《I hate you Kim Taehyung! (დასრულებული)》მეხუთე💚
Advertisement
-ვსო, მზად ხარ-ამბობს დედა და მათვალიერებს.
-დედა, არ მინდა ასე გამოწყობააა-ვწუწუნებ.
-აბა ეხა-ისე ამიბრიალა თვალები, იმ წამსვე დავემორჩილე.
-კაი ჰო.
-ელაა, მზად ხაარ?-ყვირი ქუქი.
-კიი მარა არ მინდა წამოსვლააა.
-რატო?
-აი ამიტომ-ვამბობ და მისაღებში გავდივარ.
-ვაუ დაო, რა ლამაზი ხარ.
-ო კაი, რაა ნუ ღადაობ. მამა უთხარი დედას, რამე რო წესიერი ტანსაცმილს ჩაცმის უფლება მომცეს.
-არა შვილო, ასე უფრო კარგია
-მამა ასე ვერ გავერთობი, შარვლის ჩაცმა მინდაა-ვამბობ და სარკეში ვიყურები.
-არა თქო 18 სწლის გახდი ბოლოს და ბოლოს-ამბობს დედა.
(გეფიცებით,რაღაც ძაან მაგარი ფოტო მქომდა აქ. მარა,როგორც ჩანს წაიშალა🥺არადა განსხვავებულ კაბას ვეძებდი წჯდბწჯსკქ)
-აბა წადით, დაგაგვიანდებათ-ამბობს მამა და ქუქის აწვდის მანქნის გასაღებს.
-მოიცაა, ეს, რისი გასაღებია?
-შენი მანქნის.
-ჩემიიი???-ყვირის ქუქი.
-დიახ, გადი გარეთ შენი ოცნების მანქანა დგას. შენია თავიდან ბოლომდე(:დ)-ამბობს მამა და ჯონგუკიც თავქუდმოგლეჯილი გარბის გარეთ.
-ო ღმერთოო-იკეცება მანქანასთან
(წარმოიდგინეთ საღამოა :დ)
-ვაუ ძმაო გილოცავ-ვამბობ და მაქანასთან მივდივარ.
-მამა დიდი მადლობა-ამბობს და მამას ეხუტება.
-არაფრის შვილო-ამბობს ღიმილით-შენკი, ჩემო პრინცესა 1000 დოლარს გჩუქნი გული, რომ არ დაგწყდეს-მეუბნება და ახლა მე მეხუტება, თან პაკეტს მაწვდის, რომელშიც ალბათ, ფულია.
-მადლობა მაა....ეს გამომართვით, შეინახეთ და მერე ავიღებ, ახლა სად წავიღო-ვიცინი და ორივეს ვეხუტები-მალე დავბრუნდებით.
-აბა წადით და ფრთხილათ იარეთ-ამბობს დედა და მანქანაში გვსვამს.
-რა მაგარიაა-ყვირის ქუქი და მანქანას ქოქავს.
-წავედით?-ვეუბნები.
-წავედით-ამბობს და ადგილიდან წყდება.
-აუუ რა მაგარიაა-ვყვირი.
-ძაან-ყვირის ქუქიც და სიჩქარეს უმატებს.
5 წუთში, თეჰიონის სახლთან ვიყავით.
დიდი მყუდრო სახლია.
ჩვენ უბანთან ახლოს ცხოვრობს. ამ უბანში და ჩვენს უბანაში, სულ მდიდრები ვცხოვრობთ, როგორც ჩანს თეჰიონიც მდიდარია.
-აბა შევიდეთ?-მეკითხება ქუქი.
-კი-ვეუბნები და ერთად შევდივართ დიდ სახლში.
თავს არაკომფორტულად ვგრძნობ ამ კაბაში.
-სად არიან?-ვამბობ, როცა ვამჩნევ, რომ ირგვლივ არავინ არის და სახლშიც შუქი ჩამქვრალია.
