"ဟူးးး...ညောင်းလိုက်တာကွာ"

သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ထောင်မတ်ရှည်လျားတဲ့ တိုက်ခန်းရဲ့လှေကားကြီးကို ဆက်မတက်သေးပဲခဏနားလိုက်သည်။

အချိုးအကွေ့လေးနားမှာရပ်‌နေရာက အပြင်ဘက်ပြတင်းပေါက်ကို သူတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ အောက်မှာ လူတွေအုံအုံကြင်းကြင်း သွားလာနေကြတာကိုတွေ့လိုက်သည်။ နေပူပေမယ့်လည်း ဝမ်းရေးအတွက် ကြိုးစားရသည်မဟုတ်ပါလား။

သူလည်း တစ်နေ့‌ထိုနေပူကြီးထဲချွေးသံတရဲရဲနဲ့ လုပ်ရမယ်လို့ သူ့ကိုအဖေအမြဲဆုံးမခဲ့တာတောင်သွားသတိရလိုက်သေး။ထို့ကြောင့်လည်း ‌အိမ်ကိုအတိုက်အခံလုပ်ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ဘွဲ့တစ်ခုရအောင်ယူမယ်ဟုဆုံးဖြတ်ကာ အိမ်ကဆင်းလာတော့သည်။သို့ပေမယ့်လည်းမကြာ အိမ်ကလိုက်ခေါ်လို့ အတင်းအိမ်ကိုပြန်လိုက်လာရသေးသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့အဆင်ပြေလားဆိုသော်လည်းမပြေ။ သိပ်တောင်မကြာလိုက်။နောက်တစ်ခေါက် အိမ်ပေါ်ကထပ်ဆင်းလာသည်။နောက်ဆုံးတော့ သူ့အဖေလည်းလက်လျှော့လိုက်ပြီး တိုက်ခန်းတစ်လုံးဝယ်လိုက်ကာ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်းသီးသန့်နေစေတော့သည်။အဆောင်မှာပေစုတ်စုတ်သွားနေနေတာလည်းမကြိုက် အိမ်မှာလည်းထောင့်မကျိုးဆိုတော့ သူ့အဖေလည်း‌ ကျောင်းနဲ့နီးတဲ့နေရာမှာ တိုက်ခန်းဝယ်ပေးရန်သာဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။

"ဆက်တက်ရဦးမယ်ကွာ..နောက်ဆုံးတစ်ထပ်ပဲ ကြိုစားထား"

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအားပေးကာ ကြိုစားတက်လာရင်း သူနေတဲ့အထပ်သို့အရောက်...

"ဟာ..."

မြင်ကွင်းက ဟာခနဲ ဖြစ်သွားလောက်ပင်။

သူ့အခန်း‌ ရှေ့မှာ ဖိနပ်ကြိုးကို ကုံးပြီးချည်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။အားရပါးရကော့ပြီးကုံးထားတော့ ဖင်ကြီးကို သူအောက်ကနေအတိုင်းသားမြင်လိုက်ရသည်။sport short ပန်းရောင်အတိုလေးက သူမရဲ့ဖွံ့ကား‌နေတဲ့ဖင်လုံးကြီးကိုလုံလုံခြုံခြုံမကာကွယ်နိုင်တော့ပေ ဝင်းမွတ်‌နေတဲ့ဖင်လုံးကြီးက အပြင်ကိုထိုးထွက်နေသည်။

"ဂလု"

‌တောက်..ဒီလောက်လှတဲ့ဖင်ကြီးကွာ..အမောတောင်ပြေသွားတယ်..လို့တွေးမိလိုက်သေးသည်။ထို့နောက်..ဟာ...ငါဘာတွေတွေးနေတာလည်း..အာ..ရှစ်...ဒီစောက်တဏှာစိတ်တွေလာနှောင့်ယှက်ပြန်ပြီ..။

သမာဓိပြန်ကပ်လိုက်ပြီး ဆက်တက်သွားဖို့ပြင်လိုက်သည်။..သူမကလည်း ဆက်ကုံးနေတုန်းဆိုတော့ သူမရှက်သွားမှာလည်း သူစိုးတော့ တက်ရမလိုပြန်ဆင်းရမလို ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်။

'တော်ပါပြီကွာ အောက်ထပ်မှာပဲပြန်စောင့်တော့မယ်'

ဆိုပြီးပြန်ဆင်းဖို့လုပ်နေတုန်း

"မောင်လေး.."

