ကျောင်းလာရတာဒီနေ့လောက် ကျက်သရေရှိပြီးပျော်ဖို့ကောင်းနေတာသူမကြုံဖူးခဲ့ပေ။

စိတ်ကအပျော်လွန်နေလို့လားမသိ မနက်စာမစားရသေးတာတောင်သူမှာသတိကမရ။

ဆိုင်ကယ်မောင်းနေတုန်းကအကောင်း ကျောင်းရောက်တော့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းလိုက်မှ လူကရိပ်ခနဲ မူးသွားသည်။

"အားလားးလားး....မနေ့ညက အိပ်ရေးတွေပျက်ရှက်ကီတွေသောက်...ဟိုဟာလုပ်ထားတာတွေထိပြီထင်တယ်"

ခေါင်းကိုတစ်ချက်ခါလိုက်ပြီး ကျောင်းခန်းထဲသာလာခဲ့တော့သည်။

ညနေကျောင်းဆင်းတော့....

ကျော်ကျော်နဲ့နှစ်ယောက်ကျောင်းကနေလျှောက်လာရင်း...

"မင်းကြည့်ရတာလည်းကွာ...လမ်းတောင်လျှောက်နိုင်ရဲ့လား"

"နည်းနည်းမူး‌ချင်သလိုဖြစ်နေလို့"

"အရက်တွေဘာတွေရောသောက်ထားလို့လား"

"မနေ့ညကနည်းနည်း..ငါ.."

ထိုစဉ်ပြောနေရင်း

"ဘုတ်"

ခနဲဆိုပစ်လဲသွားသည်။

"ဟျောင်...ကောင်းမြတ်...ဟာ..."

ချက်ချင်းဆိုသလို ကောင်းမြတ်အနားရောက်သွားပြီး

"ဟျောင်...ဟျောင်...ဟာဒုက္ခပဲ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

သူလည်းဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ကျောင်းဆေးခန်းကိုလှမ်းဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ ကျောင်းဆေးခန်းက ဆေးရုံတန်းသွားခိုင်းတာနဲ့ သူဆေးရုံကားခေါ်ပြီး လိုက်သွားလေသည်။ သူ့ရဲ့ဆိုင်ကယ်ကိုတော့ ကျောင်းကအသိတစ်ယောက်ဆီမှာပဲအပ်ထားခဲ့လေသည်။

"ဝှီးယူ...ဝှီးယူ"

ကျော်‌ကျော်တစ်‌ယောက်ဆေးရုံကားနောက်ကနေ ထပ်ချက်မကွာ လိုက်လာရင်း လက်ထဲကကောင်းမြတ်ရဲ့ဖုန်းကိုနိုပ်နေသည်။

"ဘာကောင်လဲမသိဘူး....contact တွေဘယ်တော့မှမမှတ်ထားဘူး"

သူ့အိမ်ကိုဆက်မလို့ဖုန်းနံပါတ်ရှာပေမယ့် နာမည်တွေကတစ်ခုမှမပါ။ထို့ကြောင့် ကျော်ကျော်လည်း

"နောက်ဆုံးခေါ်ထားတာလေးကိုဆက်ကြည့်မယ်ကွာ"

"တီ....တီ..."

"ဒွီ"

"ဟယ်လို"

"ဟယ်လို ကောင်းမြတ်တို့အိမ်ကလားမသိဘူး"

"မဟုတ်ပါဘူး...ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

"ဪ...ဆောရီးနော် ဖုန်းမှားသွားလို့"

ဆိုပြီးဖုန်းပြန်ချဖို့လုပ်နေတုန်း

"ခဏ‌..."

"ဗျာ"

"ကောင်းမြတ်ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"သူရုတ်တရက်ကြီးသတိလစ်သွားလို့ ဆေးရုံသွားနေတာ"

"ရှင်..."