-არ ვიცი, სახლი ხო არ შეგვეშალა?
-ქუქი მოგკლავ იცოდე, ისედაც ვაგვიანებთ-ვუღრენ ქუქის.
-მოიცადე, ვნახოთ ეგება და ესაა ის სახლი-ამბობს და კარებზე, ზარს რეკავს.
-შემოდიით-ისმის თეჰიონის ხმა.
მე და ქუქი სახლში შევდივართ და თეჰიონი გვხვდება სპორტული შარვლით, წელს ზემოთ შიშველი, თმები აჩეჩილი აქვს და ხელში ჭიქით წყალი უკავია.
Advertisement
ო, რა კუნთები აქვს.
რამოდენიმე წამი მათვალიერებს და ეშმაკურათ იცინის, მაგრამ მერე სახე ეცვლება.
-ო არა-ყვირის.
-რა მოხდა?
-სულ დამავიწყდა წვეულება-თავს აქნევს.
-კიმ თეჰიონ აქედან გამასწარი-ყვირის ქუქი-ნუთუ ამდენი, ტყუილ უბრალოდ ვიწვალეთ?მთელი დღე ვემზადებოდი-ყვირის ქუქი.
-დამშვიდდი, დამშვიდდი-ამბობს სიცილით და უკან, უკან იწევა.
(ასე რო დამმართონ ხო გავბდღენი :დ)
მალე, მთელი სახლი ნათთდება და ხალხი გამოდის ყვირილით სხვადა სხვა ოთახებიდან.
მე სიხარულისგან დავხტივარ და ქუქისთან ერთად სახლში შევდივარ.
-თეჰიონ, გადამირჩი-ამბობს ქუქი სიცილით.
-ვიცი-პასუხობს თეჰიონიც-ხო მართლა, ელა ულამაზესად გამოიყურები, აი მართლა-ამბობს და მატრიალებს.
-მადლობა-ვეუბნები ღიმილით.
-აბა ჩვენი იუბილარები, როგორ არიან?-მოდის ჩვენთან, ჩვენი ჰობი.
-ძალიან კარგად-პასუხიბს ქუქი.
-კარგია...ჰო მართლა, ტასო სად არის?-მეკითხება უცებ, მე ეშმაკურად ვიღიმი და ტასოს ვურეკავ.
-სად ჯანდაბაში ხარ?
-სახლი ამერია-ამბობს და კარგად ვიცი, რომ კეფა მოიფხანა და სახე დამანჭა.
-მერე, იპოვე?
-კი აქ ვარ-ამბობს და კარების იღება.
ოჰოო ეს, რა ზექსუალურობაა(what?)
ყველა, პირღია შევჩერებივართ ტასოს.
ტასო ჩემთან მორბის და უკან მეფარება, ცხვენია.
-საშინლად გამოვიყურები არა?-მიჩურჩულებს ყურში.
-რას იმალები, გამოდი აქით-ყვირის ქუქი და ტასოს აგდებს მის გვერდით.
-რა იყოო-ამბობს.
-რა ლამაზად გამოიყურები-ამბობს ჰობი.
-მადლობა-პასუხობს ტასო და დარცხვენილი, გვერდით მიდგება.
-ვაუ ტასო, ეს შენ ხარ?-ვუჩურჩულებ.
-გეყოს ეხა, ისედაც აწითლებული ვარ-მჩურჩულებს ისიც.
-მოდით წვეულება გავხსნათ-ყვირის თე-ჯონგუკ, ელა მოდით აქ-ამბობს და მაგიდაზე დგება.
ჩვენც მივდივართ და მაგიდაზე ფრთხილად ვდგებით.
-აბა, აიღეთ ეს ჭიქები, დალიეთ და წვეულებაც დაიწყება-ყვირის თე.
მე და ქუქი ჭიქებს ვიღებთ. მე ჭიქას ვუყურებ, რომელიც სავსეა სასმელით და ქუქისთან ერთად ჩქარა ვსვავ.
