[Zawgyi]

ယဲြ႕လန္က နဥ္ရႈကို ရႈပ္ေထြးေနတဲ့အမူအရာနဲ႔ၾကည့္ကာေမးလာသည္။

"မမေလး အဆင္ေျပေနတယ္?"

"နင္က ငါ့ကိုဘာျဖစ္ေစခ်င္ေနတာတုန္း?"

နဥ္ရႈ မာမာထန္ထန္ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

စိတ္သက္သာရာရသြားတဲ့အမူအရာက ယဲြ႕လန္ရဲ႕မ်က္နွာထက္မွာေပၚလာၿပီး သူမက ရင္ဘတ္ကိုပုတ္လို႔ ေျပာေလ၏။

"မမေလး အဆင္ေျပေနတာေကာင္းတယ္။ တကယ္ေကာင္းတယ္။"

နဥ္ရႈေျပာလိုက္သည္။

"စားစရာနည္းနည္းေလာက္သြားရွာရေအာင္။ ငါဗိုက္နည္းနည္းဆာတယ္။"

"မမေလး...ဒီအိမ္ေတာ္မွာရွိတဲ့ပစၥည္းေတြအကုန္ အလုယက္ခံလိုက္ရၿပီ။ စားဖိုေဆာင္ထဲမွာ စားစရာေလးတစ္စိေတာင္မရွိေတာ့ဘူး။"

ယဲြ႕လန္က ငိုမဲ့မဲ့ျဖင့္ေျပာလာ၏။

ယဲြ႕လန္က အသက္ဆယ့္ေလးနွစ္သာရွိေသးၿပီး သူမမ်က္နွာေလးက ကေလးမ်က္နွာေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမ မ်က္နွာမဲ့လိုက္တဲ့အခါ အစာသြပ္ထားတဲ့အသားေပါက္စီတစ္လံုးနွင့္ပင္တူေနေတာ့၏။

ရက္စက္လိုက္တာ။ စစ္ထူခ်င္းယီြက သူမကို ငတ္ေသေအာင္လုပ္မလို႔လား?

"ဒါဆိုလည္း စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သြားၾကတာေပါ့။"

နဥ္ရႈ အရမ္းကိုသတၱိရွိေသာပံုစံျဖင့္ လက္ယမ္းလိုက္သည္။

"နင့္သခင္မေလးငါက နင့္ကို စားစရာေကာင္းေကာင္းေတြစားဖို႔ေခၚသြားမယ္။"

ယဲြ႕လန္က နဥ္ရႈကိုၾကည့္ကာ ဝမ္းနည္းစြာေျပာျပန္၏။

"ကြၽန္မတို႔က ဘက္ေပါင္းစံုမွာ အေစာင့္ေတြဝိုင္းထားတာခံထားရတာ။ ကြၽန္မတို႔ ဒီအိမ္ေတာ္ကေနထြက္လို႔မရဘူး။"

နဥ္ရႈ သူမလည္ပင္းမွာဆဲြထားတဲ့ ခရာဆီလက္လွမ္းလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူမမွာ အေတာ္ေလးေကာင္းမြန္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ပံုစံရွိတာေၾကာင့္ ခရာကိုအသံထြက္ေအာင္ အေတာ္ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမည့္ပံုပင္။

ဒီဘဝမွာ သူမအတြက္ ဒီေလာက္ႀကီးမားတဲ့လက္နက္ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ နဥ္ရႈ ဘယ္တုန္းကမွမေတြးဖူးေခ်။ ဒီဘဝအတြက္ေတာ့ ေနာင္တရစရာမရွိေတာ့သလို သူမခံစားလိုက္ရသည္။

နဥ္ရႈ ခရာမႈတ္လိုက္သည္။ အသံက အရမ္းကိုသာယာကာ နားဝင္ပီယံျဖစ္လွသည္။

သူမ ရင္ဘတ္ေတြနာလာတဲ့အထိ အၾကာႀကီးမႈတ္ေနခဲ့ေပမယ့္ လ်ွိဳ႕ဝွက္သက္ေတာ္ေစာင့္ရဲ႕ အရိပ္ကေလးေတာင္မေတြ႕ရပါေခ်။

နဥ္ရႈ : ...

သူ ထြက္ေျပးသြားတာေတာ့ မျဖစ္နိုင္ဘူးမလား? ထင္တဲ့အတိုင္း သူက ယံုၾကည္လို႔မရဘူးပဲ။ အခု သူမ ဘာလုပ္ရမလဲ? သူမ ငတ္ေသဖို႔ေတာ့ ေစာင့္မေနနိုင္ပါဘူးေနာ္။ ဟုတ္တယ္မလား?

