მზის სხივები მანათებს თავლებში, რის გამოც თვალებს ვახელ და ოთახს ვავლებ თავლს.

ეს ჩემი ოთახი არ არის ან სად ვარ?

გვერდით გადავიხედე და დავინახე თეჰიონი.

მშვიდად ეძინა, მაგრამ, რატომ ვწევარ მის გვრდით?და ღმერთო, რატო ვართ ორივენი შიშველი?

უცებ ყველა კადრი გადამირბინა თვალწინ, რაც გუშინ ღამე მოხდა, ყველა კადრი ზედმიწევნით.

თვალებიდან უნებლიედ, ცრემლები ჩამომცვინდა.

-საზიზღარო-ვყვირი და ლოგინიდან ვხვტები, ტანზე კი პლედს ვიფარებ.

-საყვარელო, გაიღვიძე?-მეკითხება თეჰიონი.

-ნუ მეძახი საყარელოს. მეზიზღები საშინლად, მეზიზღები ეს, რა გააკეთე? როგორ გენდე? როგორ?? როგორ მეგონა, რომ მართლა გინდოდა ჩემთან მეგობრობა? როგორ გააკეთე ეს?ან რატომ? რატომ გააკეთე ეს?-გამწარებული ვყვიროდი.

-იმიტომ, რომ პირველ რიგში ძალიან სექსუალური იყავი გუშინ და თავი ვერ შევიკავე და მეორე იმიტომ, რომ სკოლელებს დავენიძლავე, რომ ამას გავაკეთებდი, ამიტომ ახლა დამშვიდდი, რომ თავი მტკივა-ამბობს მშვიდად, მე კი უკან, უკან მივდივარ და მალე, რაღაცას ვეჯახები, თვალში ლარნაკი მხვდება.

-საზიზღარო არსებავ-ვუყვირი და ლარნაკს ვურტავ თავში.

ის გამწარებული ყვირის და თავს ბალიშზე რგავს.

მე ჩქარა ვიცმევ, რაღაც ტანსაცმელებს, რომელიც, როგორც ჩანს თეჰიონისაა.

გავნადგურდი, ნამდვილად გავნადგურდი, ჩემი სიამაყე შელახეს, ჩემი ბედნიერება დასრულდა.

ტირილით, პირველ სართულზე ჩავდივარ და ძირში გაშხლართულ ქუქის და ბიჭებს ვხედავ.

-გაიღვიძეთ-გამწარებული ვყვირი და ადგილზე ვიკეცები.

-რა მოხდა?-ჩემთან მორბის ჰობი.

-გავნადგურდი, გავნადგურდი-თავის ქნევით, ერთი და იგივეს ვიმეორებდი.

-რა ჯანდაბა მოხდა?-ყვირის შუგა.

-აე, გააღვიძე ყველამ, რაღაც ცუდი მოხდა-ყვირის ახლა ჰობი.

ყველა იღვიძებს და ძირს იმუხლებიან, რადგან მე ძირს ჩაკეცილი ვარ.

-დაო რა მოხდა?-მეკითხება ქუქი.

-ის...ის საზიზღარი....მან...მან მე...გამაპა..ტიურა-ვჩურჩულებ და ტირილდ ვუმატებ.

-რაა???ვინ?-ყვირის ყველა.

-თე...ჰიონმა-ვჩურჩულებ.

-ეგ ნაბიჭვარი-ყვირის ქუქი და კიბეებზე არბის, მას ნამჯუნი და ჯინი მიჰყვებიან.

-მოდი ჩემთან-ამბობს შუგა და გულში მიკრავს.

-დამშვიდდი კარგი?-აქეთ ჰობი მეფერება.

-რა მოხდა?-მალე ტასო და ჯიმინი მოდიან.

-იმ ნაბიჭვარმა თეჰიონმა, ელა გააპატიურა-ამბობე შუგა.

-რააა???-ერთდროულად იყვირეს ორივემ.

ტასო ჩემთან ჩაიკეცა, შუგას ხელებიდან გამოართვა ჩემი თავი და ჩამეხუტა.

-წამოდი, სახლში წავიდეთ-ამბობს ტასო და ცდილობს, რომ ფეხზე დამაყენოს. მე მასზე ვარ მთლიანად დაყრდნობილი, რადგან ძალაც აღარ მაქვს, რომ გავიარო.

სახლში მისვლის თანავე, ტირილით ჩემს ოთახში შევვარდი და ჩავიკეტე.

მესმის, როგორ უყვება ტასო მშობლებს ჩემს ამბავს, რომელიც მანქანაში მგზავრობისას მოვუყევი.

ვტირი გამწარებული.

გავნადგურდი.

მოვკვდი.

ჩემს სიცოხლეს, აზრი არ აქვს.

ჯობს მოვკვდე.

ავდექი და სააბაზანოში შევედი, წყალი მოვუშვი და ჯაკუზში ჩავჯექი ტანსაცმლით.

