Нойрмоглон сууж байж хэдэн хичээлийн ард гарчихаад үдийн цайны үед сэргэн суниасаар өндийлөө.

Уг нь чиг дунд сургуульд байхдаа сурлагаараа алдаг л байж. Одоо ёстой мэдэхгүй ээ юу ч болоод байгаа юм.

Өнөөдөр Сүёоныг нөгөө ангийн охидууд чирсээр гарсан тул би ганцаараа дурамжхан сургуулиар алхана. Одоохондоо найзууд ч алга. Ядаж байхад Сүёоны нийтчийг ч хэлэх үү?

Арын талбайд том модны сүүдэр доор хэвтэн чимээ чагнаж байтал нэг л танил хоолой цангинасаар ойртоно. Бас ч гэж ганцаараа биш!

Хурдхан шиг босож суугаад нүдээрээ түүнийг хайвал өглөөхөн цүнхний оосорноос татчихаад нэр асуугаад явдаг гар дүрээрээ талбай дээр зогсож байдаг байгаа.

Сүнён: Яа Жошуа наад толгой дээрх алчуураа аваач ээ!

Би "Жошуа гэнээ?"

Жисү: Солиороод бай. Гадаа аймшгийн нартай байхад чи хүн дагуулж гарч ирчихээд юу гээд байгаа юм! Оронд нь англи хэлдээ суух байсан юм

Жонхан: За маяглаад бай Хун Жисү. Гялс хэд тоголчихоод орж англи хэлдээ сууя.

Сынчол: Ээ та хоёр зүгээр сайхан бид хоёр шиг пялаач дээ!

Жонхан: Бид хоёр ямар та хоёр байгаа биш. Олигтой сургууль авчихмаар л байнашт!

Жисү: Тийшт!

Сүнён, Сынчол: Зассс

💭💭💭

Би яг одоо охидын ариун цэврийн өрөөнд өөрийгөө усаар шавшин зогсоно.

: What the hell! Жисүг Жошуа гэж дууддаг байх нь ээ! Тэгээд л өглөө намайг гадаад нэртэй юу энэ тэр гээд байж!

:Тэр арай бугуйвчаа олчихоод надад байсныг мэдээд тэгэж асуусан юм биш биз дээ! Юу вэ!

:Ер нь би хулгайлсан биш юундаа сандраад байгаа юм.

:Гэхдээ л арай ч дээ! ЖОШУААА!!!?

:Солонгос хүн байж Солонгос л нэртэй байна биз. Үхсэн балуугаа хийж гадаад нэртэй болдог байнаа!

💭💭💭

Хичээл тарж би жаахан оройтчихсон тул бяцхан баавгайнхаа сургууль руу гүйхээрээ хурдлана. Яг зам гарах гэж байтал явган хүний гэрэл солигдон ногоон гэрэл улаан болоход доороо дэвхцэн байн байн утасныхаа цагийг харсаар өнгөрнө. Ер нь болохгүй нь гэж шийдээд замын хоёр талруу харсаар шууд л гүйхээрээ зам хөндлөн гартал гэнэт л хажуунаас минь маш том машины сигнал дуугарлаа.

Би балмагдсандаа зүгээр л таг гацчихсан.

1

2

3

Би өвдөлт мэдрэхийн оронд зөөлөн зүйл дээр унасан мэт хүчтэй анисан нүдээ зөөлнөөр нээхэд доор минь...

Би түүний дээрээс яааравчлан босоод түүнийг босгон бөхийгөөд дахин дахин уучлалт гуйж байлаа.

: Чи намайг танина биз дээ?

Би: Мм 3р ангийн сонбэним Юн Жонхан

Жонхан: Сайн байна. Дараагын удаа зам хөндлөн гарах гэж байгаа бол жаахан анхааралтай яв ойлгосон уу?

Би: Заа ойлголоо.

Жонхан: Хаашаа ингэтлээ яараад байгаа юм бэ дээ тэгээд!?

Би: Би дүүгээ бага сургуулиас авах ёстой юм л даа. Хоцорчихоод тэгээд л...

Жонхан хажуудаа түшиж тавьсан дугуйгаа суллан өөрөө дээр нь суугаад надруу хамгаалалтын малгай сунгалаа.

Би ч азны юм гээд л малгайг нь түрэгхэн өмсөөд ар суудал дээр нь тухлаад формноос нь атган явна.

Биднийг бага сургууль дээр ирэхэд манай бяцханаа цүнх номоо хажуудаа тавьчихсан өөрөөсөө өндөр сандал дээр хөлөө савчин газар ширтэнэ.

Би: Сун Кихэ!

Намайг хашгирахад Кихэ намайг харан нусаа татаад "Эгч муухай хүн оройтож аваад" гээд эхэр татаж эхэлхэд би сандарч балмагдан Жонхан сонбэнимээс ч ичсэндээ хурдхан нүүрийг нь арчин цүнхнээсээ салфетик гаргаж ирэн нусыг нь нийлгэн өргөлөө.

Өөрийнхөө цүнхийг урдаа зүүгээд Кихэг үүрэн Кихэгийн цүнхийг атган Жонхан сонбэнимд бөхийн баярлаад харих зүг хандлаа.

Тэгтэл нуруунаас минь нэг зүйл хөнгөрөн гар минь ч бас суларчихав.

Эргэж хартал Кихэ гайхсан бололтой Жонхан сонбэнимруу харж байгаад Жонхан сонбэним чихэнд нь үг хэлэхэд Кихэ инээгээд толгой дохьлоо. Юу вэ!?

Жонхан: Киюүнаа наад дугуйгаа түрчихээ хүргээд өгье.

Би тэр хоёрын араас ширтэж явсаар гэрийнхээ доор ирэн Жонхан сонбэгээс Кихэг буулгах гэтэл Жонхан сонбэ толгой сэгсрэн надруу инээмсэглэлээ. Юун үлгэрийн залуу вэ энэ чинь?

Жонхан сомбэ Кихэг дагуулан дэлгүүр орон би гадаа нь дугуйг нь харан үлдлээ.

Нээх ч удсангүй тэд гарч ирээд надруу нэг мөхөөлдөс өгөн гэрлүү минь алхлаа.

Кихэ баясгалантай нь аргагүй инээж тэд урд минь тоголно.

Гэрийнхээ урд ирэн Кихэг буулган сонбэд бөхийн баярласнаа илэрхийлчихээд орох гэтэл Жонхан хацраас минь чимхчихлээ.

Жонхан: Чи улайхаараа хөөрхөн юм аа.

Би: Ю.юу! *бодох*