Od razu po przebudzili musiałam nakarmić Ahmeda. Założyłam swoją ulubioną suknię i dodatki. Atike, Sirin pilnowały Ahmeda, a Asma i Cennet razem z moimi dziećmi, Osmanem i Fulane. Po posiłku Gul Aga przyniósł mi szokującą wiadomość, otóż Mehmed chce wyjechać na wojnę. Odrazu wybiegłam z komnaty i poszłam do niego. Kiedy strażnicy otworzyli dziwi wbiegłam zdlenerwowa do jego komnaty.

- Czy coś się stało? - Spytał.

- Chcesz wyjachc na wojnę?! Nie pozwolę Ci na to!

- Uspokój. Jak każdy sułtan muszę wyjechać na wojnę.

- Przynajmniej poczekaj aż Ahmed urośnie! - Pogładziłam jego policzek ręka. W moich oczach były łzy.

- Nie martw się. Na wojnę wyjadę dopiero za rok.

Na usta złączyły się w pocałunku. Po kilku minutach do Komnaty padyszacha wpadł zdenerwowany Gul Aga.

- Czy coś się stało Gul Aga? - Spytałam spokojnie.

- Chodzi o Ahmeda....

- Co z nim?! - Boje się o zdrowie moje syna. Mam nadzieje, że nic mu nie jest.

- Sehzade Ahmed ma gorączkę i ciagle płacze. Jest przy nim medyczka.

Natychmiast wybiegłam z kommaty. Za mną szedł Mehmed. Stanęłam przy kołysce syna i zaczęłam się podlić, o to aby wyzdrowiał.