Nastał wielki dzień, dzień ślubu Anny i Mehmeda. Księżniczka ubrana w krwisto czerwoną ze srebrnymi zdobieniami suknię wraz z dodatkami - kolią, diademem i kolczykami podążała wraz z Mehmedem do komnaty. Stanęli obok siebie. Przed nimi było czterech mężczyzn między innymi Sumbul Aga i nowy służący Anny, Haci Aga.

- Czy ty w imieniu Księcia Mehmeda, syna Sułtana Sulejmana bierzesz za żonę księżniczkę Annę Jagellonkę, córkę króla Lechistanu Zygmunta I Augusta?

- Biorę

- Bierzesz?

- Biorę

- Bierzesz?

- Biorę

- Czy ty w imieniu Księżniczki Anny Jagiellonki, córki króla Zygmunta I Augusta bierzesz za męża księcia Mehmeda, syna Sułtana Suleymana?

- Biorę

- Bierzesz?

- Biorę

- Bierzesz?

- Biorę

- Uroczyście oświadczam, że na mocy nadanej mi przez jedynego Boga Allaha został zawarty związek małżeński między Księżniczką Anną, a Księciem Mehmedem.

Oboje popatrzyli na siebie z uśmiechem. Następnie Anna poszła w stronę haremu, a Mehmed do Komnaty padyszacha. Księżniczka usiadła na krześle, które stało na środku sali. Ayse Hafsa siedziała na ottomanie, po jednej stronie Hurrem wraz z Mihrimah, a po drugiej Mahidevran. Wokół księżniczki tańczyły niewolnice. Wieczorem ubrana w jasno fioletowa suknie księżniczka posądzała powolnym krokiem do Komnaty księcia Mehmeda. Strażnicy ukłonili, się a następnie otworzyli drzwi. Weszła. Podszedł do niej książę.

- Pięknie wyglądasz.

- Ty również.

Oboje zaczęli namiętnie się całować, odpinać guziki swoich rzeczy, a następnie powędrowali do łóżka. Spędzili razem namiętną noc.