《MEMÓRIAS DE UM DEUS - Ficção [português]》FINALMENTE, SEM REMENDOS
Advertisement
Giro os dedos no ar, e apenas vejo energia girando em energia. Eu vejo isso! Consegue ver também?
Ariel parou o que estava fazendo e ficou prestando atenção em Lázarus, quando o viu retirar completamente a armadura e ficar observando-a, avaliando cada sinal nela imposto. Curiosa o viu inspecionar as correias e metais, o jeito concentrado e avaliador.
+ficou ainda mais atenta quando viu Valentina passou por ele, parar e se voltar curiosa, medindo o estado dela. Sorriu quando ela se aproximou e se sentou ao seu lado, também avaliando a armadura. O anjo parecia não ter percebido sua presença, tão concentrado estava.
Porém, a colocou de lado, voltando sua atenção para os seus afazeres, torcendo para que Valentina o fizesse ver o estado terrível em que a armadura dele estava.
- Nossa, essa aqui foi feia, héim? – apontou Valentina para um corte largo nas costas. – Doeu?
- Um pouco... Essa aqui – falou pegando a armadura do chão, apontando para uma outra que parecia um rasgo feito pela ponta de uma lança, no lado direito, que devia ter atingido a segunda e terceira costelas. Ela media pouco mais que 2 cm. – Essa aqui foi a primeira. Foi feita por uma lança do sol. A gente ainda não sabia o que era a escuridão, e fomos atacados.
- Então cada uma delas tem uma estória... – cismou ela passando a armadura em rápida revista.
- Sim, cada uma delas...
- Mas, se estão em sua mente, por que precisa delas para se lembrar? A sua armadura, logo, vai ser apenas pedaços pequenos amarrados por essas tiras de pano. E cada vez mais barulhenta –sorriu.
- Não são tiras de panos – ele falou sério. – Na verdade, são esses panos que aguentam quase toda a carga...
- Sei – ela falou como se aquilo não tivesse a menor importância. – E esses remendos esquisitos? Você que colou eles aí?
Advertisement
- É que... Sim, fui eu. Ficou bom?
- De verdade?
- Claro, manda!
- Sua armadura parece em frangalhos. Ela chacoalha demais, faz barulho demais. Ela não está legal... A grande verdade é que está muito ruim. Se você perguntar para o Avenon, tenho certeza que ele vai dizer que está uma mer...
- Já entendi – interrompeu, sorriu ao ver aqueles olhos brincalhões.
- Eu tenho outras palavras para descrever sua armadura – falou, não conseguindo mais segurar o riso, que explodiu como se fizesse o ar brilhar.
- Está se divertindo, não está?
- Claro que sim...
- Tá bom... Mas, eu posso consertar...
- Pode? – quis saber Ariel se aproximando, o rosto com um sorriso incrédulo, se sentando ao lado de Valentina. – O que você acha, Valentina?
- Nossaaaa... Eu acho que ela está terrível. Por que não joga fora e arruma outra?
- Pelo Trovão, não!!! – assustou-se Lázarus.
- Éééééé...
- O que foi? – Lázarus perguntou, olhando preocupado para a purumana.
- Você acha que ele consegue dar um jeito nela? – riu Ariel, como se duvidasse da capacidade dele.
- Não sei... Estou em dúvida, Ariel – Valentina confessou, os olhos perdidos nas marcas da armadura.
- Está bem, está bem... Vocês venceram. Já que estamos aqui, conversando sobre ela, acho que está na hora de dar um jeito nela.
- Oba, isso vai ser divertido... – Valentina disse feliz, se ajeitando e dobrando um pouco o corpo, mais atenta aos consertos que ele iria providenciar.
Ariel assustou-se, enquanto Valentina ria à toda. De forma acelerada, e com o rosto muito sério, Lázarus aplicou uma grande quantidade de remendos nela.
Como se fosse um artista terminando uma obra de arte, com um dedo aplicou o último remendo, olhando com ar aprovador para o resultado, pouco se importando com a opinião, e com o riso dos que presenciaram o conserto da armadura.
Advertisement
- Não, você deve estar de brincadeira – Avenon veio correndo, a boca aberta ao máximo, já rindo de longe. – Quer grande merda é essa?
- Viu, não falei que ele ia dizer isso – riu Valentina.
- Vocês só podem estar de brincadeira – Lázarus reclamou, a confusão em seus olhos. – Não gostaram? Valentina, veja – falou ficando de pé. Com ar feliz a levantou e a chacoalhou no ar. – Viu? Quase não faz barulho.
Aí os três riram abertamente, o que chamou os outros para junto.
Quando Mulo e Sol se juntaram aos outros, Lázarus sorriu, acreditando que pelo menos Mulo lhe daria razão.
- Pelo Trovão, o que é isso? – assustou-se Mulo, vendo a armadura que Lázarus mostrava, erguida como uma obra de arte.
- Que coisa é essa? – Sol se assombrou, tocando de leve num remendo.
- Ah, entendi... Vocês estão unidos... – reclamou sentando-se novamente e deixando a armadura cair tristemente contra sua perna. – Como não podem ver que ela é, de verdade, uma bela armadura? – perguntou confuso.