"ဟုတ်...အဲ့တာ သူ့အိမ်ကိုဆက်မလို့ အမကသူ့အိမ်နဲ့အဆက်အသွယ်ရှိလား...ရှိရင်တစ်ချက်လောက်"

"မရှိပါဘူး ဒါနဲ့အခုဘယ်ဆေးရုံကိုသွားနေတာလဲ"

လို့ပြန်မေးတော့ ကျော်ကျော် လည်းသူတို့သွားမယ့်ဆေးရုံကိုပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖုန်းတွေထပ်ဆက်ကြည့်သည်။သူ့အမေဖုန်းထဲကိုနောက်ဆုံးတော့ ဝင်သွားသည်။

________________________

"ဪ.....ငါး‌ကောင်.....မသေသေးဘူးပဲစိတ်မကောင်းဘူးကွာ"

"အားးးကျွတ်ကျွတ်"

သတိရရခြင်း မီးရောင်ဖြူဖြူကြီးကမျက်လုံးထဲစူးခနဲဝင်လာပြီး နဲ့ ကျက်သရေတုန်းတဲ့အသံကြီးက နားထဲစူးခနဲ ရောက်လာသည်။

"ဆေးရုံတောင်ရောက်လာပါလား"

"ငါရှိနေလို့ မဟုတ်ရင်မင်းအခုချိန်ဘဝကူးနေလောက်ပြီ"

ထို့နောက်သူနည်းနည်းထပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းထောင့်လေးမှာထိုင်နေတဲ့ အမဆုရီ။

"ဟင်...ဘယ်လိုလုပ်ရောက်နေတာလဲ"

"ဟုတ်တယ် ငါဖုန်းဆက်လိုက်တာ...မင်းကလည်း contact တွေဘယ်တော့မှမှတ်မထားဘူး"

"အေးငါလဲပျင်းလို့ကွာ လိုက်မှတ်ရမှာ"

"မပျင်းနဲ့ အခုလိုမျိုးဆိုတိုင်ပတ်တယ်"

"အေးပါ"

ထို့နောက်ကျော်ကျော်အပြင်ကိုခဏထွက်သွားတော့ ဆုရီကသူ့အနားကိုကပ်လာသည်။

"သက်သာလားဟင်...ခေါင်းမူးနေသေးလား"

"သိပ်တော့မမူးတော့ပါဘူး"

သူမကရုံးဝတ်စုံလေးနဲ့။

"ဆရာဝန်က ...သကြားဓာတ်ကျသွားလို့တဲ့ အားနည်းပြီးမူးလဲတာတဲ့"

"အင်းဟုတ်မယ်...ကျွန်တော်ထမင်းမစားလိုက်လို့"

"ဟင်...ဘာလို့မစားတာလဲ"

"မေ့သွားလို့"

"အဲ..ကောင်းမြတ်လေးကတော့လေ ထမင်းစားဖို့တောင်မေ့နေရလား"

"ဟီး....အ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"မေးရိုးကနည်းနည်း‌နာနေတယ်"

"လဲကျတုန်းက ခိုက်မိသွားတာဖြစ်မယ်...အမရေနွေးသွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ထို့ကြောင့်သူမ ရေ‌နွေးနဲ့အဝတ်သွားယူပြီး သူ‌့မေးရိုးကို ကြက်ပူထိုးပေးနေသည်။

"အ...အ"

"တော်တော်နာနေလို့လား"

"ဟုတ်"

"အဲ့တာဆိုဖြေးဖြေးလေးပဲလုပ်မယ်နော်"

ကြက်ပူထိုးပေးနေတဲ့ သူမကိုသူသေချာကြည့်နေသည်။သူမကတော့ ဂရုတစိုက်လေးလုပ်ပေးနေသည်။

"အလုပ်ကနေလာတာလား"

"အင်း"

"အလုပ်ဆင်းချိန်ရောဟုတ်ရဲ့လား"

"မဟုတ်ဘူးလေ...ရပါတယ်အဲ့တာနောက်နေ့မှကြည့်ရှင်းလိုက်မယ်"

"အမ"

"ပြော"

သူမလက်ကိုဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဘေးကိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက်

"ပြွတ်...ပြွတ်..."

"ပြွတ်"

မထင်မှတ်ထားတဲ့ အနမ်းတစ်ချို့သူပေးလိုက်သည်။ထိုအခါသူမလည်းအလိုက်သင့်လေးပြန်နမ်းပေးသည်။ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာတော့သူမ နားမလည်။ခဏပြန်ခွာလိုက်ပြီး

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒီတိုင်းနမ်းချင်လာလို့...ဟီးး"

သူမလည်း ပြုံးမိသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းမြတ်ရဲ့ အမေရောက်ချလာသည်။

"ကျွီ"

"အဲ..."

