တစ္ႏွစ္ခန႔္ၾကာေသာ္......

"မေပါင္းရတဲ့ဇာတ္သိမ္း"

ရႈိင္းကစာအုပ္ေလးကိုၾကည့္ၿပီးၿပဳံးလိုက္မိသည္။

ညေနေစာင္းေနဝင္ခ်ိန္၏အလွတရားသည္ ေကာင္းကင္ႀကီးကိုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္သဖြယ္ျဖစ္ေနေစသည္။ စၾကဝဠာႀကီးရဲ႕ ျမဴတစ္မႈန္မွ်စာေလာက္သာရွိတဲ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ ေအာက္ကျမက္ခင္းျပင္ႀကီးမွာ ထိုင္ေနၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္။

"တိမ္ညိဳမိလႅာ တိမ္စူကာႏွင့္

တိမ္ျပာေရာရွက္၊ မရမ္းဖက္၍

တိမ္သက္တန႔္ေရာင္ ၊ အဝါေဘာင္ဝယ္

ေမွာင္ခဲ့တစ္ခါ၊ ျပာခဲ့တခ်ိဳ႕၊

ညိဳခဲ့တစ္လီ၊ ရီခဲ့တစ္ဖုံ

မႈန္ခဲ့တစ္ခ်က္၊ ယုဂန္ထက္က" တဲ့။

ဒီအတိုင္းပါပဲ။ တိမ္ေလးေတြရဲ႕အေရာင္က ေၾကးညိဳေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ မရမ္းေရာင္ အို.... အေရာင္အေသြးစုံလင္စြာ လွပလို႔ေနပါသည္။

"ဒီစာအုပ္ကိုေရးဖို႔ေတာ္ေတာ္ႀကံဆခဲ့ရသလား"

အမ်ိဳးသမီးငယ္၏အၿပဳံးေလးကတလက္လက္ေတာက္ပ၍ေနေလသည္။

"စာအုပ္က ေကာင္းကင္ျပာႀကီးရဲ႕အလွတရားနဲ႔အစပ်ိဳးထားၿပီး တိမ္ေတြရဲ႕အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္အလွတရားနဲ႔အဆုံးသတ္ထားတယ္.... စာအုပ္တိုင္းကိုေတာ့ ကိုယ္မခန႔္မွန္းႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဝတၳဳေရးတဲ့စာေရးဆရာေတြဟာ Image လို႔ေခၚတဲ့ နိမိတ္ပုံရိပ္ေတြကို ဝတၳဳေရးတဲ့အခါ ထည့္ေရးတတ္ၾကတယ္၊ ကိုယ္သိသေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ မႈိင္းညိဳ႕ေနတဲ့ေကာင္ကင္ႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး ေရးတယ္ဆိုတာ မေကာင္းတဲ့အရိပ္အေယာင္ကိုျပခ်င္တဲ့ သေကၤတေပါ့ ဝတၳဳထဲမွာ မေကာင္းတဲ့အ‌ေျခအေနတစ္ခုျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ျပခ်င္တာ၊ဒါဟာ နိမိတ္ပုံတစ္ခုလည္းျဖစ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သေကၤတတိုင္းကေတာ့ နိမိတ္ပုံမျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ နိမိတ္ပုံတိုင္းကေတာ့ သေကၤတေတြျဖစ္ၾကတယ္၊ ဝတၳဳေရးတဲ့သူေတြဟာ ဒီသေဘာေတြကိုေၾကညက္ေနတဲ့လူျဖစ္တယ္လို႔ ကိုယ္ထင္တယ္၊ ဒါမွလည္း ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုသေကၤတကိုသုံးၿပီးအဲ့ဒီသေကၤတကိုနိမိတ္ပုံျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းယူမယ္ဆိုတာ ဝတၳဳေရးတဲ့လူေတြကသိၾကတယ္၊ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးနဲ႔စထားတယ္ဆိုတာ လွပစြာစတင္ျခင္းရဲ႕ နိမိတ္တစ္ခုျဖစ္တယ္၊ ၾကည္လင္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ဟာ ေကာင္းျခင္းလကၡဏာအတြက္ သေကၤတျဖစ္ၿပီး ေကာင္းတာကိုၫႊန္ျပေနတဲ့ နိမိတ္ပုံျဖစ္တယ္၊ တိမ္ေတာက္ခ်ိန္နဲ႔အဆုံးသတ္ထားတာဟာ လွပစြာဇာတ္သိမ္းျခင္းလို႔ ကိုယ္ယူဆတယ္"