"ဗျာ"

"ကျောင်းကပြန်လာတာလား"

"ဟုတ်..အမ."

"ဪ..စောတယ်နော်"

"ဗျာ"

"ပြန်လာတာစောတယ်လို့ပြောတာ ခါတိုင်း ၅နာရီလောက်မှပြန်လာနေကြလေ"

"ဟုတ် ဒီနေ့ကည‌နေအတန်းမရှိလို့လေ...စောစောပြန်လာတာ"

"ဪ..အဲ့တာကြောင့်ကို"

'ငါအောက်ကိုပြန်ဆင်းနေတာသူများသိသွားလားမသိဘူးကွာ ..လခွမ်းပဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ်မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးတက်သွားလိုက်ရမှာ'

"ဟင်းဟင်း"

"ဟီးဟီး"

အနား‌ ရောက်‌ တော့အပြန်အလှန်ပြုံးပြပြီး သူလည်းအခန်းထဲဝင်လာလိုက်သည်။

အဲ့ဒီမြင်ကွင်းဟာ သူ့မျက်စိထဲလုံးဝမထွက်တော့ပေ။ဘယ်အချိန်ထိတောင်စွဲနေသလည်းဆိုတော့ ညအိပ်ရာဝင်ခါနီးအချိန်ထိပင်။

______________________

"အာ...အမ...အမ...အကြီးကြီးပဲဗျာ...လုံးဝိုင်းနေတာပဲ....အားး.....အိုးးး"

မှောင်မှောင်မဲမဲအခန်းလေးထဲက လူငယ်လေးတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်ရေအာသာဖြေနေ ခြင်းဖြစ်သည်။‌ ထောင်မတ်ပြီး အကြောတွေတဖြိုင်းဖြိုင်း ထနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လိင်တံကို ငရုတ်သီးထောင်းသလိုအားရပါးရထောင်း‌ နေသည်။တစ်ချက်ချက်ကော့ကော့တက်သွားသေးသည်။

"အားး....အဲ့ဒီဖင်ကြီးကိုကွာ...ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်ရရင်..တောက်...အားးး.."

ဇာတ်ရှိန်ကတစ်ဖြည်းဖြည်းမြင့်‌လာနေပြီ။မကြာခင်ဘူတာဆိုက်တော့မည်။

"....အမ...ရေ..ကျွန်တော်ပြီးပြီဗျ...အိုးး....အားးး...အားးး...ဖက်ခ်"

"ဗျစ်..‌ဗျစ်....ဗျစ်..."

အရည်တွေဒလဟော ပန်းထွက်သွားတော့သည်။တစ်ရှူးဘူးလေးကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး..

'ဟူးးးးး.. ...တစ်ညတာကိစ္စတော့ပြီးသွားပြန်ပြန်ပြီ... တရားပြန်‌ပေါက်ရ ဦးမှာပါလား'

'ငါမို့လို့ကွာ...ဘေးခန်းကအမကြီးကို မဖွယ်မရာတွေပြောမှန်းထုရတယ်လို့...ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ...သူသာသိသွားရင်ငါ့ကိုဘယ်လောက်တောင်ရွံသွားလိုက်မလဲ...နောက်တစ်ခါထပ်မလုပ်တော့ဘူးကွာ..'

