sapphire is bored,in two days of sailing

so she's wandering in the ship alone. '

it will be a long journey to reached in heiros city

where the chalice village is located.

aachoo..cough..

narinig ni sapphire ang tinig ng isang babae kaya sinundan niya ito.

cough..

aachoo..

pagliko ni sapphire sa kaliwang bahagi nakita niya ang isang payat at sobrang putla na babae na parang multo,

maganda ito kahit sobrang payat saka parang may kahawig ito, di niya lang maalala kung sino. .

may hawak itong libro, na nakaupo sa lapag kaharap ng dagat.

Nasa taas silang bahagi ng barko.

mukhang napansin ng babae ang presensya niya kaya nag angat ito ng tingin.

saka nanglaki bigla ang mata.

"h-hello '! bati ni sapphire sabay kaway sa babae.

Napa ayos naman ng upo ang babae

sabay konting yuko ng ulo.

" h-hello princess'

cough..

sapphires blue eyes sparkling because of the girls action.

"kilala mo ako!? tanong nya sabay turo sa sarili

the girl giggle.,and nod her head.

" yes because of the soldiers ruckus hahaha '

mabilis nitong tinakpan ang bibig, dahil sa pagtawa nya.

ngayon lang kasi maraming sundalo ang naging pasahero ng barkong ito, iilan lang kasi sa isang taon na may kawal na nakasakay.

saka laging ikaw ang bukam-bibig ng mga iyon. kaya madaling malaman kung sino ka.

"ohh I see.' - - tangong sabi ni sapphire at lumapit sa babae sabay upo sa tabi nito.

bigla namang naiilang at kinabahan ang babae sa paglapit ng prinsesa sa kanya.

" ahm,. princess ako nga pala si Marietta anak ako ng kapitan sa barkong ito.

"really? kasama ka pala nya? - - tanong nya dito.

" yes' it's been three years since isinasama kami ng papa ko sa paglalayag nya, '

"kami? saka ilang taon kana po pala kung okay lang sayo na malaman ko?

Marietta smile at the curios princess

"hmm.. kami ng kapatid kung lalaki' Russell ang pangalan nya at labing apat na taong gulang na iyon saka naging crew na din s'ya ng barko., ako naman labing pitong na.

" ohh wow., ('she smiled')

ano nga po pala ang ginagawa mo ditong mag-isa?

"nagbabasa kasi ako lagi at ito ang naging tambayan ko.,.gustohin ko mang tumulong di naman ako papayagan ng papa ko kaya dito na lang ako lagi para dina rin ako maka abala sa kanila. 'sabi nito sabay tiklop ng libro.

tumango si sapphire, sa unang tingin mahalata mo talaga na may dinaramdam ang isang ito.

"kung iyong mamarapatin maari ko po bang malaman kung bakit kayo laging sinasama ng papa mo sa bawat paglalayag niya? - - nahihiya niyang tanong dito

ngumiti naman si Marietta sa inasta ng prinsesa., saka tumango.

" tatlong taon na ang nakalipas ng mamatay ang mama ko, wala noon si papa kasi nasa barko siya, ako at ang kapatid kung lalaki lang ang laging kasama ni mama sa bahay, isang gabi nilusod kami ng mga bandido. kinuha lahat ang pera, gamit at kung ano pa ang pweding mapagkakitaan.'sinusunog nila ang bawat bahay pagkatapos nakawan, nagkagulo ang buong village noon,' noong araw na iyon habang tumatakas kami inataki ako ng sakit ko kaya bumabagal ang takbo namin, si Russell ang may dala sa nasalba naming mga gamit at ang kunting ipon na pera, ang di namin inasahan humabol pala ang mga bandido. ako ang nasa huli ng mga oras na iyon, nung naabutan na kami, sasaksakin na sana ako nito subalit humarang ang mama ko kaya siya ang nasaksak ng espada, ang akala ko noon katapusan na namin ngunit biglang dumating ang mag sundalo kaya natulungan kami..nagiging ghost town ang buong village at marami ang nasawi. 'nag malaman ni papa ang nangyayari sa village nagmadali itong umuwi doon pa lang niya nalaman na patay na ang mama ko. (' huminto ito saka nagpunas ng luha')

pagkatapos ng libing ng desisyon si papa na isama na lang kami sa paglalayag niya..

ayaw niya kasing maulit pa ang nangyari dahil takot siya na may mawala na naman. at saka para di na rin siya mag-alala sa amin ng kapatid ko at mababantayan niya rin daw ako.

bigla namang nagsikip ang dibdib ni sapphire sa sinapit ng mga ito.

"bakit po hindi agad nakarating ang mga sundalo? diba may mga sundalong nakadistino sa bawat panig ng kaharian?. kunot-noong tanong ni sapphire.

ngumiti ito ng mapait.

" medyo malayo sila sa amin saka konti lang naman din sila, kumpara sa mga bandidong sumalakay!

" tinulungan po ba kayo ng palasyo?

natawa ito ng mapakla, 'sabay iling.

"nagbigay lang sila ng konting pera at sinabing hindi kami inabandona ng palasyo.'.