မိန္းမငယ္ေလးကနားေထာင္ရင္းႏွင့္ပင္ေက်နပ္ပီတိျဖာေသာအၿပဳံးတစ္ပြင့္ကို ၿပဳံးျပလိုက္သည္။

"အဟား စာေရးသူျဖစ္တဲ့ ကာယကံရွင္ေတာင္မွ နိမိတ္ပုံနဲ႔သေကၤတရဲ႕အသုံးျပဳပုံကိုအခ်ိန္အၾကာႀကီး ေလ့လာခဲ့ရတယ္ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုလုပ္အလြယ္သိေနရတာလဲ"

"ဒါကေတာ့ ဘဝမွာ နိမိတ္လကၡဏာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ႀကဳံေတြ႕ဖူးလို႔ထင္ပါရဲ႕"

ေနေရာင္ရိပ္သက္ျဖာေနေသာအမ်ိဳးသမီးငယ္၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ သန႔္စင္ရွင္းပေသာအၿပဳံးရိပ္တစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ ရႈိင္းကေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ေသာေဝ‌ဒနာတို႔ကိုဆက္လက္မ်ိဳသိပ္ရင္း

"ဘာလို႔ဝတၳဳေရးဖို႔သတိရခဲ့တာလဲ"

"ရႈိင္းသိလား ႏႈတ္တစ္ရာစာတစ္လုံးတဲ့၊ လူေတြမွာ အေျပာဘာသာစကားနဲ႔အေရးဘာသာစကားဆိုၿပီး ဘာသာစကားႏွစ္မ်ိဳးရွိၾကတယ္၊ အေျပာနဲ႔လည္း လူေတြဟာအခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္လို႔ရရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလို႔အ‌ေရးကိုတီထြင္ခဲ့ၾကတယ္ထင္လဲ"

ရႈိင္းကအၿပဳံးတစ္ပြင့္ေႁခြလိုက္သည္။ ၿပီးမွထိုအမ်ိဳးသမီးငယ္၏မ်က္ႏွာကိုစူးစူးရဲရဲျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ႏႈတ္တစ္ရာစာတစ္လုံးဆို...."

"အဟား....ဟုတ္တာေပါ့ ကြၽန္မခံစားရပါတယ္လို႔ေျပာရင္ လူေတြဟာ ခံစားခ်က္ေလာက္ပဲသိမယ္၊ အလႉအတန္းတစ္ခုမွာ ကြၽန္မ‌ဒီပစၥည္းကိုလႉခဲ့ပါတယ္လို႔ေျပာ႐ုံပဲေျပာခဲ့ရင္ ခဏနဲ႔ေမ့ေပ်ာက္သြားမယ္၊ အလႉအတန္းကိုကမၺည္းစာအျဖစ္ေရးထိုးလိုက္တဲ့အခါ ဒီအလႉအတန္းအေၾကာင္းလူေတြသိမွတ္ရမယ္၊ ခံစားခ်က္ကို စာအုပ္အျဖစ္ခ်ေရးလိုက္ရင္ လူေတြဟာ သိ႐ုံေလာက္နဲ႔မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ႀကဳံခံစားၾကရသလို စာနာသနားလာၾကလိမ့္မယ္၊ ခိုင္မာတဲ့အေရာင္းအဝယ္တစ္ခုျဖစ္ဖို႔ ကတိသစၥာစကားေတြထက္ စာခ်ဳပ္ေပၚမွာ ထိုးထားတဲ့ လက္မွတ္ေလးတစ္ခ်က္ဟာ ပိုတန္ဖိုးႀကီးတယ္၊ အခ်စ္ဟာလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာခ်င္းညီတူၿပိဳင္ၾကရင္ေတာင္ လက္လႊတ္ေပးရသူဟာရႈံးနိမ့္ရတယ္၊ ႏႈတ္ကေျပာေနတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ၊ဂ႐ုစိုက္မႈေတြထက္ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္လိုက္တဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ပိုၿပီးလက္ေတြ႕က်တယ္၊ ေျပာခ်င္တာက လူေတြဟာ ဟိုးအရင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ေသခ်ာဖို႔၊ တိက်ဖို႔ တစ္နည္းအားျဖင့္ သိပၸံနည္းက်ဖို႔အတြက္ စူးစမ္းေလ့လာခဲ့ၾကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကေတာ့ သိပၸံနည္းက်ဖို႔မလိုအပ္ပါဘူး စိတၱဇနာမ္ကိုး၊ သို႔ေပမဲ့လို႔ လူသားႏွစ္ဦးရဲ႕ေမတၱာၿပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ ေမာင္ႏွံသစၥာတိုင္တည္ထားတဲ့ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ေလးကအေရးႀကီးသတဲ့...၊ လူေတြဘာေၾကာင့္ စာအေရးအသားတီထြင္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ ရႈိင္းေသခ်ာခံစားမိလာၿပီလား"