_________________________

ဇာတ်လမ်းကဒီလို........သူနေတဲ့တိုက်ခန်းရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်က မိသားစုတစ်စုပြောင်းလာသည်။အန်တီကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ အသက်၂၅၊ ၂၆ ‌ဝန်းကျင်လောက်ရှိမယ့် အမကြီးတစ်ယောက်။သူသတိထားမိသလောက်တော့ ထိုအန်တီကြီးနှစ်ယောက်က အဲ့အမကြီးရဲ့အမေနဲ့အဒေါ် တို့ဖြစ်မည်။

မနက်ဆိုအမြဲတန်း သူကျောင်းမသွားခင် အဲ့ဒီအမကြီး အစောကြီးထွက်ထွက်သွားတာကိုသူတွေ့ရသည်။သို့ပေမယ့် အလုပ်ပဲသွားတာလား ကျောင်းတွေပါတွေပဲတက်နေတာလား သေချာတော့သူမပြောတတ်။သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အရောတဝင်မနေတတ်သည်မှာလည်းတစ်ကြောင်း။ သူ့‌ ကျောင်း ကိစ္စနဲ့သူအလုပ်ရှုပ်နေတာကလည်း တစ်ကြောင်း။အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သူမကိုသူလုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။

အခုတော့သူသတိထားမိသွားပြီ၊ သူမရဲ့ဖင်ကားကားကြီးကိုပေါ့။အမှတ်မထင် လှေကားကတက်လာရင်းတွေ့ လိုက်ရတဲ့ အဲ့ဒီအမကြီးရဲ့ ဖင်ကားကားကြီးက သူ့မသိစိတ်ထဲ

ကိုစွဲထင်သွားခဲ့လေပြီ။ ညဘက်တွေမှန်းထုစရာ ညစာတစ်ခုသဖွယ်ရသွားခဲ့သည်။

"ဒေါက်..ဒေါက်....ဒေါက်"

သူ့ရဲ့ အိမ်တံခါးကိုခေါက်သံကြားတော့ အိပ်ရာထဲကသူ ကမန်းကတန်း ကောက်ထပြီး အိမ်ရှေ့

ထွက်လာခဲ့သည်။ပြီးတော့ သူတံခါး‌ဖွင့်လိုက်တော့...

'ဖင်ကြီးကြီးနဲ့အမ ကြီး...အဲ...ငါဘာတွေတွေးနေတာလည်း'

"ဘာများလဲမသိဘူး"

"အမတို့အိမ်ကမုန့်ဟင်းခါးချက်လို့လေ အဲ့တာလာပို့တာ"

"ဪ..ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျ"

ထို့နောက် သူမုန့်ဟင်းခါးပန်ကန်ကိုယူပြီးအထဲမှာ သွားလှယ်လိုက်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။

"ကျေးဇူးနော်အမ"

"ရပါတယ်..အိမ်နီးနာချင်းတွေ‌လိုက်ဝေနေတာလေ.."

"ဪဟုတ်"

"အိမ်က အန်တီချက်တာ သူကအဲ့လိုချက်နေကြ"

"ဟုတ်.."

ထို့နောက်သူမပြန်လှည့်ထွက်မှာ သူက

"ဒါနဲ့.."

"ရှင်"

"အမနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ မသိဘူး"

"ဟုတ်သားပဲ မိတ်ဆက်ဖို့တောင်မေ့သွားတယ် အမနာမည်က ဆုရီပန်ပန်ပါ"

"ဟုတ်..ကျွန်တော့်နာမည်ကောင်းမြတ်ပါ"

"သွားပြီနော်..စားလိုက်ဦးမုန့်ဟင်းခါး"

"ဟုတ်အမ..ဟုတ်"

ထို့နောက် မုန့်ဟင်းခါးအားရပါးရတွယ်ရင်း ညစာဖြည့်လိုက်သည်။အပြင်ထွက်စားမနေတော့ပေ။

___________________

ညကျမှညနေကအကြောင်းလေးကို သူပြန်တွေးနေမိသည်။ဆုရီပန်ပန်ဆိုတဲ့ အမကြီးကိုသူစပြောင်းလာစက သတိမထားမိခဲ့ပေ။သတိမထားမိဟု ဆိုထားပေမယ့်လည်း လုံးလုံးမသိတာတော့မဟုတ် သူတို့မိသားစုပြောင်းလာတာတော့သိသည်။ ရုပ်တွေကိုသေချာမမြင်မတွေ့ဘူးတာကြောင့်လည်းဖြစ်မည်။အခုတော့ ရုပ်ကလေးကိုပါသေချာမြင်ဖူးသွားခဲ့ပြီလေ။

