Meleki spacerowała po ogrodzie ze swoimi dziećmi, Fulane i Osmanem. Jej córka nie mogła doczekać się rodzeństwa. Hasëki usiadła na jednej z ławeczkę znajdującej się w ogrodzie. Ławka była otoczona baldachimem. Jej córka usiadła obok niej. Jej służki Atike, Sirin, Asma i Cennet bawili się z sześcioletnim Osmanem. Gul Aga stał przy swojej pani, Meleki. Po chwili do ogrodu przyszła Mihrimah z jej córką, Humasah. Dzieci Sułtankę zaczęły się bawić razem. Służki mogły odpocząć. Po kilku minutach Hasëki odczuła ból brzucha i zaczęła krzyczeć. Atike i Gul pomogli jej wstać, a następnie zaprowadzili ja do jej komanty.

Po długich godzinach porodu Meleki urodziła.

- Winszuje pani! Urodziłaś zdrowego księcia! - Akuszerka uśmiechnęła się do niej.

Meleki, jej służki i eunuch nie kryli szczęścia z narodzin księcia. Po kilku minutach do Komnaty krzyki Mehmed wraz z Hurrem, Mihrimah i jej córką oraz Osmanem i Fulane.

Osman i Fulane usiadła obok siebie i patrzyli na swojego brata. Mehmed podszedł do sowjej ukochanej i wziął na ręce syna.

- Na imię Ci Ahmed! Na imię Ci Ahmed! Na imię Ci Ahmed!

Zebrani w komnacie modlili się za zdrowie małego Ahmeda. Po kilku minutach Hurrem, Humasah i Mihrimah weszli z komnaty. Sułtanki zabrały ze sobą Fulane i Osmana.

- Zrobię dla ciebie wszytko! - Mehmed uśmiechnął się do Melek.

- Bądź zawsze przy mnie!

Hasëki i sułtan pocałowali się. Później padyszach zostawił Meleki z Ahmedem.