ရႈိင္းကပုဇြန္ဆီေရာင္သမ္းေနေသာ ေနမင္းႀကီးကိုေမာ့္ၾကည့္ရင္း မခို႔တ႐ို႕ၿပဳံးလိုက္မိသည္။ ၿပီးမွ နာနာက်င္က်င္တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္သည္။

"သိပ္သိတာေပါ့.... သို႔ေပမဲ့လို႔ သူမ်ားပစၥည္းခိုးထားဖူးရင္ေတာင္ ကိုယ္တို႔ဟာပိုင္ရွင္ဆီျပန္ေပးၾကရတယ္၊ မေပးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေလာကႀကီးမွာ သုံးေနက်စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္မဟုတ္လား တရားကိုနတ္ေစာင့္တယ္တဲ့၊ အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ မတရားတာမရွိဘူးလို႔ဘယ္သူေတြဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာမတရားတဲ့လူေတြရဲ႕လက္သုံးစကားလို႔ပဲျမင္မိတယ္၊ ေလာကႀကီးကအမွန္တရားအ‌ေပၚမွီခိုရပ္တည္ေန တာျဖစ္ၿပီး အမွန္တရားဟာအားလုံးအေပၚအုပ္စိုးေပမဲ့အခ်စ္နဲ႔စစ္အေပၚမအုပ္စိုးဘူးဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္လက္မခံဘူး အရာအားလုံးအေပၚ မွာ တရားသျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ေပးတဲ့

နတ္မင္းရွိတယ္လို႔ ကိုယ္ယုံၾကည္တယ္"

"ဒါဟာစကားစစ္ထိုးပြဲ‌တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ဘူးထင္တယ္ေနာ္ ရႈိင္း..."

"ဟုတ္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္အႏိုင္ေပးခဲ့တဲ့ ပြဲအေၾကာင္းျပန္ေျပာေနတာဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္"

"အႏိုင္ေပးတယ္ဆိုတာက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုတျခားလူထံေက်နပ္စြာထိုးေပးလိုက္ျခင္းကိုဆိုလိုသလား၊ ဥပမာ အတိတ္ေမ့ေနတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုေပါ့၊ အမွန္တရားဆိုတာဘာမွန္းမသိေသးတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုေပါ့"

ရႈိင္းနဲ႔ထိုအမ်ိဳးသမီးကမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ၾကသည္။ သူကလည္းရႈိင္းကိုၾကည့္ၿပီးရယ္သလိုရႈိင္းကလည္းသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီးရယ္သည္။

"ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ ဘာမ်ားေကာင္းလာလို႔လဲ ရႈိင္းရယ္၊ နာက်င္စြာခံစားခဲ့ရတာေတြကို ျပက္ရယ္ျပဳႏိုင္လာတာကို ရင့္က်က္တယ္လို႔ ဆိုၾကတာပဲကို...."

"အခ်စ္ကေတာ့ရင့္က်က္ေလ‌ေလပိုေကာင္းေလေလပဲမဟုတ္လား"

"ဟုတ္မွာပါ..... ရႈိင္းရင္ထဲမွာဘာေတြပဲျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့၊ ကိုယ့္ကိုဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့ေျပာခဲ့ အခုခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီအရာေတြကဘယ္လိုမွယုံစရာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ရႈိင္းရဲ႕အခ်စ္ဟာ ႏႈတ္တစ္ရာနဲ႔တူၿပီး ေက်ာ္ေဇာကေတာ့ စာတစ္လုံးနဲ႔တူတယ္၊ စာသိပ္ႀကိဳးစားဖူးတဲ့ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စာေမးပြဲက်သြားသလိုေပါ့၊ လူေတြက မင္းဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားခဲ့သလဲဆိုတာထက္ မင္းေနာက္ဆုံးမွာ ဘာရလာဒ္ရလဲဆိုတာကိုပိုအေရးစိုက္ၾကတယ္... တကယ္ေတာ့ ရႈိင္း ကိုယ့္ကို လက္လႊတ္ခဲ့တယ္၊ ေနာက္ဆုံးမွာက်န္ခဲ့တဲ့အေျဖဟာဒါပါပဲ၊ ရႈိင္းဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာမဟုတ္ဘူး ရႈိင္းဘယ္လိုလက္လႊတ္ခဲ့သလဲဆိုတာကိုပဲျမင္ရတယ္"

