!unicode!

အအေးနန်းတော်ထဲတွင်ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ပြောင်းလဲမှုတို့မြင့်တက်လာသည်ကိုမြင်လိုက်ရရင်း ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားမှာအပြန်အလှန်ကြည့်ကာ အနောက်ကလိုက်သွားကြသည်။

သူ၏ချစ်သူကိုသတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အမျိုးသားမှစတင်လိုက်ရာ ယခုလေးတင်အိပ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာတို့အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည့်လူများမှာပတ်ပတ်လည်ပျံ့ကြဲသွားပြီး နန်းဆောင်ထဲတွင်လျှောက်ပြေးနေကြသည်။

လူတို့မှာအန္တရာယ်ကိုခပ်မြန်မြန်သဘော​ပေါက်သွားပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာချက်ချင်းပင်ဗြောင်းဆန်သွားကာ နန်းဆောင်ရှိလူများမှာကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်ကာပြေးကြတော့သည်။

ကျင်းဖေးထုန်၏လျှပ်တပြက်အတွင်းရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်းမှာအလွန်ထူးချွန်သည်ဟုပြော၍ရပြီး သူကလူအုပ်ကိုဖြတ်၍ရှုလင်ကျားကိုသယ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလူတစ်ယောက်မျှမထိစေရပေ။

သူတို့သည်ရေခဲမှန်ထဲတွင်တတိယမင်းသားကိုမြင်ခဲ့ရသည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်သွားကာ မကြာမီတွင်ယာကျိရှိသည့်နန်းဆောင်ကိုရှာတွေ့သွား၏။

ကျင်းဖေးထုန်အထဲခုန်ဝင်လိုက်ရာ နန်းဆောင်ထဲတွင်လူတစ်ဦးမျှရှိမနေပေမဲ့ စားပွဲပေါ်တွင်ထောင်ထားသည့်မှန်တစ်ချပ်ရှိနေသေးသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီးသွားရှာမနေနဲ့တော့၊ ခင်ဗျားကစွမ်းအင်ဖြုန်းတီးနေတာပဲ၊ ဒီမှာပဲစောင့်ကြမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်ယောင်အရဆိုရင် အမေနဲ့သားဆုံတဲ့နေရာကဒီနေရာပဲဖြစ်ရမယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ။"

နှစ်ဦးသားမှာစောင့်ရသည့်အချိန်ကိုအခွင့်ကောင်းယူ၍ နန်းဆောင်တဝိုက်လျှောက်ပတ်ကာ အသုံးဝင်သောသဲလွန်စအချို့ရှာတွေ့ဖို့ရာမျှော်လင့်နေမိသည်။

သူတို့သည်နန်းဆောင်ဝင်ပေါက်ဝရှိကျောက်ခြေနင်းတုံးတို့ပေါ်ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်ကလေးနှစ်ယောက်ကိုကိုင်ထားရင်း အလျင်စလိုထွက်လာကာ ခပ်သွက်သွက်ထွက်သွားဖို့ပြင်နေသည့်နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုမြင်လိုက်ကြရ၏။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာလက်ထဲတွင်အထုပ်ငယ်လေးကိုယ်စီကိုင်ထားပြီး ယောက်ျားလေးနှင့်မိန်းကလေးဖြစ်ကာ အသက်၆နှစ်၊ ၇နှစ်သာရှိပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာအသားဖြူကာချစ်စရာကောင်းလှသည်။

သူတို့အနက်ကလေးမလေးမှာအနည်းငယ်တုံးအသည်။ သူမကဆွဲခေါ်ခံလာရကာ ခလုတ်တိုက်သွားပြီး အသံနိမ့်ဖြင့်မေးလာသည်။

"မေမေ၊ မေမေမီးမီးကိုဧကရီယာကျိမွေးထားတဲ့ခွေးပေါက်လေးပြချင်တယ်လို့မပြောခဲ့ဘူးလား။ မီးမီးတို့သွားမကြည့်ကြဘူးလားဟင်။"

နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးကအလျင်စလိုပြောလာသည်။

"နောက်တစ်ခေါက်၊ နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့။"

