"အမ"

"ဟင် ကောင်းမြတ်လေး"

တွေ့တွေ့ချင်းဘဲ သူ့ကိုနှုတ်ဆက်တဲ့ ဆုရီဟာတော်တော်လေးမူးနေပြီဆိုတာ စားပွဲပေါ်က ဘီယာဘူးလေးနှစ်ဘူးကသက်သေ။ထို့အပြင် club မှာလည်းသောက်ထားလားမသိ။

"လာအိမ်ပြန်ရအောင်...အမ"

"ဘယ်ကနေဘယ်လိုရောက်လာလဲ ကောင်းမြတ်လေးရဲ့"

သူ့ကိုတောက်လျှောက် စကားမပြောဘဲနေလာတာအခုတော့ ကောင်းမြတ်လေးတဲ့လား။

"မိုးတွေလည်းရွာနေတယ် အမ ကြည့်ရတာမူးလည်းတော်တော်မူးနေပြီ...လာပါကျွန်တော်နဲ့အတူတိုက်ခန်းကို ပြန်ရအောင်"

"ခဏနေပါဦး"

"အမအမေတို့စိတ်ပူနေမယ်အမရဲ့...လာပါ"

"ပြီးရော...အဲ့တာဆိုဒါလေးစားလိုက်ဦးမယ်"

သူမစားပြီးသည်အထိသူစောင့်ပြီးတဲ့အခါ

"ကားအားလားအစ်ကို"

အိမ်ကိုပြန်ဖို့တက္ကစီငှားလိုက်သည်။မိုးလေးကတဖြည်းဖြည်းစဲသွားခဲ့ပြီ။

ထို့နောက်တက္ကစီနောက်ခန်းမှာ တစ်လမ်းလုံးသူ့ပုခုံးလေးပေါ်မှီရင်းအိပ်လာတဲ့ သူမကို သူ‌ငေးကြည့်တာကလည်းတစ်လမ်းလုံး။

သူမကိုကြည့်လိုက်သက်ပြင်းချလိုက်ပေါ့။

မိနစ်၃၀ခန့်လောက်မောင်းပြီးတဲ့အခါ သူတို့အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာပါပြီ။

ထိုအခါ ကောင်းမြတ်ကသူမရဲ့အခန်းတံခါးကိုသွားခေါက်ဖို့လုပ်တုန်း

"ဟာ...နိုး...မခေါက်လိုက်နဲ့ဦး...ဒီလိုပုံစံကြီးနဲ့ပြန်လာရင်အိမ်ကသတ်လိမ့်မယ် ကောင်းမြတ်အခန်းထဲမှာပဲခဏနေပါရစေနော်"

"မဟုတ်ဘူးလေ..အမ"

"လုပ်ပါကောင်းမြတ်ရယ်...ကူညီပါ...ဟီးဟီး"

ထို့ကြောင့်သူလည်းရွေးစရာမရှိသူ့အခန်းထဲသာခေါ်လာ ခဲ့ရတော့သည်။အခန်းထဲရောက်တော့ သူအဝတ်အစားလဲပြီးလို့ပြန်ထွက်လာပြီး

"အင်္ကျီတွေစိုနေလားအမ"

"ရတယ်..ရတယ်...မစိုဘူး"

"ခေါင်းတော့နည်းနည်းစိုနေတယ်နော်"

ထို့နောက်သူ တဘတ်တစ်ထည် ‌သုတ်ဖို့ပေးလိုက်သည်။သူမရှေ့မှာသူဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျောင်းမသွားရဘူးလား"

"မသွားရဘူးလေ ပိတ်တယ်"

"ဟုတ်သားပဲနော်..."

သူမနည်းနည်းအမူးပြေသွားပုံရပေမယ့် မျက်လုံးမှေးမှေးကြီးတွေနဲ့ ပလပ်‌တော့ကျွတ်ချင်နေတုန်း။

"ခဏနေ အမူးပြေသွားရင် ဟန်ဆောင်ပြီးပြန်ဝင် လိုက်ပါလား"

"အင်း"

"ရတယ်မလား အမ အမေတို့မသိလောက်ပါဘူး"

"ဒီလောက်ကြီးအနံ့တွေထွက်နေတာ သိမှာပေါ့ကောင်းမြတ်ရဲ့"

"ဟင်.....အဲ့တာဆိုအမ ဒီညဘယ်မှာအိပ်မှာတုန်း"

"ကောင်းမြတ်က အမကိုမအိပ်စေချင်ဘူးမလား...ကောင်းမြတ်အကျင့်ပုတ်တယ်"

