Төмрөнд цохиулахад бэлдэцгээ. *evillaugh

Цаг агаар өөрчлөх бүрт Юрагийн сэтгэл санаа өөрчлөгддөг мэт түүнд санагддаг байлаа. Заримдаа тэрээр тэнгэр бүрхэг бороотой үед хоосон саарал , зургаан хүний ширээнд суугаад таазнаас шал хүртэл хүрсэн том цонхоор борооны дуслыг харангаа хэчнээн арван нэгхэн настай байсан ч хэрнээ халуун кофе уун суудаг байв.

Хаяадаа нэг балгалах кофе нь борооны намуухан дуунд уянгалагдан мартагдсанаас хүйтэн болон хөрсөөр Юра кофены талаар нэг мэдэхэд мартчихсан байдаг үе тааралддах нь бий. Түүний хажууд заримдаа Жэнин ирэн сууж түүний ойлгомжгүй уйтгарт чимээ аниргүйг хамтдаа хуваалцан суусаар уйдаж эхлэх үедээ үргэлж л хэрэг тарьж явдаг , тэднээс хоёр насаар л ах нь ирэх үед ахруугаа санаагаа хандуулан Юраг ч тэр мартдаг байсан ч Юрад нэг их хамаатай байсангүй. Түүнд зүгээр л Жэниний гэр бүлийн сайхан ааш занд нь үхэн үхтэлээ талархан явахаас өөр аргагүй байдаг байв.

Заримдаа түүний ах Пэнин түүнийг номын гажиг гэдгээр нь шоолон түүний боолтыг хулгайлан байшингаар нэг гүйх ч Юраг араас нь хөөхгүйг мэдэн эргэж ирэн , түүний хажууд ч бас суугаад хоёр биенийхээ нэг чихэнд чихэвч зүүн , тайван суудаг байсныг санахад Пэнин түүнд яг л ах шиг нь санагддаг байлаа. Зүгээр л түүнээс тиймэрхүү мэдрэмж мэдрэгддэг мэт Юра хамтдаа хажууд хажуудаа юу ч хийлгүй зүгээр суухдаа ахын халамжыг мэдэрдэг байв.

Гэвч нэг өдөр бүх өрөн тавьсан байсан зүйлийг ганц салхи л унагаагаад бүх зүйлийн жам ёс өөрчилчих шиг Пэнин осолд орж эмнэлэгт хүргэгдэж байсан үе санагдаж байв. Юра тэр үеэс хойш хэдэн жил өнгөрсөн ч нүдээ аних бүртээ яг түрүүхэн болсон мэт санаж , яаж Жэнингийн хэн бүрт өөрийнхөө яаж амжилттай цагдаа гэдгээрээ гайхуулж , хэзээ ч гэртээ ирдэггүй нэг өдөр гэж байдаггүй байсан хажуугаараа өөрийн хүүдээ маш ихээр хайртай байсан ноён Ёо нь нүүрэн дэх өөрчлөлтийг санаж байлаа.

Гэвч золгүй явдлаас болж Пэнин өөрийн гүн шархыг хэт их цус алдсанаас болж дааж чадалгүй тэр дороо нас барсан ба энэ үйл явдал Жэнингийн гэр бүлд буюу Ён гэр бүлд маш том нөлөө , цохилт болсон юм. Тэр бүх үеийг Юра өөрийн нүдний урдуур урсан өнгөрхийг ажиглаж билээ.

Тэд Юрад гэр бүлээс нь өөрцгүй хүмүүс байсан.

Харин яг одоо Тэхёний нүүрэнд яг тэр шөнийн ноён Ёо нь нүүр хувирал толины тусгал мэт тусан үлдсэн байв.

Өрөө хэсэг хугацаанд чимээ аниргүйд автах мэт яг л түрүүхэн ханан дээр дугарч байсан цагийн зүү гацсан мэт санагдахад Тэхён бүх л зүйлийг толгойндоо дамжуулан ойлгох гэж ядаж байгаа аятай харагдаж байлаа.

Түүний нүүр хувхай цайж , түрүүхэн хоёр талдаа сул тавьсан байсан гараа атгаж бага зэрэг чичигнэх нь үзэгдэнэ. Юра юу ч ойлголгүй эргэн Бан захирлын царайруу харахад тэрээр Тэхёнруу харж байснаа түүний мөрөн дээр очин гараа тавихад Тэхён гэнэт түүний гарыг хүчтэй түлхэн холдуулав.

" Үгүй ээ.. ү-үгүй. Та худла-а ярьж байна.

