Wieczorem Sułtan zaprosił nas na kolacje. Ubrałam piękną czerwoną suknie i idealnie pasujące do niej dodatki. Strażnicy otworzyli drzwi, a ja spokojnym krokiem weszłam do Komnaty padyszacha. Byli tam już Valide, Hurrem, Mehmed, Mihrimah, Mahidevran i Mustafa. Sulejman kazała mi usiąść obok Mehmeda i Mihrimah. Kolacja przebiegała w miłej atmosferze. Sułtan powiedział, ja, Mehmed i Hurrem mamy wyjechać do prowincji w Manisie, a Mistafa wraz ze swoją ukochaną matką do Bursy. Po kilku godzinach zaczął boleć mnie brzuch. Wstałam z poduszki i powiedziałam:

- Panie, pozwolisz, że pójdę do swojej Komnaty.

- Mam nadzieje, że wszystko w porządku. - Powiedziałam.

- Trochę boli mnie brzuch, ale to nic takiego.

Sułtan wskazał ręką, że mogę iść. Ukłoniłam się. Po chwili zrobiło mi się ciemno przed oczami i jedyne co usłyszałam do słowa Mehmeda. Zemdlałam. Po długich godzinach obudziłam się w lecznicy. Był ranek. Przetarłam oczy rękami. Skierowałam oczy na Mehmeda i spytałam:

- Co się stało?

- Wczoraj wieczorem zemdlałaś. Ktoś Cię otruł, a właściwie to Mahidevran. Sultan kazał ją wywieść do wieży panny, a Mustafe natychmiast jechać do Bursy. Moja matka ma pewien pomysł, ale chce aby sama Ci go jutro powiedziała jak będziemy jechać do Manisy. - Powiedział.

- A co... A co z naszym dzieckiem? - Spytałam z ciekawością i nadzieją, że nasze nie narodzone dziecko żyje.

- Nie martw się moja ukochana, nasze dziecko żyje i wszystko z nim dobrze.

Po chwili do lecznicy przyłączył Hurrem, a Mehmed wyszedł.

- Sultanym, Mehmed powiedziałam, że masz pewien pomysł. - Powiedziałam.

- To prawda mam pomysł. - Powiedziała. - Wyślemy do Mustafy niewolnicę o imieniu Yasemin. Będzie ona musiała uwieść Mustafe, a potem go zabićz - Dodała.

- Świetny pomysł! A teraz pozwolisz pani, chciałabym odpocząć.

- Jak chcesz Meleki.

Kiedy rudowłosa wyszła, ja zrobiłam sobie drzemkę.