.