Тэр явдлаас хойш бараг л цаг гаран өнгөрсний дараа Жонгүг тайвширан Тэхёны гар дээр унтаад өгсөн байлаа. Түүний ухаангүй үйлдлээс болж Жонгүг нөхөж болошгүй сэтгэлийн шарх авах шахсан.

" Дахиж хэзээ ч ухаанаа алдахгүй, чамайг хүсэхгүй бол биед чинь хүрэхгүй. Дараагийн удаа илүү болгоомжтой байж яасан ч чамайгаа гэмтээхгүй. Одооноос эхлээд эрдэнийн чулуу мэт нандигнан хайрлах учраас тэнэг намайгаа уучлаарай."

Жонгүг хэдий тайвширсан гэдгийг мэдэх ч тэр уучилалт гуйхаа больж чадахгүй байлаа. Өөрөөсөө ч хармалдаг хэрнээ энэ удаад өөрөө гэмтээх шахсан гэхээр түүний дотор урагдах шиг болох аж. Арай гэж олж авчихаад дахиж явуулна гэдэг түүний хувьд үхснээс ялгаагүй билээ.

"Тэхён, одоо уйлахаа боль. Би зүгээр ойлгосон уу?"

" Өө би чамайг сэрээчихсэн үү? Буцаад унт даа."

Тэхён нулимсаа гялс арччихаад худлаа инээмсэглэх бол Жонгүг хөнгөхөн санаа алдаад босож ирэн түүний өөдөөс гараа дэлгэлээ.

"Яасан бэ, уйланхай залуу нь тэврүүлэхгүй юм уу?"

Тэхён хэсэг гайхан харсан ч удалгүй чангаар уйлсаар Жонгүгийн энгэрт шигдэн мигшиж эхлэх нь үнэхээрийн өрөвдөлтэй.

" Одоо зүгээр дээ, ойлгосон уу? Жонгүг чиний хувьд ямар чухал хүн байсныг ойлгож байна. Тийм болоод ч чи намайг анх харсан цагаасаа эхлээд болгоомжтой харьцаж ирсэн. Жонгүг чамд дурлах нь араггүй юм байна лээ, ийм халамжтай, өөрт нь хайртай, эрх залуу байхад дурлахгүй гээд яах юм? Тэр дэвтэр яагаад намайг энд авчирсныг одоо л ойлгож байх шиг байна. Гэхдээ яг ч баталгаатай хэлж мэдэхгүй ч, би сүүлд Кан багштай хэрүүл хийж байснаа л санаж байна. Тэгээд нэг мэдсэн энд ирчихсэн байсан. Харин өнөөдөр л цаг хугацаагаар аялчихсан гэдгээ мэдлээ."

Тэхён түүний яриаг чимээгүй сонсох бол Жонгүг яг юу болоод байгаа гэдгийг өөрийнхөө ойлгосноор тайлбарлах гэж хичээж байлаа.

" Тэр нас барчихсан тийм үү? Хэрвээ тийм биш байсан бол чи хэзээ ч надтай зууралдахгүй байх байсан юм. Тэр ч болоогүй миний сэрсэн тэр газар та хоёр хоёулаа байж байх ёстой байсан. Чиний ярьсан зүйлсийг чинь сонсоод байхнээ тэр нас бараад нилээн удаж байгаа байх. Тэгсэн ч чи түүнийг нас барсан гэдгийг мэдсэн хэрнээ өдийг хүртэл хүлээсээр байгаа тийм үү? Бурхан магадгүй чамайг өрөвдөөд чиний сэтгэлийг бага ч гэсэн дэвтээхийн тулд намайг явуулсан байх."

" Чи бидний хайрын түүхийг сонсмоор байна уу? Одооноос 4 жилийн өмнө би түүнийг манай компанид агент бөглөхөөр ирэхэд нь анхны харцаар дурлаж байсан юм. Тэгээд юу ч бодолгүй түүнийг ажилд авчихсан. Маргаашнаас нь эхлээд түүнийг аль болох өөртэйгөө ойр байлгахын тулд ажил дээр нь алдаа гаргуулж аль эсвэл кофе зөөлгөдөг байсан. Хэрвээ тэр ажлаа буруу хийвэл над дээр ирнэ. Тиймээс ямар нэгэн байдлаар заавал нэг зүйлийг нь сүйтгэдэг байж билээ. Тэгээд нэг ирэхэд нь өөдөөс нь аятайхан инээмсэглэчихгүй хэрнээ үргэлж уурлаж загнадаг байсан. Тэгэх болгонд тэр минь чимээгүйхэн уйлдаг байсныг мэддэг ч юу ч хийж чадаагүй. Удалгүй түүнийг уйлах төдийд л зүрх өвддөг болчихсон байсан учраас дахиж өрөөндөө дуудаж зүрхлээгүй юм. Тэгсэн ч тэр надад дургүй болоогүй үргэлж хөөрхөн инээмсэглэчихээд зүрхийг минь хяналтгүй болгодог байсан. Хэдэн сарын дараа тэр халагдах өргөдлөө өгсөнөөр би тэсэлгүй сэтгэлээ илчилж орхисон. Учир нь тэр дахиад л уйлж байсан. Өөртөө дахиж түүний уйлахыг харахгүй гэж амалсан хэрнээ амлалтаа зөрчин түүнийг үнсчихсэн. Магадгүй тэр үед зүгээр л тавиад явуулчихсан бол би одоо ингэж зовохгүй байсан юм."

Тэхён хэдий дурсамжныхаа дөнгөж эхлэлийг нь ярьсан ч Жонгүг уйлаад эхэлчихсэн байлаа. Тэр ийм л эмзэгхэн, нандин хүн.

" Үгүй ээ, хайрт минь чи зөв зүйл хийсэн. Хэрвээ чи байгаагүй бол би аль эрт үхчихсэн байх байсан юм."

(☞ ͡° ͜ʖ ͡°)☞ удахгүй бүх зүйл ойлгомжтой болох учир хүлээчих за💖