" pera? yun lang po ang ginawa nila? hindi manlang ba nila Pina-ayos ang mga bahay niyo? o Kaya hinigpitan ang seguridad ng bawat village upang di na maulit ang ganun trahedya?"

umiling ito.

"pera lang lagi ang bininigay ng palasyo.'

tumango si sapphire.

(' kaya pala hindi nawawala ang problema sa mga bandido, dahil hindi naman pala talaga ito sinusulosyunan. 'ngayon naintindihan ko na kung bakit naging despirado na ang mga mamamayang iyon'. dahil wala naman palang kwenta ang ginagawa ng palasyo '') she thought sabay kuyom ng kamao.

"princess? tawag ni Marietta sa prinsesang nakatulala

nabalik naman sa diwa si sapphire ng marinig ang boses ng katabi.

"hmm?

" mahilig kaba sa mga libro? curious nitong tanong.

"yes, libangan ko rin po ang pagbabasa.!

ikaw ba hilig muna ba talaga iyan?

" hmm dati hindi naman, 'nahilig lang akong magbasa simula noong nandito na ako sa barko saka para maka - iwas na rin Kay papa. - nakayuko nitong sabi.

na bigla naman si sapphire sa sinabi nito.

" bakit mo naman po iniwasan ang papa mo?

"because I'm guilty sa nangyari kay mama, kung hindi lang ako inataki ng sakit ko hindi kami maabutan ng bandido at hindi mamamatay ang mama ko. '" sabi nito at tumingin sa karagatan.

"ibig sabihin sinisisi mo ang sarili mo sa pagkamatay ng mama mo? pero wala naman po kayong kasalanan sa nangyari.' niligtas ka nya kasi anak ka niya at mahal ka niya..

saka alam kung ganun din ang papa mo kaya nga sinama niya kayo kahit saan diba upang siguraduhing ligtas kayo.

"ewan ko ba, pagkaharap ko kasi si papa, pakiramdam ko sinisisi niya ako sa pagkawala ni mama."

"sinabi po ba iyan ng papa mo? pinaramdam po ba niya na kasalanan mo? ('tanong niya dito, umiling naman ito')

hindi naman pala ehh, alam niyang ginawa iyon ng mama mo para mabuhay ka'!

" iba kasi minsan ang tingin niya, para itong naawa sa akin, at saka minsan tinatanong niya ako kung malungkot ba daw ako dito sa barko.. kaya nga minsan hiniling ko na lang na ako na lang sana ang namatay tutal may sakit naman ako para di na rin ako maging pabigat sa kanila. "

" alam mo po dapat kakausapin mo ng masinsinan ang papa mo, sabihin mo sa kanya lahat ng naramdaman at ini-isip mo, para maunawaan ka niya at ganun din siya sayo, kulang lang kayo sa komonikasyon kaya kung ano-ano na lang ang naiisip mo, Malay mo hindi pala ganun ang nasa isip ng papa mo.

di mo alam baka ng alala na sayo iyon ng sobra dahil nilalayo mo ang sarili mo sa kanya.

tapos ikaw bawat tingin na ibinigay niya sayo binigyan mo ito ng ibang kahulugan.

mag usap kayo para malinawan kayo pareho.

napangiti naman si Marietta sa narinig.

('parang hindi bata itong kausap ko'')

"sige gagawin ko iyan para mawala na rin itong guilt na dala - dala ko. '

" mabuti naman kung ganun, para di kana mabagabag ng konsensya mo".

"thank you princess, gugmaan ang pakiramdam ko dahil may naka-usap at napagsabihan ako ng aking saloobin.

" walang anuman po, saka sa susunod huwag mo ng solohin ang problema mo,. May kapatid at papa ka kaya may kakampi ka. 'ngiti nitong sabi.

nag-usap pa ng sandali ang dalawa, bago nagpa-alam si sapphire na babalik na baka magkagulo na naman ang mga sundalo.

pa!? anong ginagawa nyo dito? teka umiiyak po ba kayo?" Russell

"Ang ate mo'! hindi ko alam na may dinadala. pala siyang mga alalahanin hindi ko manlang napansin!

" po?

"Ang akala ko malungkot sya dito '. kaya lubos ang takot at pag-alala ko lalo't inilayo niya ang sarili sa atin.' Mali pala ako.

maunawaan na ni Russell kung bakit ganito ang inasta ng papa niya.

" hindi naman malungkot si ate ehhh,. kaya siguro siya ganyan baka may ibang dahilan.

Arren nod his head, alam na niya ang dahilan, dahil nagkalinawan na sila ngayon lang kaya nga siya umiiyak ehh.

" hmm. 'ako lang siguro ang malungkot, saka may pagsisi ako, kasi hindi na kayo nagkaroon ng kaibigan dahil isinama ko kayo dito.

" okay lang naman kami dito papa ehh. saka wala din naman tayong Lugar na mapanatilian.

hindi na sumagot pa si Arren, pero balang araw gusto niya ng permanenting Lugar na ligtas para sa mga anak niya.

hindi naman habang buhay na sa dagat lang lagi ang dalawa.

kung may konting pagsisi si Arren kung bakit naging ganito ang kapalaran ng mga anak niya.

may isang tao sa palasyo na lubos ang pagsisi dahil sa pagpapabaya niya.

A/N:sorry kung boring ang chapter na to'.