နဥ္ရႈနဲ႔ ယဲြ႕လန္မွာ အၾကည့္ခ်င္းဖလွယ္မိၾကေလ၏။ နဥ္ရႈ ေခ်ာင္းဟန္႔ကာ ေျပာလိုက္သည္။

"ဒီနားမွာ ေခြးတိုးေပါက္ရွိလား? စားစရာသြားရွာရေအာင္။"

ယဲြ႕လန္က နဥ္ရႈကိုၾကည့္ကာ တုန္႔ဆိုင္းစြာေျပာလာ၏။

"မမေလးက ျမင့္ျမတ္တဲ့သခင္မေလးပဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ ေခြးတိုးေပါက္ကေနထြက္မွာလဲ?"

"အဆင္ေျပတယ္။ နင့္မမေလးက ဘာမဆိုလုပ္နိုင္တယ္။ ေခြးတိုးေပါက္ကေနထြက္ရတာေလးေလာက္က ဘာမွမဟုတ္ဘူး။"

နဥ္ရႈက စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္းအလ်င္းမရွိပါေခ်။ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေအာင္ျမင္နိုင္ေနသမ်ွ သူမ မလုပ္မယ့္အရာ ဘာမွမရွိေပ။

"မမေလးရယ္...ကြၽန္မရဲ႕ သနားစရာမမေလး။ မမေလးက ေရႊေတံေက်ာက္စိမ္းေတြနဲ႔ ေကာင္းမြန္သက္သာတဲ့ဘဝမွာ ေနေနရတယ္လို႔ထင္ရေပမယ့္ အခုေတာ့ မမေလးက ဒီလိုအရာမ်ိဳးကိုေတာင္လုပ္ေတာ့မယ္။"

ယဲြ႕လန္က ထပ္မံငိုေႂကြးျပန္၏။

နဥ္ရႈမ်က္နွာက ဆံြ႕အတဲ့အမူအရာမ်ိဳးနဲ႔ အနက္ေရာင္လိုင္းေတြျပည့္ေနေခ်ၿပီ။

"မငိုနဲ႔ေတာ့။ ေခြးတိုးေပါက္ဘယ္မွာလဲ?"

နဥ္ရႈက သူမရဲ႕ဆံပင္ေတြကို ရိုးရွင္းတဲ့ဆံပင္ပံုစံစည္းေနွာင္လိုက္ၿပီး ယဲြ႕လန္ကိုေျပာလိုက္သည္။

"သြားစို႔။"

ယဲြ႕လန္က နဥ္ရႈကို ေနာင္တႀကီးစြာရၿပီးနာက်င္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြျဖင့္ ၾကည့္ေနဆဲပင္။

"မမေလးကို ေကာင္းေကာင္းမေစာင့္ေရွာက္နိုင္တဲ့ ဒီအေစခံရဲ႕အျပစ္ပါပဲ။ ဒီအေစခံက သခင္ႀကီးရဲ႕ယံုၾကည္မႈကို ပ်က္ျပားေစမိၿပီ။"

နဥ္ရႈ : ...

ဒီေကာင္မေလးက အရမ္းေတြစိုးရိမ္လြန္းေနသလိုခံစားရတယ္။ သူမက အဲ့ေလာက္ေတာင္သနားစရာေကာင္းေနလား?

......

ဒီChapက ေသခ်ာေပါက္publishedလုပ္ၿပီးသားကို ဘယ္လိုလုပ္ပ်က္သြားတာလဲမသိဘူး။ TT_TT

......

[Unicode]

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အမူအရာနဲ့ကြည့်ကာမေးလာသည်။

"မမလေး အဆင်ပြေနေတယ်?"

"နင်က ငါ့ကိုဘာဖြစ်စေချင်နေတာတုန်း?"

နဉ်ရှု မာမာထန်ထန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့အမူအရာက ယွဲ့လန်ရဲ့မျက်နှာထက်မှာပေါ်လာပြီး သူမက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လို့ ပြောလေ၏။

"မမလေး အဆင်ပြေနေတာကောင်းတယ်။ တကယ်ကောင်းတယ်။"

နဉ်ရှုပြောလိုက်သည်။

"စားစရာနည်းနည်းလောက်သွားရှာရအောင်။ ငါဗိုက်နည်းနည်းဆာတယ်။"

"မမလေး...ဒီအိမ်တော်မှာရှိတဲ့ပစ္စည်းတွေအကုန် အလုယက်ခံလိုက်ရပြီ။ စားဖိုဆောင်ထဲမှာ စားစရာလေးတစ်စိတောင်မရှိတော့ဘူး။"

ယွဲ့လန်က ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့်ပြောလာ၏။

ယွဲ့လန်က အသက်ဆယ့်လေးနှစ်သာရှိသေးပြီး သူမမျက်နှာလေးက ကလေးမျက်နှာလေးဖြစ်တာကြောင့် သူမ မျက်နှာမဲ့လိုက်တဲ့အခါ အစာသွပ်ထားတဲ့အသားပေါက်စီတစ်လုံးနှင့်ပင်တူနေတော့၏။

ရက်စက်လိုက်တာ။ စစ်ထူချင်းယွီက သူမကို ငတ်သေအောင်လုပ်မလို့လား?