"ဟင်...အမေ."

"အမေလား"

ရုတ်တရက်ဆိုတော့ ဆုရီလည်းစိတ်တွေလှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုင်နေရာကကောက်ထလိုက်သည်။ထို့နောက် သူမပြုံးပြလိုက်တော့ သူ့အမေကလည်းပြန်ပြုံးပြသည်။

ဆုရီခုနကထောင့်လေးမှာပဲပြန်သွားထိုင်နေလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...သားရယ်"

"ဒီတိုင်းအားပျက်သွားတာပါ"

"အားရှိတာတွေမစားလို့လား..အိပ်ရေးတွေရောပျက်လား...အဲ့မှာတစ်ယောက်ထဲဆက်နေလို့ရောဖြစ်ပါ့မလား"

"အာ...ဖြစ်ပါတယ်...အခုကဒီတိုင်းပင်ပန်းပြီးအားနည်းသွားတာ"

"ဟင်းးး....အခုရောသက်သာလား"

"သက်သာပါတယ်"

"သားအဖေကို အမေ‌မပြောထားဘူးနော်...တော်ကြာသားကို‌ပြန်ခေါ်နေမှာစိုးလို့"

"ဟုတ်"

"သားချစ်သူလား"

"ဗျာ"

"ခုနကကောင်မလေးက"

ထိုအခါသူတစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"ဟုတ်တယ်"

"အချောလေးပဲ...နောက်မှအမေ့ကိုသေချာမိတ်ဆက်ပေးလေနော်"

"အင်း"

ထို့နောက်ခဏစကားပြောပြီး သူ့အမေကိုအိမ်အတင်းပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

အဝနားမှာ ဆုရီကိုနှုတ်ဆက်သွားသည်။

"သွားပြီနော်...သမီး"

"ဪဟုတ်ကဲ့ အန်တီ"

မိုးကလည်တော်တော်ချုပ်သွားပြီမို့ သူကတော့ ဆေးရုံမှာတစ်ညအိပ်ရမည်။

သူ့အမေကတော့ သူ့အဖေကိုလိမ်ထားတဲ့အတွက် ပြန်မှရမည်။ထို့ကြောင့်ပိုက်ဆံတွေရှင်းပြီး ပြန်သွားလေသည်။

ကျော်ကျော်ကလည်း သူ့ကားနဲ့ပြန်ပြီ။

ဆုရီကိုတော့ သူမပြန်စေချင်။

"ပြန်တော့လေ...အမကျွန်တော်တစ်‌ယောက်ထဲရတယ်"

"မပြန်ပါဘူး ဒီတစ်ညတော့ဒီမှာပဲအိပ်ပေးမယ်လေ"

'ဟီးဟီး'

"ရပါ့မလား...အမအိမ်က"

"ရတယ်ထားလိုက်...သူငယ်ချင်းအိမ်မှာလို့လိမ်လိုက်မယ်"

________________________

ညနေ‌တုန်းက.....

ဆိုင်ကယ် အစိမ်းလေးကိုတွေ့တော့ ကေသွယ်တစ်ယောက် ခြံထဲဝင်မေးမိသည်။

"အန်တီ"

"ဘာကိစ္စလဲ"

"အထဲမှာ အစ်ကိုကောင်းမြတ်ရှိလား"

"မရှိဘူးလေ သူတို့ဆေးရုံသွားကြတယ် သူသတိလစ်ပြီးပစ်လဲသွားလို့"

"ရှင်"

"ဟုတ်တယ် ဆိုင်ကယ်ဒီမှာထားသွားတာ"

လို့ပြောပြီး ထိုအန်တီကြီးအဆောင်ထဲကိုပြန်ဝင်သွားသည်။

ထိုသိုဖြင့် ကေသွယ်တစ်ယောက်လည်း ကျော်ကျော်ကိုဖုန်းဆက်ပြီး လိုက်လာခဲ့သည်။

"ဪ...ရောက်လာပြီ"

ကေသွယ်အခန်းထဲကိုဝင်ဝင်ချင်းတွေ့လိုက်ရတာက

ကျော်ကျော်ရယ် ၊ ကုတင်ပေါ်မှာသတိမေ့နေတဲ့ကောင်းမြတ်လက်ကလေးကိုကိုင်ထားတဲ့ ဆုရီရယ်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ အစ်ကို"

