Тэхён сонссон зүйлдээ итгэж ядан хойш харахад түүний Жонгүг инээмсэглэн сууж байлаа. Ямар ч өнгөрсний Жонгүг аль эсвэл жүжиглэлт биш зөвхөн түүний Жонгүг.

" Ч-чи Жонгүг мөн үү? М-миний Жонгүг мөн гэж үү?"

" Тиймээ хонгор минь, битгий уйл. Чи миний уйлахыг харж чаддаггүйтэй адил би ч мөн адил чиний уйлахыг харж чадахгүй байсан юм. Дахиж ганц ч удаа болтугай инээмсэглэхийг чинь харахын тулд би чамд түүнийг өгсөн. Хэрвээ чи жаргалтай байна гэвэл би түүнийг үүрд энд үлдээж чадна. Чиний дэвтэр дээрээ бичсэн зүйлсийг би уншсаан. Энэ 3 жилийн хугацаанд би чамд харагдахгүй ч үргэлж чинийхээ хажууд байсан. Гэхдээ энэ бүхэн хангалтгүй байсан учраас чамайг жаргалтай болгохын тулд түүнийг авчирсан юм. Хонгор минь, тэр одоохондоо хүүхдээрээ бас их муухай ааштай байгаа биз? Гэхдээ зүгээр дээ, нэгхэн жилийн дараа гэхэд чиний хайрладаг Жонгүг шиг болчихно. Бас би та хоёрт бяцхан бэлэг бэлдсэн үүнийг цаг нь болохоор мэдээрэй. Миний хугацаа дуусаж байна. Хайртай шүү?"

Жонгүг түүнд ойртон зөөлхөнөөр үнсээд доош уначихсанд Тэхён гайхсаар түүнийг тэврэн авлаа.

" Б-бурхан минь, Жонгүг яасан бэ! Амьсгал л даа!"

Тэхён сандчисаар түүнийг алгадаж орхисонд Жонгүг ёолсоор босож ирээд зөрүүлэн алгадаж орхив.

" Яаж байна аа! Хүн унтаж байхад алгадаж сэрээгээд байхдаа яадаг юм! Аа үхсэн, таныг яаж Жонгүг тоосон юм бол оо!"

" Ашгүй дээ, үхчихлээ л гэж бодлоо! Чи өөрөө амьсгалахгүй байхаар чинь айж л таараа шд!"

" Надад ойртоод ирэхээр чинь үнсэх нь гэж бодоод амьсгаагаа түгжсэн юм. Хэрвээ үнссэн бол босож ирээд алахгүй юу!"

Жонгүг саяхан л Тэхёныг тэвэрч аваад тайтгаруулаад байсан хэрнээ одоо болохоор алчих гээд байх юм. Сонин хүн шүү.

" Хүүе л дээ, би өлсөж үхлээ! Хоол, хоол идмээр байна! Үгүй бол таныг идчихнэ шүү!"

" Ойлголоо доо, хувцсаа өмс явцгаая! Өнөөдөр хүссэн хоолоо идээрэй. Тэрний маргааш ч гэсэн өдөр бүр, үхэн үхтлээ, ойлгосон уу? Харин таргалчихвал би чамайг хаяна шүү? Хаха!"

~

" Хөөх, энэ ямар гоё газар вэ? Тэрнийг идье, энийг ч бас, тэр, тэр бас тэрнийг! ер нь бүгдийг нь идье!"

Жонгүг өөртөө үйлчилдэг ресторанд орж ирсэн цагаасаа эхлээд чарлаад байсанд Тэхён түүний толгойг илээд суухыг хүслээ.

" Хөөё, наад нүд чинь бүлтэрлээ хүссэнээ аваад ид."

" Надад таны мөнгө дуусах нтр ямар ч хамаагүй шүү. Та өөрөө л ид гэсэн."

Жонгүг харсан болгоноосоо аягаа дүүргэж аваад чихэж эхлэх бол Тэхён түүнийг чимээгүйхэн ширтэхээс өөр юу ч хийсэнгүй. Мэдээж түүнд Жонгүг байхад л хангалттай.

" Үхсэнээ харсан юм! Урдахаа идээч, яасан мөнгөндөө горойгоод үхэх гээд байна уу, та гуай?"

"Үгүй дээ, чамайг харсан чинь цадчихлаа."

Тэхёныг ингэж хэлэхвүү үгүй юу Жонгүг хахаж цацаад эхлэх бөгөөд ус хайн сандчина. Тэхён ч инээд алдсаар түүнд ус атгуулаад үргэлжүүлэн ширтэх нь тэр.

" Миний Жонгүг хөөрхөн байна."

Тэхён хэдий өөртөө сонсогдохоор хэлсэн ч Жонгүг олоод сонсчихсон бололтой аман дахь усаа Тэхёны нүүрлүү цацаж орхив.

" Битгий хоол идэж байхад олон долоон юм яриад байл даа! Хохинээ наадахаа өөрөө арчаарай, хаха!"

" Хөөх, Ким захирлаа! Та ч бас энд хоол идэж байгаа юм уу? Би нэгдэж болох уу?"

Хаанаас ч юм нэг далдганасан хүүхэн гарч ирээд тэдний голоор ороод суучихав. Энэ хүүхэн лав зүгээргүй ээ...