"ဒါဆိုလည်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သွားကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှု အရမ်းကိုသတ္တိရှိသောပုံစံဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်သည်။

"နင့်သခင်မလေးငါက နင့်ကို စားစရာကောင်းကောင်းတွေစားဖို့ခေါ်သွားမယ်။"

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကိုကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာပြောပြန်၏။

"ကျွန်မတို့က ဘက်ပေါင်းစုံမှာ အစောင့်တွေဝိုင်းထားတာခံထားရတာ။ ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်တော်ကနေထွက်လို့မရဘူး။"

နဉ်ရှု သူမလည်ပင်းမှာဆွဲထားတဲ့ ခရာဆီလက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမမှာ အတော်လေးကောင်းမွန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံရှိတာကြောင့် ခရာကိုအသံထွက်အောင် အတော်ကြိုးစားအားထုတ်ရမည့်ပုံပင်။

ဒီဘဝမှာ သူမအတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့လက်နက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ နဉ်ရှု ဘယ်တုန်းကမှမတွေးဖူးချေ။ ဒီဘဝအတွက်တော့ နောင်တရစရာမရှိတော့သလို သူမခံစားလိုက်ရသည်။

နဉ်ရှု ခရာမှုတ်လိုက်သည်။ အသံက အရမ်းကိုသာယာကာ နားဝင်ပီယံဖြစ်လှသည်။

သူမ ရင်ဘတ်တွေနာလာတဲ့အထိ အကြာကြီးမှုတ်နေခဲ့ပေမယ့် လျှို့ဝှက်သက်တော်စောင့်ရဲ့ အရိပ်ကလေးတောင်မတွေ့ရပါချေ။

နဉ်ရှု : ...

သူ ထွက်ပြေးသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား? ထင်တဲ့အတိုင်း သူက ယုံကြည်လို့မရဘူးပဲ။ အခု သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ? သူမ ငတ်သေဖို့တော့ စောင့်မနေနိုင်ပါဘူးနော်။ ဟုတ်တယ်မလား?

နဉ်ရှုနဲ့ ယွဲ့လန်မှာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်မိကြလေ၏။ နဉ်ရှု ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနားမှာ ခွေးတိုးပေါက်ရှိလား? စားစရာသွားရှာရအောင်။"

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကိုကြည့်ကာ တုန့်ဆိုင်းစွာပြောလာ၏။

"မမလေးက မြင့်မြတ်တဲ့သခင်မလေးပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ခွေးတိုးပေါက်ကနေထွက်မှာလဲ?"

"အဆင်ပြေတယ်။ နင့်မမလေးက ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်။ ခွေးတိုးပေါက်ကနေထွက်ရတာလေးလောက်က ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

နဉ်ရှုက စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းအလျင်းမရှိပါချေ။ ရည်ရွယ်ချက်အောင်မြင်နိုင်နေသမျှ သူမ မလုပ်မယ့်အရာ ဘာမှမရှိပေ။

"မမလေးရယ်...ကျွန်မရဲ့ သနားစရာမမလေး။ မမလေးက ရွှေတေံကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ ကောင်းမွန်သက်သာတဲ့ဘဝမှာ နေနေရတယ်လို့ထင်ရပေမယ့် အခုတော့ မမလေးက ဒီလိုအရာမျိုးကိုတောင်လုပ်တော့မယ်။"

ယွဲ့လန်က ထပ်မံငိုကြွေးပြန်၏။

နဉ်ရှုမျက်နှာက ဆွံ့အတဲ့အမူအရာမျိုးနဲ့ အနက်ရောင်လိုင်းတွေပြည့်နေချေပြီ။

"မငိုနဲ့တော့။ ခွေးတိုးပေါက်ဘယ်မှာလဲ?"

နဉ်ရှုက သူမရဲ့ဆံပင်တွေကို ရိုးရှင်းတဲ့ဆံပင်ပုံစံစည်းနှောင်လိုက်ပြီး ယွဲ့လန်ကိုပြောလိုက်သည်။

"သွားစို့။"

ယွဲ့လန်က နဉ်ရှုကို နောင်တကြီးစွာရပြီးနာကျင်မှုတွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။

"မမလေးကို ကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ ဒီအစေခံရဲ့အပြစ်ပါပဲ။ ဒီအစေခံက သခင်ကြီးရဲ့ယုံကြည်မှုကို ပျက်ပြားစေမိပြီ။"

နဉ်ရှု : ...

ဒီကောင်မလေးက အရမ်းတွေစိုးရိမ်လွန်းနေသလိုခံစားရတယ်။ သူမက အဲ့လောက်တောင်သနားစရာကောင်းနေလား?

......

ဒီChapက သေချာပေါက်publishedလုပ်ပြီးသားကို ဘယ်လိုလုပ်ပျက်သွားတာလဲမသိဘူး။ TT_TT

......