ვიმანჭები, რადგან არასდროს არ დამილევია, ღვინის გარდა არაფერი ეს, რაღაც კი ღვინისგან განსხვავდება.
თე მაგიდიდან ჩადის და ხელს მიწვდის, მე ბარბაცით ვაწვდი ხელს და ძირს ვხვტები.
-აბა, როგორ მოგეწონა სასმელი?-მეკითხება და ხალხში ჩემთან ერთად გადის.
-თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ პირველად ვსვავ საშინელი იყო-ვეუბნები და ვიჭყანები.
-პირველად სვავ?-მეკითხება და გაკვირვებულ სახეს მტყორცნის.
-კი...არა არა ღვინო მაქვს დალეული მხოლოდ, ისიც რაღაც საქმიანი შეხვედრა იყო და მამას, რომ გავყევი იქ მომიწია დალევა-ვეუბნები და მის სახეზე მეცინება.
Advertisement
-მოდი ვიცეკვოთ-მეუბნება და ახლა ვამჩნევ, რომ ცენტრში ვდგავართ და ირგვლივ ყველა გამწარებული ცეკვავს.
-კი-თავს ვუქნევ.
როგორც ჩანს, სასმელმა მთელი ჩემი ორგანიზმი მოიცვა, რადგან ასე გიჟურად არასდროს მიცეკვია.
-მოვალ ორ წუთში-ამბობს თე და სადღაც მიდის.
მართლაც ორ წუთში იგი ბრუნდება, ხელში ოთხი ჭიქით.
-მიდი დალიე-ამბობს და ერთ ჭიქას მაწვდის, მეც ვსვავ, მერე მეორეს მაწვდის, მესამესაც და ვჩერდები.
-შენაც დალიე-ვეუბნები უკვე სასმელისგან გაბრუებული.
-კარგი-მპასუხობს და მეოთხე ჭიქას ის სვავს.
აქედან ყველაფერი, ბუნდოვნად ხდება და არაფერი აღარ მახსოვს, რას ვაკეთებდი
პატარ, პატარა კადრებს ვხედავ,
ვიღაც მექაჩება და სადღაც მივყავარ მე კი მას მივყვები.
შემდეგ მახსოვს ჩემი განწირული ყვირი და ის, რომ შველას ვითხოვდი.
ბოლოს ვხედავ იმ ბიჭს, რომელიც მაისურს და შარვალს იხდის და ცუდად იღიმის, მაგრამ ვერ ვარჩევ ვინ არის.
ბოლოს კი ტკივილს ვგრძნობ და მეტ არაფერს.
ოოო, დაიძაბა სიტუაცია?? :დდ
ანუ, ეს სმათები და რაღაც არ იქნება :დდ არვწერ ეგეთებს, ამიტომ არიქნება და იცოდეთ❤
Advertisement
- In Serial39 Chapters
Everyone's Lv Zero
Time swallows everything.When monsters disappeared from the world Jamaya, the average level of people dropped until it reached zero. The knowledge of levels was eventually forgotten, but the stats remained, shackling the people and their strengths. The classes disappeared and Professional jobs became harder to acquire. Artifacts became trash and materials lost their value. Empires fell and hard times befell the people, but they continued striving forward Eventually, hope was found in the form of skills that could be acquired by strengthening the physical, and the mental attributes to a certain threshold. Jobs became acquirable again, but not all was well. The shackles were still there, hard capping the strength one could achieve. Naturally, jobs associated with physical attributes mainly, blacksmithing, tailoring, hunting, and soldering grew in popularity, while those associated with the mental attributes lost value. Born in this kind of discriminating environment, Mannat, who had exceptional mental attributes compared to even adults, found living tough. boys his age called him a little freak, while the adults whispered behind his back. his parents loved him unconditionally, but he knew they feared for his wellbeing. However, oblivious to everyone, the illusion of peace everyone took lightly had already been shattered by a force in the shadows. Now it was only a matter of time before the need for those like the green-eyed boy, the heir of mana, would arise again. But would the boy help them?