"အဲ....မဟုတ်ပါဘူးဗျာ အိပ်လို့ရပါတယ်...ကျွန်တော်သိချင်ရုံသက်သက်ပါ"

ခဏလောက်စကားပြတ်သွားတဲ့အခါ ကောင်းမြတ်ပေါ်တင်ပြောချလိုက်တော့သည်။

"အမချစ်သူအတွက်နဲ့ အမဒီလိုတွေဖြစ်နေတာမတန်ဘူးအမ"

"ဟင်...ဘယ်လိုလုပ်"

တစ်ခွန်းထဲပြောချလိုက်ပြီး သူစကားတွေထပ်မထွက်လာတော့ပေ။‌ဆုရီလည်းဆက်မမေးတော့ပေ။

ခုနကရယ်ကျဲကျဲဖြစ်နေရာမှ သူမရုပ်ပြန်တည်သွားပြီး လေးနက်တဲ့မျက်နာထားမျိုးဖြစ်သွားသည်။

"အဲ့ဒီကောင်‌အတွက် ဒီလိုဖြစ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ"

ထိုမေးခွန်းကိုဆုရီပြန်မဖြေပဲ ကောင်းမြတ်ကိုသာသေချာစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ကောင်းမြတ်ကလည်းသူမအဖြေကိုစောင့်ရင်း ပြန်ကြည့်နေသည်။သို့ပေမယ့် အဖြေကထွက်မလာ။စကားလမ်းကြောင်းလွဲသွားသည်။

"ဟိုတစ်နေ့က‌တွေ့တဲ့ ကောင်မလေးကကျောင်းကလား"

"ကေသွယ့်ကိုပြောတာလား ဟုတ်တယ်"

"နာမည်လေးကလှတယ်နော် လူကလေးရောပဲ..."

"အင်းဟုတ်တယ်"

"အယ်......ထောက်ခံတယ်နော်....ကောင်းမြတ်ရဲ့ကောင်မလေးမလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"အဲ့တာဆိုသူငယ်ချင်းတွေပေါ့ တော်တော်ခင်ပုံရတယ်နော် သူကအိမ်ကိုတောင်စားစရာတွေလာပို့တယ်ဆိုတော့...အေ့"

"အင်းခင်ပါတယ်"

အရေးမကြီးတဲ့ဟာတွေ သူမပြောချင်တော့ပဲ သူမရဲ့အကြောင်းသာသူပြောချင်တဲ့အတွက်ကြောင့် ထပ်မေးသည်။

"အမ...ကျွန်တော်ခုနကမေးတာ‌မဖြေဘူးလား...ဘယ်သူကြောင့်အမဒီလိုအရက်တွေစွတ်သောက်ရတာလဲလို့...အမချစ်သူကြောင့်ပဲမှတ်လား...သူအမကိုဘာတွေဒုက္ခပေးနေလဲ ကျွန်တော့်ကို မောင်လေးတစ်ယောက်လိုသဘောထားပြီး ရင်ဖွင့်လို့ရတယ်"

"သူ့ကြောင့်မဟုတ်ပါဘူးဆို"

"အဲ့တာဆိုဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ"

ထိုအခါသူမ စိတ်မရှည်တော့ပေ။မူးနေတဲ့သူမက မရစ်ပဲ သူကလာရစ်နေတယ်ဆိုပြီး စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းသာပြောချလိုက်တော့သည်။ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။

"ကောင်းမြတ်ကြောင့်လေ"

"ဗျာ...ဘယ်လို...ကျွန်တော့်ကြောင့်"

"အင်းဟုတ်တယ်"

ရဲဆေးတင်ပြီးသားဖြစ်နေတဲ့ သူမဟာဘာကိုမှတွေးမနေတော့ပဲဒဲ့သာပြောချလိုက်သည်။အရက်ကလူ‌ကို သတ္တိရှိစေတယ်ဆိုတာထက် အမှားအမှန်ဝေဖန်ပိုင်းခြားဖို့ မတွေးနိုင်တော့‌အောင်လုပ်တာဆိုပိုမှန်မည်။အရက်မသောက်တာကောင်းမည်။

"ဘာလို့လဲ‌ဗျ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ကောင်းမြတ်ချစ်သူတွေဖြစ်နေတယ်ထင်လို့လေ...ကောင်းမြတ်ကိုအမမပိုင်ဆိုင်ရတော့ဘူးထင်လို့လေ...‌ ကောင်းမြတ်ကအမရဲ့အသည်းကိုခွဲနေတာလေ.....သိချင်တာသိရပြီမလားကဲ...မေးခွန်းတွေထပ်မ‌မေးနဲ့တော့...မူးနေတဲ့လူကိုလာရစ်နေတယ်....အေ့"