Үгүй. Тэр- ү.....хээгүй " хэмээн ар араас нь залган хурдтай хэлэх Тэхён яагаад ч юм Тэхён биш мэт харагдаж байлаа. Тэр айж сандарч урьд нь харагддаг байснаасаа сүр хүчгүй тэр мөчхөн үед харагдахад Юрагийн зүрх хэдэн тийш хагаран унаж байгаа мэт түүний цээж базлан өвдөж эхлэв. Тэр түүн дээр гүйн очиж тэврээд юу болоод байгааг төдий чинээ ойлгохгүй байгаа ч зүгээр ээ хэмээн ганц үгийг хэлмээр байвч тэр үүнийг хэзээ ч хийж болохгүйгээ мэдэж байлаа. Юра үргэлж л нуугдаж байв.

" Уучлаарай. " хэмээх менежэрийн амнаас гарсан гуниг гутралаар дүүрсэн ганц үгээр нэг газартаа зогсож байсан Тэхён цаана зогсох Намжүүнрүү нүд ирмэхийн зуур очих ба түүнийг заандан аваад

" Надад үгүй гэж хэл! .Та нар намайг наад худалд чинь итгэнэ гэж бодоо юу! " гэсээр жирийн хоолойноос арай дээгүүр хоолойгоор орилоход Намжүүн түүнрүү муухай харан гарыг нь холдуулаад

" Бүх зүйл чиний буруу байхад бид нар яах гэж худлаа хэлэх юм. " хэмээлээ.

***

" Ажилтай байж өнөөдөр энд ирсэнд баярлалаа. Тэр та нарыг хараад баярлах байсан байх. "

Үс нь бууралтаж хар гашуудлын ёслолын даашинзныхаа энгэр дээр ногоон цэнхэрдүү эрвээхийний тэмдгийг зүүсэн дөч насны гаруй эмэгтэй хэчнээн зовлон агуулсан байгаа нь илт харагдах ч бүдэгхээн инээмсэглэхэд түүний нүүрний үрчлээнүүд тодорч байлаа. Бан захирал болон одоог хүртэл хэн гэдгийг нь үл мэдэх эмээгээс Юра харцаа салган урдаа тавьсан нэг удаагийн аяганы талаар дүүргэсэн далайн байцааны шөлийг халбагаараа нэг хутгах ба хажууд нь ч тэр хоолруугаа харах ч хаяадаа л нэг халбагдах ажилчдынхаа яриаг чимээгүйг сонсож эхлэв.

" Харамсмаар байна. Ямар залуухан байлаа. "

Юра гашуудлын ёслолд ирсэн даруйдаа нас барсан хүний зургыг ажиглалгүйгээр ажилчдыг даган шууд ширээнд ирэн суусан болохоор залуухан гэдэг үгийг сонсоход түүнд гунирхмаар мэдрэмж төрүүлж байлаа. Түүний нүдний үзүүрт одоо ч хүртэл хана даган дарааллан суух хар костьюм өмсөж , нүүрэндээ ямар ч илрэлийг үл харуулах Жимин , Хусог болон Юнги нэг эгнээнд харагдах ба бусад нь хананы цаагуур орон нуугдаж байв.

Тэдний урд Бан захирал газар суун ёслох ба дахин өнөө эмээрүү харахад эмээ толгойгоо дохих нь үзэгдэж , төд удалгүй нааш өрөөнд Бан захирал , менежэр зэргүүд алхан гарч ирэв. Гэвч одоо ч хүртэл тэр хэд тэндээ нэг ч хөдөлгөөн хийлгүй гуяан дээрээ гараа тавин шал ширтсэн хэвээр.

Тэхёнийг харах хүсэл сэтгэл зүрхэнд булиглахад яаж ч ийш тийшээ сунгасан бусад нь үл харагдах ба дахин чимээгүй хорин минутыг тэнд зүгээр суун өнгөрөөсний эцэст дахин нэг удаа тэр хэдрүү харахад одоо түүний нүдэнд хүн үл үзэгдэж байлаа.

Бусдыг нь хайн өрөөг тойруулан харж байтал хажууд нь хэн нэгэн ирэн суух ба хажуу тийш харвал пиджакныхаа урдах товчыг тайлан суух Юнги байх нь тэр. Тэрээр Юрагийн харцыг өөр дээр нь байхыг мэдэрсэн даруйдаа түүнрүү харах ба гартаа барьсан байсан сүжүг түүнрүү харуулж

" Уух уу? " хэмээв. Сүжүний бараа харсан даруйдаа Юра толгойгоо сэгсэрч

" Би уудгүй. " гэлээ.

Юнги түүний хариуд бараг нүдээ эргэлдүүлэх нь Юрад сонстох ба тэрээр ширээний өнцөгт байсан төмрөн аягыг түүний урд тавиад

" Би ганц аяга сүжү уух уу л гэсэн болохоос хамтдаа гадаадад аялая гээгүй. " хэмээхэд Юра өөрийн эрхгүй нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулсан ч хаана байгаагаа санан жирийн царайнд оров.