"အားနည်းသွားတာပါ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး"

သူမအဝေးကနေသာကြည့်နေလိုက်သည်။

ဆုရီကလက်ကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး ထလိုက်သည်။

ကေသွယ်ကသူ့ကိုကျောပေးထားတဲ့ဆုရီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ကောင်းမြတ်ကိုကြည့်တော့ glucose ပိုက်လေးတန်းလန်းနဲ့ အိပ်ပျော်နေသည့်အတိုင်း။

သူမအနားကိုကပ်သွားချင်ပေမယ့်လည်း ဆုရီရှိနေတာမို့မသွားတော့ပေ။

ထို့နောက်ဆုရီက ဒီဘက်လှည့်ပြီး သူမကိုပြုံးပြကာ အခန်းထဲကထွက်သွားသည်။

"ရုတ်တရက်ကြီးပစ်လဲသွားတာ...အစ်ကိုလည်းကျောင်းဆေးခန်းကိုဖုန်းဆက်တော့သူတို့က"

ကျော်ကျော်ပြောနေရင်းလှည့်ကြည့်တော့ ကေသွယ်ပါမရှိတော့ပေ။

_______________________

အိမ်သာထဲကပြန်ထွက်လာတဲ့ ဆုရီတစ်ယောက်အဝမှာ ကေသွယ့်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"အမ"

"ဪညီမ"

"တစ်ခု‌လောက်သိချင်လို့လေ...မေးလို့ရမလား"

"အင်း....မေးလေ"

"အစ်ကိုကောင်းမြတ်နဲ့အမ ကြိုက်နေတာကြာပြီလား"

ထိုသို့ပေါ်တင်မေးလိုက်တဲ့အခါ ဆုရီအနည်းငယ်စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"မကြာသေးပါဘူး"

"အဲ့တာသိချင်လို့ပါ...ညီမကိုအစ်ကိုသဘောမကျဘူးဆိုတာညီမသိပါတယ်....ဒါပေမယ့် ညီမဘယ်လောက်နောက်ကျသွားလဲသိချင်လို့လေ.....အစ်ကိုကောင်းမြတ် နိုးလာရင်ညီမလာသွားတာကိုမပြောနဲ့နော်"

"အင်း"

ဆိုပြီးသူမထွက်သွားလေ‌တော့သည်။

‌ကမ်းခြေကိုသွားတဲ့ညကတည်းက သူမအငြင်းခံလိုက်ရတာကိုသိသည်။

အစ်ကိုတို့ဒီထက်ပိုရှေ့မဆက်သင့်ဆိုတဲ့စကားလေးကြောင့် နောက်နေ့တွေသွားမတွေ့ဘဲနေခဲ့တာ အခုဆိုင်သူပါရှိနေပြီမို့သူမ ကြိုးစားခွင့်မရှိတော့ပဲ နောက်ဆုတ် ပေးရတော့မည်ပေါ့။

_______________________

အိမ်မက်ထဲမှာ ဆုရီရဲ့ဖင်ကြီးကို အားပါးရကိုင်ပြီး လုပ်နေသည်။

"ပလွတ်...ပလွတ်"

"အားး....ကောင်းတယ်....အားးရှစ်"

"ပလွတ်...ပလွတ်"

ခံစားမှုတွေပြင်းထန်လာပြီး အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်ခါနီးကျမှ အိမ်မက်ကသူလန့်နိုးလာခဲ့သည်။နိုးနိုးချင်းဘေးဘီကိုကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ဘေးမှာ မှီပြီးအိပ်နေတဲ့ ဆုရီကိုသူတွေ့လိုက်ရသည်။

သူလှုပ်နိုးလိုက်ပြီး..

"အမ...အမ"

"ဟမ်...အီးး"

အကျောတွေဆန့်ပြီး သူမနိုးလာခဲ့သည်။

"ဘာလိုလို့လဲ"

"ကျွန်တော် ဟိုဟာဖြစ်နေလို့"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အိမ်မက်တွေမက်ပြီး အရမ်းထန်နေလို့"

"အယ်"

သူ့စကားကို သူမအံ့ဩသွားသည်။

"အမ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ...ဆရာဝန်ခေါ်ပေးရမလား"

"အာ...မဟုတ်ဘူး"

"..."