'အဲ...ငါ့ကို...အမ ....ဟင်....ဒီလိုဆို...အမ်'

သူနားမလည်ခြင်းပေါင်းများစွာကြားထဲမှာခဏ မှင်သက်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ချိန်ခွင်အလေးတွေ ဝုန်းခနဲဆိုဒီဘက်ကို ပြန်ပြုတ်ကျလာတာနက်တစ်ပြိုင် သူလည်းဝုန်းခနဲထပြီ သူ့မအနားကိုကပ်သွားလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ.....

"ပြွတ်...ပလွတ်...ပြွတ်စ်"

"အု...ပြွတ်စ်.....ပြွတ်"

သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ‌ တော့အိမ်မက်တန်းလန်းကြီးကိုတော့ အကောင်အထည်ဖော်နေပြီပေါ့။

ဆုရီရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကောင်းမြတ်ရဲ့အနမ်းလေးတစ်ခုကိုသာနေရာအပြည့်ယူထားပြီး ကျန်တာဘာဆိုဘာမှမဝင်လာတော့ပေ။

လောကကြီးကို သူမ ခဏမေ့သွားခဲ့သည်။

"ပြွတ်..ပြွတ်စ်..."

"ကျွန်တော်လေအမကို"

သူ့ပါးစပ်လေးကို သူမလက်နဲ့အုပ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်အနမ်းတွေဆက်တိုက်ဖလှယ်ကြရင်း နောက်ဖေးထဲကိုဝင်သွားသည်။ကောင်းမြတ်ရဲ့ ကျယ်ပြန်တဲ့ကျောပြင်ကြီးကို သူမကဖက်ထားသည်။

မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြတဲ့အခါ သူတို့ကအရပ်၆လက်မလောက်ကွာတော့ ကောင်းမြတ်ကနည်းနည်းကိုင်းထားရသည်။

ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်‌ရောက်တော့သူမကိုလှဲချလိုက်ပြီး

သူမရဲ့အဝတ်တွေကိုလည်း သူအကုန်ချွတ်လိုက်သည်။ပထမဆုံး သူမကို ကိုယ်လုံးတီးနဲ့တွေ့ဖူးခဲ့ပြီ။

'တကယ်ကိုလှတဲ့ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးပဲဗျာ'

အရင်ကလှတာထက်ကိုပိုလှပါသည်။အချစ်စိတ်တွေမွှန်နေလို့ဖြစ်မည်။သူမရဲ့ ဆံပင်ငယ်ထိပ်ကစလို့ ‌‌‌ ခြေဖဝါးနုနုလေးအထိ သူတစ်ကိုယ်လုံးကိုကြည့်မိသည်။‌ရင်သားမို့မို့‌လေးတွေအောက် ကခါးလေးကနည်းနည်းသိမ်သွားပြီး တင်နေရာရောက်တော့ ပြန်ပြီးကားသွားပြန်သည်။ပေါင်လုံးအိအိဖွေးဖွေးလေးတွေကတော့ သူ့ကိုစိတ်လှုပ်ရှားရင်ခုန်စေတာပေါ့။

ထို့အပြင် သူမတွေ့ရသေးတဲ့ သူမရဲ့ဖင်။ပက်လက်အိပ်ထားတာကြောင့်ဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း‌ ဘောင်းဘီနဲ့တွေ့ခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ့ လုံးဝန်းကြီးမားတဲ့ ‌ဖင်ကိုသူမြင်ချင်မိသည်။သို့ပေမယ့် သူဆက်သာနမ်းလေသည်။

"ပြွတ်...ပြွတ်"

"အဲ"

အနမ်းအသက်မပါတော့သလိုခံစားရတော့သူ ကြောင်သွားပြီး..