"ဒါေတြဟာအခုခ်ိန္မွာ လူႀကီးရွက္ေတာ့ရယ္ဆိုသလို ရယ္ရယ္ေမာေမာနားေထာင္ေနရမဲ့စကားသံေတြပဲေလ .... ေန႔မွာလဲ ၆ လသားအ႐ြယ္ကေလးတစ္ေယာက္ကိုပိုင္ဆိုင္ေနၿပီးျဖစ္သလို ကိုယ့္မွာလဲ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ကိုပိုင္ဆိုင္ထားခဲ့ၿပီ....ေန အခုလိုသတိရလာခဲ့တာပဲ ေက်းဇူးတင္လွပါၿပီ မဟုတ္ရင္ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲ ကြက္ေမ့က်န္ခဲ့တာ ခံျပင္းစရာပဲ"

"ရယ္စရာဟာသေတြကတစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ သိပ္မရယ္ရဘူး၊ ရႈိင္းကိုသတိရလာခ်ိန္မွာ အရာအားလုံးဟာ ေနသားတက်ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ ဒါကိုဟာသလို႔ေျပာျပရင္ ‌ကိုယ္ကလြဲၿပီး အားလုံးကရယ္ခ်င္ၾကမွာပဲ ၊ ကိုယ္ဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုသိပ္ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာေနခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားကိုၾကားၿပီးခ်ိန္မွာ ကေယာင္ကတမ္းေတြျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ကာလေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ အဲ့ဒီအိပ္မက္ကလန႔္ႏိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ရႈိင္းဟာ မဟာပိုင္တဲ့ပန္းေလးတစ္ပြင့္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ"

"ေနကေတာ့ မူလပိုင္ရွင္ဆီျပန္ေရာက္သြားတဲ့ ပန္းေလးပါ"

"မိန္းမေတြရဲ႕စိတ္ကရႈပ္ေထြးတယ္ ရႈိင္း၊ မိန္းမျဖစ္တဲ့ ရႈိင္းလဲသိမွာပါ၊ ေက်ာ္ေဇာကိုခ်စ္တယ္...... မဟုတ္ဘူး ခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ရႈိင္းေၾကာင့္လည္းအသည္းကြဲမတတ္ခံစားခဲ့ရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ရႈိင္းကိုခ်စ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္မိသြားသလဲမသိေအာင္ ခ်စ္ခဲ့တယ္၊ လွ်ပ္တျပက္မွာပါပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ လွ်ပ္တျပက္အေျခအေနတစ္ခုမွာပဲ ေက်ာ္ေဇာနဲ႔ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ျပန္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္ ကိုယ့္အျဖစ္က သိပ္ၿပီးေသြးပ်က္စရာေကာင္းေပမဲ့ အေျခအေနေတြအေပၚ ကိုယ္လက္ခံတယ္၊ ရႈိင္းနဲ႔လြဲခဲ့ရတာကလြဲရင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ေပါင္းဖက္ခြင့္ရတာကိုလည္း ေက်နပ္ပါတယ္၊ ဖူးစာဆိုတာ ဦးရာလူပါပဲ .... ‌ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္"

ေနသည္႐ုတ္တရက္ထသြားသျဖင့္ရႈိင္းတစ္ေယာက္ထဲကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲက်န္ေနခဲ့သည္။ "မေပါင္းရတဲ့ဇာတ္သိမ္း"တဲ့။

"ၾကည္လင္သာယာေနေသာမိုးေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ ခက္ထန္ထန္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရွိျခင္း"တဲ့။

"တီ တီ တီ"

စာမ်က္ႏွာအစေလးကိုလွန္ၾကည့္႐ုံရွိေသး ဖုန္းကဝင္လာသျဖင့္ ဖုန္းေလးကိုထုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။

အသည္းေရာင္ေလးေတြမွတ္ထားေသာဖုန္း contact ေလးကိုၾကည့္ၿပီး ရႈိင္းကၿပဳံးလိုက္မိသည္။

ကိုယ့္ဘဝရွင္သန္ခဲ့ရကစလို႔ကေန႔ကိုေမ့ပစ္ခဲ့ရဖို႔အဆုံးဘယ္အရာကမွမလြယ္ကူခဲ့ဖူးဆိုရင္ေတာင္

ဒီေကာင္မေလးကိုခ်စ္မိသြားဖို႔ေတာ့လြယ္ကူခဲ့ပါသည္။

"တကယ္ေတာ့အခ်စ္ဆိုတာကိုယ္တို႔နာမည္တပ္ခြင့္မရွိတဲ့ တန္ခိုးရွင္တစ္မ်ိဳးပါ"