Юнги түүнд нэг хундгыг аягалахад Юра нилээдгүй юм болон балгах ч хоолой нь тэр чигтээ халуу дүйгэж нүүрэндээ жирийн хувирлыг гаргаж чадалгүй муухай царайлаад , гялс ус балган уухад Юнги түүнрүү харж байснаа багахаан инээн урагш өөртөө аяаглан тэр дороо залгин уулаа.

Юра амандахь заваан амтыг арилгахын тулд хажуудаа тавьсан байсан ногоог савхадан амандаа хийхэд чимээгүй суух ч хаяадаа нэг тэр өрөөлүү хялам хийх Юнги чимээгүйг эвдэн ярив.

" Чи үнэхээр энэ бүгдэд орооцолдоод хэрэггүй л байсан юм даа. "

" Яагаад? " Юра өөрийгөө зориг гарган асууж байгаадаа гайхширч байлаа. Тэр хэчнээн тэдний ямар ч асуудалд одооноос хөл тавихгүйг хичээн өөрийн амьдралаараа Тэхёнтай л хамт байхыг хүсч байсан ч энэ үг түүний толгой нь нэг хэсэгт нуугдаж байсан юм. Юнги хэсэг тээнэгэлзэн бодосхийх ба тэр үед Юра өнөө өрөөний хананд Жонгүг наалдан очиж суухыг ажиглав.

" Зүгээр л...."

Юра Юнгигийн хачин хоолойнд гайшран түүнрүү харахад Юнги доош бөхийн харах ба төд удалгүй чимээгүй нусаа татаж гараараа нулимсаа арчиж байлаа. Юнги уйлж байв.

Юра гэнэт юу хийхээ үл мэдэж түүний толгой тэрхэн зуур хоосрох ба Юнги нулимсаа даран байж бага зэргийн салганах хоолойгоор " Үнэндээ-.. зүгээр л. " хэмээн ярих гэсэн ч тэрээр байн байн болих ба түүний халаасанд утас нь биржигнэхэд утсаа гарган харлаа.

Дуудлага

❤️Мэг<3❤️

Юнгиг утсаа тэр дороо авахаас өмнө Юра нэрийг нь олж харах ба тэрээр утсаа аван газраас босч нулимсаа арчингаа " Мэг..? " хэмээн зөөлхөн амандаа бувтнахад түүний хоолой сөөн илүү бүдүүрсэн мэт сонстож байв. Тэрээр өрөөнөөс алхан гарахад Юрад Юнги яг л энэ дуудлагыг л хамгийн ихээр хүлээж байсан мэт ээжийнхээ үгэнд тайвширч байгаа нялх хөвгүүн мэт санагдаж гэнэт түүний сэтгэл өвдөж байлаа.

Юра удалгүй ширээнээс босч тэр хавиар хэнд ч хэлэлгүйгээр Тэхёнийг өөрийн эрхгүй хайн явахдаа хамгийн сүүлд ганцаар суух Жонгүгийг харж түүн дээр очиход Жонгүг түүнийг орж ирэхийг анзаарах сөхөөгүй , хөлөө урдаа ачиж нуруугаа хананд налаад гараараа толгойгоо түшсэн байв.

Яг тэр үед л Юра мянган мянган цагаан сарнай болон гэрэлт зулан дунд тавигдсан хар хүрээтэй зургыг олж харах ба зурган дээр нааш сэтгэл татмаар инээмсэглэсэн эрэгтэйн зураг байлаа.

Залуухан эрэгтэй..?

Тэр хэн юм бол?

Хажууд нь чимээгүй суухыг анзаарсан Жонгүг Юралуу харцаа өргөн харах ба түүний санаа зовсон харцыг харан улам л уйлах сэтгэл түүнд төрж тэр дороо нүд нь нулимсаар бүрхэж эхлэж байв.

" Нүна-... "

" Чшш. Тайвшир. " Юра Жонгүгрүү ойртон түүнийг мөрнийх нь дээгүүр тэврэхэд Жонгүг түүний цээжин хэсэгт нүүрээ наах ба тэр дороо чимээгүй шимшрэн уйлж байлаа. Юра түүний нурууг илэнгээ түүнийг тайвшруулахыг оролдон

" Тайвшир. Зүгээр зүгээр. " гэх хэрэггүй баахан үгсийг урсгахад Жонгүг түүний тэврэлтээс салан түүнрүү харах ба Юра дулаахан хэрнээ бүдэгхээн инээмсэглэсэн ч удалгүй түүний инээмсэглэл арилахад хүргэв.

" Бид түүнийг үхчихнэ гэж бодоогүй. "

****

Ээ макарина~