"အမ...အယ်...အိပ်ပျော်သွားတာလား"

ခရီးတောင်မရောက်လိုက်ပဲ သူမပလပ်ကျွတ်‌သွားလေခဲ့ပြီ။

________________________________

လေတွေတစ်အားတိုက်လို့ အပင်တွေမတည်မငြိမ်လှုပ်ရမ်းရင်း ပြိုလဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေမယ့် ‌အိမ်ရှေ့ဝရံတာမှာ အထာကျကျကော်ဖီလေးတစ်ခွက်နဲ့ ထိုင်နေတဲ့ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်ဟာတော့ တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ဘယ်လိုမှဖြိုလဲလို့မရတဲ့ ကျောက်ဆောင်ကြီးလိုဖြစ်နေပြီ။

သည်းခံနိုင်စွမ်းအပြည့်ရှိတဲ့ ကောင်းမြတ်ဟာ အောက်ကညီလေးထိပ်ဝက ထွက်ချင်နေတဲ့ အရည်တွေကို ညှစ်ပြီး အထဲကိုပြန်သွင်းထားနိုင်ခဲ့ပြီ။

ညတုန်းကတော့ အရူးမီးဝိုင်းသလိုဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။

'အိပ်‌ တော့အိပ်နေတုန်းပဲဟ ၊ တစ်ရေးနိုးလာရင်...အဲမဖြစ်သေးပါဘူးကွာ..'

အိမ်ရှေ့နဲ့အိမ်ခန်းထဲခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်သွား၊ ခုံပေါ်မှာလှဲအိပ်တော့လည်း အိပ်မရ။ဗိုက်ဆာ‌ နေတဲ့အချိန် ပါးစပ်နားလေးတေ့ပြီးမှ ပြန်ယူသွားခံလိုက်ရတာကိုး။

အခုတော့ သူအထာကျကျ ‌တိမ်တွေကိုသာကြည့်ရင်း ထိုငရဲခန်းကိုကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။တဏှာယဂတွေ ကင်းပြီး အဖြူစင်ဆုံးအနေအထားကို ရောက်ဖို့ပေးဆပ်လိုက်ရတာကတော့ မျက်ကွင်းညိုညို‌ကြီးတွေပေါ့။

ထို့နောက်ဆုရီ တစ်ယောက်တော့နိုးလာခဲ့ပြီ။

"ဟယ်...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး....ဟာ...အမလေး"

ဘယ်သူ့အခန်းထဲရောက်နေလဲသူမမသိ။ပိုထူးဆန်းတာက ကိုယ်လုံးတီးကြီးနဲ့။စောင်လေးတော့ ခြုံထားပေမယ့် အောက်မှာဘာအဝတ်မှမပါ။

"ဒါ...ဘယ်သူ့အခန်း...ဟာ...သွားပါပြီ....သွားပါပြီ....ရှက်လိုက်တာ...သေလိုက်ပါတော့ဟာ"

မနေ့ညကသူမပြောခဲ့တဲ့စကား‌တွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ရှက်မိပြီးမျက်နာကိုစောင်နဲ့အုပ်ထားမိသည်။

ဦးနှောက်ကပြန်အလုပ်လုပ်လာတော့ ညကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတရိပ်ရိပ်ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

အိမ်မက်လိုဝေဝါးပေမယ့် တစ်ကယ်ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတာတော့ သူမကိုယ်လုံးတီးကြီးနိုးလားတာကသက်သေ။

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ....ဟင်...လောလောဆယ်ဝတ်စရာလည်းမရှိပါလား"

စောင်ကိုတစ်ကိုယ်လုံးပတ်ရင်း အိမ်ရှေ့ကို‌ ခေါင်းလေးထွက်ကြည့်တော့ အမ်မယ် သူ့အချစ်တော်လေးက အေးဆေး chill နေတာများ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း။

"ကောင်းး"

ခေါ်ဖို့မဝံ့မရဲဖြစ်နေတဲ့ သူမဟာအသံတိုးတိုးလေးသာထွက်လာသည်။

"ကောင်းမြတ်"

"နိုးပြီလား.....အမ"

အယ်ပုံမှန်လိုပါပဲလား ဘာမဖြစ်ခဲ့သလိုပါလား

လို့သူမတွေးမိသည်။

"အမ...ကို"

"ပြောလေ"

"အဝတ်..အဝတ်.."

"ဗျာ"

"အဝတ်ပေးဦးလို့...ဘာမှန်းလည်းမသိဘူး ခဏခဏပြောနေရတယ်"

ဆိုပြီး‌ ခေါင်း‌လေးအထဲပြန်ဝင်သွားသည်။

"အမအဝတ်အစားတွေကျွန်တော်လျှော်ပေးထားတယ်...ပြီးတော့‌ ခြောက်အောင်မီးပူ..."