သူမသည်ဒီနန်းတော်ထဲတွင်အကူအညီရကာ ရာထူးအနည်းငယ်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်လောက်မည်၊ သူမကသူမကလေးနှစ်ယောက်ကိုဂရုစိုက်ရန်နန်းတော်ထဲခေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ ထိုကဲ့သို့ကပ်ဘေးနှင့်ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟုမထင်ထားမိပေ။

ရှုလင်ကျားနှင့်ကျင်းဖေးထုန်မှာသူတို့၏ကံကြမ္မာကိုပြောင်းလဲလို့မရနိုင်ပေရာ ဘေးမှရပ်ကြည့်ရုံသာတတ်နိုင်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာထိုသားအမိအတွက်တိတ်တခိုးစိုးရိမ်နေမိကြသည်။

ထိုအခိုက် အစောင့်တစ်ယောက်ကမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုလိုက်ဖမ်းကာပြေးထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲရှိဓားရှည်မှာစိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားတို့ပေါက်ထွက်လာကာ မိစ္ဆာ၏နှလုံးသားကိုဖြတ်၍ထိုးဖောက်သွားသည်။

မိစ္ဆာမှာလက်ခါကာ အရှေ့ကိုလဲကျသွားပြီး ၎င်းကမြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားချိန်တွင် ကလေးမလေး၏​ခြေသလုံးနှင့်ထိသွားကာ ထို့နောက်၎င်းမှာလုံးဝရပ်တန့်သွားပြီး သွေးအိုင်အဖြစ်ပြောင်းသွားသည်။

"အား!"

နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးမှာအနောက်လှည့်လာရာထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲကြောက်လန့်တကြားအော်မိကာ သူမသမီး၏လက်ကိုခါချလိုက်သည်။

သူမသည်အချိန်မီလက်လွှတ်လိုက်သဖြင့်ကူးစက်မခံလိုက်ရပေမဲ့ ကလေးမလေးမှာခုခံနိုင်စွမ်းလုံးဝမရှိသည်မို့ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမကြာမီတွင်အနီရောင်အပြည့်ဖြစ်လာပေ၏။

ကလေးမလေးမှာအောက်ငုံ့ကြည့်ပြီး သူမလက်ကိုမြင်သွားရာ ခြေနင်းတုံးများပေါ်တွင်အထိတ်တလန့်ထိုင်ချ၍ ငိုယိုတော့သည်။

"မေမေ၊ မီးမီးဘာဖြစ်တာလဲ။ မေမေ၊ မီးမီးကိုဒါကြီးကူဖယ်ပေးပါ!"

ကောင်ငယ်လေးကလည်းငိုယိုကာဖြင့် "ညီမလေး"ဟုခေါ်ရင်း သူမ၏အခြေအနေကိုစစ်ဆေးရန်ကြိုးစားနေပေမဲ့ သူ့မိခင်ကသူ့ကိုလှမ်းဆွဲထားသည်။

အစောင့်မှာအလွန်သူရဲကောင်းဆန်လှသည်။ မိစ္ဆာနီကိုသတ်ပြီးနောက်တွင် သူကလက်ထဲတွင်ဓားကိုင်လျက်သားဖြင့် အခြားမိစ္ဆာများထံပြေးသွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာအလွန်အေးစက်ပြီး သူကနန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးရှိရာဘက်သို့လှမ်းအော်လာသည်။

"မင်းတို့တွေအရမ်းအလျင်လိုမနေကြနဲ့! အဲ့ဒါကလည်းငါ့အတွက်ပြဿနာဖြစ်စေမှာမလား။"

ကလေးမလေးမှာငိုယို၍ နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးထံလက်နှစ်ဖက်ဖွင့်ဟကာ သူမကိုပွေ့ဖက်စေချင်သော်လည်း နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးက ကလေးမလေးထံပြေးသွားချင်နေသည့်သူမသားကိုကိုင်ထားရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မျက်ရည်တို့ဖြင့်ဒူးထောက်ချကာ သူမ၏သမီးကိုအကြိမ်အနည်းငယ်မျှကန်တော့လိုက်သည်။

