Po dwóch, długich i meczowych tygodniach spędzonych przy kołysce Ahmeda w końcu wyzdrowiał. Nie przeżyłabym gdy coś mu się stało.

Razem ze służącymi, Atike, Sirin, Asmą, Cennet i moimi dziećmi wyszłam na dwór. Usiadłam na ottomanie pod baldachimem. Fulane i Osman biegali po ogrodzie, a ja trzymałam na rękach małego Ahmeda.

- Sirin, Asma! - Zawołałam moje dwie służki. - Nazbierajcie kwiatów na bukiet chce aby w mojej komnacie pachniało świeżo zebranymi kwiatami.

Dziewki natychmiast poszły wykonać mój rozkaz. Podałam Cennet moje syna i kazałam jej go odnieść do mojej Komnaty.

- Hasëki Meleki Sultan, Sułtan Cię wzywa. - Mój święty spokój przetrwał mi Gul Aga.

- Czy coś się stało?

- Nie wiem tego Sultanym.

- Mhm. Pomożesz odejść. - Rozkazałam eunuchowi. - Atike, Sirin! Idzie z Fulane i Osmanem do haremu niech niewolnice się z nimi pobawią, a ty Asma zbieraj kwiaty!

Służki natychmiast poszły wykonać moje rozkazy. Po chwili znalazłam się w komnacie Mehmeda.

- Mehmed. - Delikatnie się ukłoniłam. - Wzywałeś mnie, czy coś się stało? - Spytałam niepewnie.

- Chcę abyś pojechali jutro do Bursy, oczywiście razem z naszymi dziećmi. Zgadzasz się ?

- Oczywiście! - Natychmiast przytuliłam padyszacha, a następnie pocałowałam. - A teraz pozwolisz, że pójdę spółkować swoje rzeczy.

Szczęśliwa wyszłam z Komnaty. Zaczęłam pakować swoje rzeczy oraz dzieci. Już niemotę doczekać się wyjazdu.