ပြောလို့ပင်မဆုံးသေး ယူပြီးတံခါးကိုချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ခဏ..ဪ...ဘာမှတောင်ပြောမရပါလား"

သူမအထဲမှာအဝတ်ဝတ်နေတုန်း

ကောင်းမြတ်ကမခို့တရို့လေးရယ်သည်။

"ဟီးဟီးး"

"ဘာရယ်တာလဲ"

ဆိုပြီးအထဲကသူမအသံလေး။

"မဟုတ်ပါဘူး...ဟို...အဲ"

"ရယ်စရာမှတ်နေလား"

"မမှတ်ပါဘူး မမှတ်ပါဘူး...ဟီး...ဟားးဟားး"

"ဟာ..လုပ်ပြန်ပြီ"

"မလုပ်ပါ.."

သူပြောလို့ပင်မဆုံးသေး သူမထွက်လာသည်။သူ့ကိုဝင်တိုက်ပြီး အခန်းထဲကချက်ချင်းထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဟီးး..ဟီးးး...ချစ်ဖို့ကောင်းတာ...မရယ်"

________________________

"သမီးတစ်ညလုံးဘယ်ကိုလျှောက်သွားနေတာ"

"ဖြိုးငယ်တို့အိမ်မှာသွားအိပ်နေတာ"

"ဖုန်းလည်းမဆက်"

"ဟုတ်တယ် သမီးဖုန်းအားကုန်နေလို့"

"မွေးနေ့ချက်ဖို့ဝိုင်းကူဦး"

"ဟုတ်အမေ"

ဆိုပြီးသူမရဲ့အခန်းလေးထဲကိုပြေးဝင်သွားသည်။

__________________

ဒီလိုပုံစံမျိုး။ဒီလို ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်၊ အောက်ကဟာလေးရွှဲစိုပြီးပြန်လာရတာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်လုံးဝမဟုတ်။

ပထမဆုံးအကြိမ်က................

"ကောင်း..မြတ်...အု...ပြွတ်...ပြွတ်စ်....ခဏ"

"အမကျွန်တော်"

အဲ့ဒီညကတည်းက သူ့မစိတ်တွေလှုပ်ရှားပြီး အခန်းထဲကို ရွဲရွဲစိုစိုလေးနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရတာ။မထင်ထားခဲ့ဖူး‌လေ။ ဇာတ်ကားကြည့်ဖို့ခေါ်တာ

အခုလို ဇွတ်ထလုပ်တတ်တဲ့ လူဆိုးလေးလို့ဘယ်သူကထင်ထားမိမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့အားကြီးနဲ့ သူမရုန်းလို့မရအောင်အတင်းဖိပြီးစုပ်နမ်းခံရခဲ့တာ ကိုပြန်တွေးမိတဲ့အခါ အတွင်းသားလေးတွေက ရွစိကိုထိုးလာခဲ့သည်။

အဲ့ဒီညတုန်းက အခန်းထဲမှာ မီးအမှောင်လေးချပြီးအစိကလေးကို ပွတ်...လက်နဲ့ပါးစပ်ကို အသံမထွက်အောင်အုပ်ပြီး တိတ်တိတ်လေးသူမအာသာဖြေခဲ့ရတာပေါ့။

"...ဟင်းး..အင်း....ကောင်းမြတ်..ရယ်....အီးး.....အင်း"

"ပလပ်..ပလပ်"

"ကောင်းမြတ်ရယ်....မောင်ရယ်...မောင်...ဟင်းးးး..အီးး..ဟင်းးး...အင်း....ဟင့်.....ဟင့်"

နို့‌တွေကိုဆုပ် ပြီးတော့ခေါင်းလေးကို လက်လေးနဲ့ဖျစ်ပြီးကလိ။တစ်ပြိုင်ထဲမှာပဲ အောက်က‌ အစိကလေး ကိုပွတ်ရင်း၊ ပွတ်ရင်း စိတ်ထဲမှာကောင်းမြတ်နှုတ်ခမ်း‌ရဲ့ အရသာလေးကို ပြန်တွေးမိရင်း။

"အ...အားး..ဟင်းး..ဟင်းး...ဟင်းးး.....ဟင်းးးး.....ဟင်း...ဟင်း...ဟင်းးးး"

"အား...အားးးး......အားးးးးးး....ဟင့်...ဟင့်"

ထိုညက သူမအထွတ်အထိပ်ရောက်သွားခဲ့‌သည်။

အပေါ်ဝတ်လေးပဲ ရှိပြီးအောက်ကတုံးလုံးလေးနဲ့ပဲ သူမအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

___________________________

နောက်တစ်ပတ်တော့ တစ်ကယ်ကျုံးကြပြီနော်☺️☺️