8 278 - In Serial32 Chapters
KillDozer
With the help of aliens, a man weaponizes a bulldozer to destroy evil. As his bulldozer destroys wicked souls, it collects their power and transforms into something far more efficient and deadly. Follow Hank on his journey of righteous revenge, bulging muscles, and bedding beautiful women. He will also smoke a lot of cigars, and blow a lot of things up.The genre for this is : Action, Comedy, and Gamelit. In that order.Note from the author: Gamelit/LitRPG stuff doesn't start until the halfway point. Also I currently have no writing schedule for this, but I post 2-3 chapters a week.
8 140 - In Serial12 Chapters
The Will of the Dead
Have you ever felt true despair? The need to just not exist anymore? Then you too know the Cruelty of the World and the Edge of Madness. Thorin — a pickpocket in Athros city — was taken to that edge, teetering on the borders of sanity. He took the odds and embraced the disdain for the society that pushed him over, letting the deep-seated hatred burn up inside him. He chose to take revenge but, to do so, he needed power. His quest for strength found him gripping the same thing he shied away from — death itself. Using the unholy powers of Necromancy, he became an enemy to all that lives, a force against the nature itself. And nothing shall stand in his way. Welcome to the story a young man who died while alive. Welcome to a story about becoming the master of all. Welcome to The Will of the Dead. Hi this is a semi rewrite of my previous novel The Will of the Strong. Beginning is a little slow but it will pick up pace by chap 4-5 Also skip chapter 6 if you do not enjoy graphic material. Thanks for reading, Danjor
8 223 - In Serial12 Chapters
The One Born from Stars
Death. The end to the story of a man’s pained journey. A journey of pain and suffering. Of sights no man should’ve seen or experienced. A life he wished to have taken no part of. But if he were given a chance to relive another life. Would he? Would he mould the future to what he sees fit? Or escape it’s grasp before it could do anymore harm to him or those he loves? What would he do? What will he do? Cover is found here and all credit goes to the origninal producer of the artwork: https://www.pinterest.com.au/pin/847732329833010318/ Note: There is not set release schedule and there likely won't be one. There may be a month's between releases which are only 1000 ish words in size. So I highly reccomend coming back when there is a decent amount of reading material present. There is also no set plan for this fiction and it'll be used to release some stress, improve my writing, and to list down concept ideas possibly.
8 115 - In Serial84 Chapters
The Devil's Bride
"I am not sleepy so why don't we tell each other a story?" Her voice was low and raspy and fuck, I'd been lying if I say I wasn't turned the fuck on. "Like what?" I ask swallowing my pride and probably my sense of direction. Her skin was on top of mine, in contact, burning. "I don't know." She says taking her time to adjust herself on my lap. I had to grip the chair for support feeling all my breath vanish from my lungs. "Maybe a short bio about yourself." She advocates placing one of her hands on my chest. I feel the contact through my shirt, my eyes trained on every movement of hers. The worst of it all was that she is unaware of what she was doing to me. "Uh-" I feel my words shorten. On impulse, I grab her by her waist for support instead. Leaning back painfully on the single chair. "You're so cute when you're confused!" She giggles going ahead to move slightly on my lap. I blow out a groan feeling my erection harden.
8 113 - In Serial31 Chapters
The Blonde and The Brunette (Jemily)
The secret love between Emily and JJ had been increasing for years, yet neither knew of the others feelings. JJ held back from her abusive boyfriend and Emily held back from her job.The entire team knew that the blonde and brunette were much more than friends, but the women had the mindset that they would never get a chance with their loved one.What happens when a car of emotions, jealousy, people and much more crashes at the BAU, Will the "not couple" be able to make it through? And if they do, Will they do it hand in hand?***updates as soon as possibleTRIGGER WARNINGMENTIONS OF RAPEABUSEDEPRESSION
8 161
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