"အမကျွန်တော့်ကိုလက်နဲ့လုပ်ပေးပါလား"

ထိုအခါ သူမသူ့ကိုမျက်‌မှောင်ကျုံ့ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"လုပ်ပါအမရယ် ကျွန်တော်အဲ့လိုမလုပ်ရင်အိပ်ပျော်မှာမဟုတ်ဘူး"

"အားနည်း‌နေတဲ့လူကဒါကျတော့ ဟွန့်"

"လုပ်ပါနော်အမ"

"စီစီတီဗီတွေရှိတယ်"

"အဲ့တာတွေက လျှောက်လမ်းမှာပဲရှိတာ"

"ဟုတ်လို့လား ကောင်းမြတ်ရယ်"

"အကယ်ရ်ျရှိတယ်ဆိုရင်တောင်သူတို့က အမြဲကြည့်နေတာမှမဟုတ်တာ လိုအပ်မှပြန်ကြည့်တာ"

"....."

"လုပ်ပါနော် အမကျွန်တော်အိပ်မပျော်ဘဲနေလိမ့်မယ်"

"ဒီတိုင်းလေးအိပ်လိုက်လို့မရဘူးလား"

"အမကျွန်တော့်ဘေးမှာရှိနေတာကို ပိုစိုးတာပေါ့"

နောက်ဆုံးတော့ သူမအလျှော့ပေးလိုက်ပြီး

"ပြီးရော...လုပ်ပေးမယ်"

"ဟီး"

ထကာ လိုက်ကာနှစ်ဖက်ကိုဆွဲပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်သူ့ရဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်ပြီး

ထွက်လာတဲ့အကောင်ကြီး ကိုလက်နဲ့ ကိုင်လိုက်တော့ မာတောင်နေတာကိုသူမခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ကိုတံတွေးစွတ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်းထုပေးနေသည်။

ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်ကတော့ မျက်လုံးကြီးမှိတ်ကာ မှိန်းခံနေသည်။

"အားး...အ...အ"

အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ငြီးသည်။ဆုရီခင်ဗျာ သူ့ကိုထုပေးနေရင်းလိုက်ကာလေးဖယ်ကာ အပြင်ကိုလည်းကြည့်‌ရသေးသည်။အကုန်လုံးအိပ်နေကြပြီဖြစ်လို့ လူတော့မဝင်လာလောက်ပါဘူးလို့ထင်သည်။

"ပလပ်...ပလပ်...ပလပ်"

"ပြွတ်...ပြွတ်"

ထို့နောက် ရှေ့တိုးပြီး သူ့နှုတ်ခမ်း‌တွေကို သူမနမ်းစုပ်လိုက်သည်။

"ပြွတ်စ်...ပြွတ်..ပြွတ်"

"အု...ပြွတ်.."

နမ်းလိုက်တဲ့အခါ ဇာတ်ရှိန်ကနှစ်ဆတက်သွားပြီး သူချက်ချင်းပြီးချင်သွားသည်။

"ခဏ...အု...အွန့်.... အမ ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ်"

"အွန်း"

"ပလပ်...ပလွတ်ပလွတ်...ပလွတ်"

ပြီးခါနီးပြီးဆို‌တော့ သူမသူ့ကို ပါးစပ်လေးနဲ့ငုံပြီး စုပ်ပေးသည်။

"ဟာ..အမ...အားး..ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ်လို့"

"အွန်း....ရတယ်အမပါးစပ်ထဲမှာပြီးလိုက်နော်....အု....အု...ပလွတ်ပလွတ်"

"အ...အား...အမ"

"ဗျစ်....ဗျစ်...ဗျစ်"

"အားး..."

သုက်ရည်တွေ ဆုရီရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ၈ချက်လောက် ဒလဟောပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား...ဟူး...ဟဲ..ဟူး....ဟဲ"

ထို့နောက်သူမ‌သန့်စင်ခန်းသွားပြီး ပါးစပ်ဆေးလိုက်သည်။

ပြန်လာတော့ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်အိပ်ပျော်လို့နေလေပြီ။

အနားကပ်သွားပြီး

"ပြွတ်"

နှုတ်ခမ်းလေးကိုတစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်သူမလည်း ဆက်အိပ်လိုက်တော့သည်။