မျက်လုံးကျယ်ကျယ် နှာတံသွယ်သွယ်လေးနဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့အသားအရည် ‌ဖြောင့်ဆင်းတဲ့ဆံပင် တို့အပြင် လုံးဝိုင်းပြီးအယ်ထွက်နေတဲ့ဖင်ကြီး ပါမကျန် သူအကုန်မြင်ဖူးသွားခဲ့ပြီ။ ရုပ်အဆင်းအင်္ဂါနဲ့ပြည့်စုံပြီး တကယ်လှတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟူရ်ျသာ ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

ည........

ည၁၂နာရီ.....

"ဟာ...‌အသုံးမကျတာကွာ..တောက်"

ဂိမ်းဆော့ရင်းလောင်မြိုက်နေတဲ့ ကောင်းမြတ်။

"မင်းကနောက်ကပါမှပါမလာတာ...အေး"

တစ်ဖက်ကသူငယ်ချင်းကို online ကနေလှမ်းဟောက်နေလိုက်သေးသည်။သူ့အတွက်တော့ ဒီလိုညတွေဟာ ပုံမှန်လိုဖြစ်နေပါပြီ။မနက်ဖြန်ကျောင်းပိတ်တော့ ညလုံးပေါက်သူတို့ ဆော့ကြမည်။မနက်ကျမှအိပ်ပြီး နေ့လည်မှပြန်ထကြမည်။ဒါဟာ ဂိမ်းဆော့တဲ့ လူငယ်တော်တော်များများရဲ့ အိပ်ချိန်လိုဖြစ်နေသောကြောင့်သိပ်တော့မဆန်းပေ။

"တောက်...တော်ပြီကွာ..မဆော့တော့ဘူး ဘောလုံးပွဲပဲကြည့်တော့မယ်"

"...ဟျောင်.."

"ဟျောင်"

"......"

သူ စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ log out လုပ်ပစ်လိုက်သည်။ဒီနေ့ညသူလုံးဝစိတ်မကြည်။အိမ်ကလည်း သူ့ကိုမုန့်ဖိုးဖြတ်ထားတာကြောင့်လည်းပါသည်။

ထို့ကြောင့်ကော်ဖီလေးတစ်ခွက် သွားဖျော်လိုက်ပြီး ဝရံတာကိုထွက်ထိုင်ကာ လေငြင်းလေးခဏခံမယ်ကွာဆိုပြီးဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟူးးးဟူးး"

"ဂလု...ဂလု"

"ဝှီးးးးး...ဝှစ်..."

"အေးလိုက်တာကွာ"

လေပြေလေးတစ်ချက်က သူ့ရင်ထဲကအပူတွေကိုငြိမ်းသွားလောက်အောင်တိုက်ခတ်လိုက်သောကြောင့် သူဇိမ်ကျသွားသည်။

ထိုစဉ်အချိန်တွင်.......

"ဒေါက်..ဒေါက်"

တစ်စုံတစ်ယောက်တံခါးလာခေါက်လေသည်။

"ဘယ်သူလဲဟ..ဒီအချိန်ကြီး"

ထိုသို့ဖြင့်သူလည်း ကော်ဖီခွက်ကလေးခဏချကာ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်တော့ လာခေါက်တဲ့သူ‌ကတစ်ခြားသူမဟုတ်....

ဘောင်းဘီတိုတိုလေးနဲ့ မီးခိုးရောင်စွပ်ကျယ်အကျပ်လေးဝတ်ကာ ပုခုံးသား‌ ဖွေးဖွေးလေးတွေပေါ်ချင်တိုင်းပေါ်နေတဲ့ အမဆုရီပန်ပန်..ပင်ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက်သူမ ပါးစပ်ဖျားလေးမှ စကားတစ်ချို့ငြင်သာစွာထွက်လာသည်။

"မောင်လေး..အမကိုလေ"