როცა წყალი აივსო ჩავყვინთე.

მოვკვდი.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ვღადაობ :დ

ჩავყვინთე, მაგრამ მალევე ვიღაცამ ამომათრია წყლიდან.

ეს ქუქი იყო.

მოვიდა და ჩამეხუტა, ტიროდა

-გთხოვ ეს არ გააკეთო, გთხოვ თავი არ მოიკლა. გთხოვ-ამბობს და მაგრად მიკრავს გულში.

მე არაფრის მთქმელი სახით ვზივარ ჯაკუზში, ქუქიზე მიხუტებული.

-გთხოვ შენს დაკარგვასაც ვერ გადავიტან. გთხოვ არ დამტოვო ემასავით გთხოვ...ბოდიში, ბოდიში რომ ადრე ცუდად გექცეოდი, ბოდიში ყველაფრისთვის. ამ ყველაფერს მხოლოდ იმიტომ ვაკეთებდი, რომ მეგონა ემასავით შენც წახვიდოდი, და ჩემი ეგოისტი თავი ცდილობდა რომ შენთან ახლო ურთიერთობა, არ დამემყარებინა...უბრალოდ არ მინდოდა შენი წასვლის გამო გული მტკენოდა. ისე ვიყავი შეშინებული, რომ მეგონა ერთ დღეს დამტოვებდი გესმის? მაპატიე. აპატიე ჯონგუკს მისი დანაშაული, გთხოვ.გთხოვ ეს აღარ გააკეთო, შენს გარეშე ვერ გავძლებ. ვერ გადავიტან კიდევ საყვარელი ადამიანის დაკარგვას..იმ ნაბიჭვარს ვასწავლეთ ჭკუა. ახლა საავადმყოფოში წევს იმედია მოკვდება. ამას არ შევარჩენ....არ შევარჩენ იმას, რომ ჩემ დაიკოს ატკინა და მისი ღისება შელახა, ამას არ შევარჩენ-ამბობს და უფრო მაგრად მიკრავს გულში.

მთელი ორი კვირა, ვწევარ ლოგინში და გარეთ არ გავდივარ.ყველა თავს მეხვევა, მაგრამ ერთადერთი რამ, რაც ახლა მინდა მარტო ყოფნაა.

დადგა შაბათიც და გადავწყვიტე, რომ იმ ნაბიჭვრის გამო არ ჩავიკეტო ჩემს თავში, არ უნდა დავანახო მას, რომ მის გამო ასე ცუდად ვარ.

ვდგები, სპორტულებს ვიცვავ და პირველ სართულზე ჩავდივარ.

ყველა გაოცებული მიყურებს.

-არაფერი არ თქვათ იმ ამბის შესახებ-ვაფრთხილებ ყველას და სამზარეულოში შევდივარ.

-როგორც გავიგე თქვენ ხუთი ერთად ცხოვრობთ-ვამბობ და ბიჭებს, რომლებიც ჩვენთან სტუმრად არიან გვერდით ვუჯდები. ისინი იმ შემთხვევის შემდეგ ყოველ დღე მოდიან აქ და ყველანაირაც მიჭერდნენ მხარს.-შეიძლება მეც და ქუქიც თქვენთან გადმოვიდეთ?-ვეკითხები.

-კი, რატომაც არა ხომ ასეა?-ამბობს ნამჯუნი და დანარჩენ ბიჭებს უყურებს.

-ძალიან კარგი აზრია-ამბობს ყველა.

-დე, მა ჩვენ გადავალთ კაი?-ვეკითხები მშობლებს.

-თქვენ როგორც მოისურვებთ ისე მოიქეცით, უკვე სრულწლოვანები ხართ-ამბობს მამა.

-მადლობა მა-ვუღიმი მამას-აბა ქუქი, ჩაალაგე ბარგი-ვეუბნები ჯონგუკს და ჩემს ოთახში ავდივარ ბარგის ჩასალაგებლად.

უკვე ბიჭების სახლში გადმოვედით. ყველაფერი დავაწყვეთ და დავლაგდით.

სახლი დიდი და კომფორტულია.

მეორე დღეს ადგომის თანავე ბიჭებთან მივედი.

-ბიჭებო გავიგე დღეს წვეულებაა, არ მიდიხართ?

-რავი, წავიდეთ?-ეკითხებიან ერთმანეთს.

-წავიდეთ-თავს აქნევს ნამჯუნი.

-კარგი, მე მოვემზადები-ვამბობ და ჩემ ოთახში მივდივარ.

მთელი საათი ვემზადებოდი, ბოლოს კი ასე ჩავიცვი.

-ელაა მზად ხარ?-მესმის ჰობის ყვირილი.

-კიი მოვდივარრ-ვყვირი.

-არ ჩამოხვიდე-მესმის ქუქის ყვირილი.

-რატომ?-გავყვირე.

-თეჰიონია აქ.

ხო.