Ariel se levantou e sentou-se ao seu lado, percebendo que ele realmente acreditava que ela estava maravilhosa.
- Vamos lá, você pode fazer melhor. Que tal consertá-la, mas sem usar remendos? Lembra quando ela era nova em folha?
- Isso é fácil...
- Só uma pergunta: de onde faz surgir o metal? – perguntou Valentina, mostrando profundo interesse naquilo que via como magia.
Lázarus a observou com carinho, e suspirou fundo.
- Tudo é energia, meu bem. Veja – falou tomando um punhado de terra, - isto é feito de energia, tal como o ar, o sol que está lá em cima, a água da chuva, a pedra e tudo o que existe, até mesmo o seu corpo – falou, deixando a terra cair novamente ao chão.
Então, de seus dedos surgiram pequenos e silenciosos raios azuis, que pareciam eletrificar o ar em volta deles.
> Isso é energia, esses pequenos raios aqui. E podemos uni-los para...
Ante os olhos de todos, grânulos de terra foram se formando, caindo no solo, onde formaram um pequenino monte entre seus pés.
> Tudo nós podemos criar com a energia, com a energia que é o próprio Trovão. Assim são feitas essas árvores e os rios, e as nuvens e... os corpos que usam. Um dia vocês foram sementes do UM e sabiam disso, e ajudaram a criar muitas das coisas que existem nos lugares criados. Mas, esqueceram, porque assim decidiram...
Então, com suavidade, foi passando as mãos sobre a armadura. Os remendos, tocados por luz, foram sumindo, enquanto a armadura era reconstituída.
Em pouco tempo viram novamente a armadura toda refeita, como se fosse bem novinha e nunca tivesse visto combate.
- Ah, finalmente, sem remendos... – suspirou Ariel deitando a cabeça em seus ombros, os pensamentos se perdendo longe no tempo. – E esse rasgo aqui, não vai desfazê-lo? Você já até tirou o remendo...
- Esse foi o primeiro – disse passando com carinho o dedo na ferida da armadura. – Por enquanto, vou deixa-lo aí...
Advertisement
- In Serial24 Chapters
The Ladies Gang Puppet Leader
My name is Caiden Black. I am a 17-year-old ordinary guy you can find anywhere in the world. My life’s ambition is to propose to my childhood friend; Lily Storm. I was all prepared, but my destiny decided to do me over and through a series of extreme unfavorable events, which include raping Lily, I am now surrounded by a bunch of women and being forced to become the head of their ladies crime organization… Someone save me… Note: This story takes place in Arasia, a planet almost exactly the same as Earth. Only the geography and a few little things are different.
8 211 - In Serial53 Chapters
Rise of the Forgotten
The universe is vast and old. Its history filled with many tales and secrets. Some were common knowledge but ended up forgotten and secret. Join Alom, seemingly the last of his now forgotten race on his journey through this vast and dangerous universe. Im new to this so I want to see how this turns out. Never really written before so any advice is appreciated. If there are any suggestions or errors let me know. If the cover art is yours let me know so I can give you credit or take it down depending on your wishes. Current participant in the Royal Road Writathon challenge 11/06/20
8 176 - In Serial125 Chapters
Stupid Cat
Six months ago Ichi was abducted and sent to live with his Grandpa in a small rural village in Japan. He isn't allowed to have a smartphone or computer, so he spends his free time watching VHS tapes and reading old books. Everyday he goes to school, where him and five girls are the students with no teacher and no homework. One girl, Renya, started walking with him to school everyday. She says she loves him, but Ichi feels for sure she's lying to him. His escape is heading into the forest. One day, he goes too deep and meets a talking bear who calls him a "Tanuki". Ichi saves a cat from the bear. Ichi's ascent to gaining strength to change the world began there.
8 114 - In Serial14 Chapters
Questworld Union Of Underworked Adventurers
Questworld has ran out of quests. But the heroes still come. If are one of these unfortunate souls / stubborn fools, then why not consider a seasonal membership to the Questworld Union Of Underworld Adventurers (QUOUA). We provide breaking news, quest guides, tips, articles, workshops and maps to help you actually make a pittance from running around like a madman making dramas out of nothing whilst the rest of the Hive gets on with its boring peace and quiet. Act today and pay up. Our tavern bill is waiting. This isn't a cohesive story as such, and more of a jumbled mix of random articles and utter nonsense. In no way do you have to start at the first scroll. Just dip in anywhere and see if this is for you.
8 92 - In Serial7 Chapters
Glam rock for life!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
livin' the Glam life!
8 138 - In Serial9 Chapters
فرشته گیر افتاده ✨
جانگ کوک پسری که از ۵ سالگی خانواده خودش رو بخاطر جن گیری از دست داد و قسم خورد تا با جن گیر ها کار کنه تا انتقام خودش رو بگیره قسم خورد تا اون جن رو گیر بندازه و انتقام خانواده بی گناهش رو بگیره چی میشه اگر جانگ کوک مراسم رو اشتباه انجام بده و فرشته ای رو اشتباه به این دنیا بیاره ؟#کوکمین. #بی دی اس ام #هپی اند #تخیلیوضعیت : پایان یافته
8 135

