با سریع ترین سرعتی که پاهای کبودش اجازه میداد به سمت اتاقش دویید

تهیونگ خیلی شکسته شد اره اون از قبل شکسته بود ولی حداقل مقدار کمی از غرورش باقی مونده بود و با همون سمت اتاق پدرش رفت تا ازش خواهش کنه بزاره دانشگاه شو ادامه بده اما وقتی حرفای پدرشو شنید...

همه میدونن که خیلی برای یه پسر سخته که بشنوه پدر واقعی خودش اونو طرد کرد از خانوادش اونو فروخت فقط برای منفعت پولی و شخصیتی خودش؟اما چرا؟تهیونگ که همه کار واسه پدرش میکرد

taehyung's pov

من خسته شدم...شکسته شدم...زده شدم...چرا نوری نیست؟

چرا امیدی به اینده ندارم اصلا چرا به هیچ چیز هیج اعتقادی ندارم مگه من ادم نیستم؟

چرا همه ازم میگذرن

خیلی عذاب دهنده اس که ببینی هیچ کس از گناهت اشتباهت نمیگذره اما از زندگی و حقوقت از این دنیا میگذره

تهیونگ:خسته شدم دلم میخاد خودمو نابود کنم دلم میخاد بهتونم حداقل به یه نفر اعتماد کنم فقط یکی خدایا یک نفر عددی نیست

(فلش بک)

پدر ته کیم:بله اقای لی ممنونم من فردا منتظرم تا شما بیاید و این هرزه رو از زندگیم جمع کنید...

اون زمان بود که دیگه تهیونگ چیزی نشنید و فقط بغضش شکست همین الان پدرش اونو فروخت؟اما چرا؟

همه جا سکوت شد هیچ چیزی به تهیونگ نمیرسید

نه هوا...نه صدا...نه قدرت بدنی...و نه یک زندگیه ساده و بدون درد برای اینده خنده داره مگه نه؟

ولی دیگه تهیونگ زنده نیست اون همین الان نابود شد

______________________

jungkook's pov

جانگکوک:پاااااارککککک جمیییییمیییینن همین الان بیا اتاقم

...

جیمین:چته؟چه خبرته؟اه اه نوچ نوچ

جانگکوک:امشب میخام برم کلاب همیشگی به رئیسش بگو اگر یدونه مزاحم ببینم نابودش میکنم

جیمین:اوکی ساعت؟

کوک:۸

بعد از رفتن جیمین یکی دیگه از پرونده هایی که ازشون متنفر بودم ولی به اجبار مادرم باید انجامش میدادم رو برداشتم و شروعش کردم و حدود ۵ ساعت درگیرش بودم

______________________

jimin's pov

اصلا کوکو درک نمیکنم این روزا خیلی عجیب شده اون هیج وقت نمیخاست بره کلاب

اونم این که فقط بخاد رقصنده هاش باشن نه کسه دیگه ای

...

شونه هاشو بالا میندازه و سوار ماشین میشه تا بره و به دستور جانگکوک برسه

توی همین فکر بود و اخرش به این نتیجه رسید که اون بزرگ تره و هر چیم نباشه منو از اوارگی در اورد و باید احترامشو نگه دارم و جبران کنم

---------------------------------------------

کم بود

میدونم

لاو یو عال🤎