ကန်တော့နေစဥ် သူမကငိုရှိုက်ကာပြောလာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မေမေသမီးကိုမကယ်နိုင်ဘူး။"

သူမကထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏သားကိုဖက်ကာလှည့်ထွက်သွားသည်။ ကလေးမလေးမှာအော်ဟစ်ရင်းလိုက်လာပေမဲ့ နန်းတွင်းအစေခံအမျိုးသမီးကခေါင်းငြိမ့်ကာ နောက်ပြန်မလှည့်ရဲဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်းအရိုင်းဆန်စွာစပြေးလာကာ မကြာမီတွင်ဖရိုဖရဲလူအုပ်ထဲဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျင်းဖေးထုန်သက်ပြင်းချမိသည်။

ရှုလင်ကျားမှာလက်ဖဝါးလေးနှစ်ဖက်ဖြင့်လက်ပိုက်ထားရင်း တစ်အောင့်မျှကြည့်နေပြီးနောက် ကျင်းဖေးထုန်၏လက်မောင်းကြားထဲမှရုတ်တရက်ခုန်ထွက်ကာ ကလေးမလေးထံလျှောက်သွားသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရှုလင်ကျားနောက်မှလိုက်သွားကာ တစ်ဝက်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ သူ့နောက်ကျောကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမတားမိဘဲ လက်ဆန့်ကာရှုလင်ကျား၏နှဖူးကိုအသာတို့ထိ၍ သူ့ကိုခပ်ပါးပါးအရံအတားတစ်ခုဖြင့်လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ဒီနေရာမိစ္ဆာကအဆင့်အရမ်းနိမ့်တယ်၊ ဒီအရံအတားကခဏပဲခံတာ၊ မင်းလုပ်ချင်တာလုပ်လို့ရတယ်။"

ရှုလင်ကျားကကလေးမလေးထံပြေးသွားကာ သူမ၏လက်ကိုသူ၏နားရွက်လေးဖြင့်ညင်သာစွာပွတ်လိုက်သည်။

သူမလက်အနည်းငယ်ယားသွားသည်ကို ကလေးမလေးခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမကယာယီအငိုရပ်ကာ ရှုလင်ကျားကိုလှည့်ကြည့်လာသည်။

သူမ၏မျက်နှာထက်တွင်အနီရောင်အကွက်များရှိနေပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏အမြင်အာရုံမှာမှုန်ဝါးနေပေသည်။ သူမကသူ့ကိုတစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာအံ့သြတကြီးပြောလာသည်။

"ခွေး၊ ခွေးပေါက်လေး?"

ရှုလင်ကျားတန့်သွားကာဘာမှမပြောဘဲ ကလေးမလေး၏မျက်ရည်တို့ကိုသူမ၏လက်ဖဝါးများဖြင့်သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးမလေးမှာသူမလက်ကိုမသိလိုက်မသိဘာသာဆန့်ထုတ်ကာ ရှုလင်ကျားကိုယ်ပေါ်ကအမွှေးနုတို့ကိုပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

သူမကတီးတိုးဆိုသည်။

"ဒီတော့ ခွေးပေါက်လေးကဒီလိုပုံစံပေါ့။ မေမေကငါ့ကိုပြောခဲ့တယ်၊ ငါ့ကိုဧကရီရဲ့ခွေးပေါက်လေးပြချင်တယ်တဲ့...မေမေကငါ့အတွက်ခွေးပေါက်လေးသွားရှာလာခဲ့တာလား။"

ကျင်းဖေးထုန်ရောက်လာကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချ၍ ပျော့ပြောင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မီမီးရဲ့အမေကမီးမီးအတွက်ခွေးပေါက်လေးသွားရှာဖို့ မီးမီးရဲ့ကိုကိုကိုခေါ်သွားတာ။"

ဒါကိုကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ကလေးမလေးလက်ပေါ်ရှိအနီရောင်အကွက်မှာရုတ်တရက်ချင်းလျော့ပါးသွားပုံပေါ်သည်ဟုရှုလင်ကျားခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်ကားပုံရိပ်ယောင်ပမာ၊ ကလေးမလေးကသူ့လက်ကိုရုတ်တရက်အားဖြင့်ထိကိုင်လာသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကမျက်စိလျင်သည်မို့ ရှုလင်ကျားကိုကောက်ချီလိုက်သည်။ ကလေးမလေးကလုံးဝကိုမိစ္ဆာဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှခုန်ထ၍ပြေးထွက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည်ကျောပြင်ငယ်လေးကိကြည့်နေမိပြီး ရင်ထဲတွင်ဖော်မပြတတ်သောခံစားချက်တစ်ခုရှိနေပေ၏။

မထင်မှတ်ထားဘဲရောက်လာသည့်ကပ်ဘေးကအဆိုးဆုံးဟုပြောကြသည်။ အခြားသူတို့၏ပါးစပ်ပေါက်မှထိုသူ၏ရက်စက်မှုနှင့်အကြင်နာတရားကင်းမဲ့မှုတို့ကိုသူအမြဲကြားခဲ့ရသော်လည်း မျက်စိနှင့်တပ်အပ်မြင်လိုက်ရသော် ယခင်ကကပ်ဘေးမှာအလွန်ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကရှုလင်ကျားကိုပုတ်ကာဆိုသည်။

"ကိုယ်တို့ကူညီပေးနိုင်တဲ့နည်းလမ်းမရှိဘူးလေ။"

ရှုလင်ကျားပြောမိသည်။

"ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ကျွန်တော်လုပ်နိုင်တာကိုလုပ်ခဲ့တာမို့ နောင်တမရအောင်ကြိုးစားရမယ်။"

တကယ်တမ်း၌ ဤကလေးမလေးအပြင်ပတ်ပတ်လည်မှာမရေတွက်နိုင်သောပြေးလွှားရုန်းကန်နေကြသည့်လူများစွာရှိနေပေရာ လူတို့အားကြည့်ဖို့ပင်သည်းမခံလောက်အောင်ဖြစ်စေသော်လည်း တကယ်တော့သူတို့၏အရိုးများမှာသမိုင်း၏ဖုန်မှုန့်ထဲတွင်မြှုပ်နှံခဲ့ရတာကြာပြီဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများပိုမိုများပြားလာသည်ကိုမြင်လိုက်ရရင်း ကျန်ရှိနေသည့်အစောင့်များမှာခဲရာခဲဆစ်တောင့်ခံနေရပြီး အအေးနန်းဆောင်၏ဂိတ်တံခါးဝမှာရုတ်ခြည်းတွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

အစောင့်တစ်အုပ်မှာလက်ထဲတွင်ကြာပွတ်ရှည်ကိုင်လျက်သားဖြင့် အပြင်မှပြေးဝင်လာကြသည်။ ဤသည်ကားမိစ္ဆာနီကိုခပ်လှမ်းလှမ်းမှရှင်းပစ်ရာတွင်အထူးအသုံးပြုသည့်မှော်လက်နက်ဖြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဓားထက်စာရင်ပိုသုံးရလွယ်၏။

ဤစစ်ကူများကြားတွင် အလယ်တွင်ကာကွယ်ခံရနေသည့်လူတစ်ယောက်ရှိနေပြီး ၎င်းမှာရှုလင်ကျားနှင့်ကျင်းဖေးထုန်တို့အချိန်အတန်ကြာအောင်စောင့်နေခဲ့ရသည့်တတိယမင်းသားယန်ယွီဖြစ်သည်။

ထိုအစောင့်များမှာမိစ္ဆာအိပ်မက်ဆိုးတို့ကိုယာယီပိတ်ဆို့ထားပြီး တတိယမင်းသားက"ဧကရီဘယ်မှာလဲ"ဟုမေးကာ နန်းဆောင်ထဲခပ်သုတ်သုတ်ပြေးဝင်သွားပြီး မတိုင်ခင်ကရေခဲမှန်ပေါ်တွင်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူကအချိန်အတော်ကြာထပ်မပေါ်လာဘဲ ထိတ်လန့်တကြားပြေးထွက်လာသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"အခုပဲ၊ ကိုယ်တို့အထဲဝင်ပြီးတစ်ချက်ကြည့်ကြရအောင်။"

နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာယန်ယွီ၏အထိတ်တလန့်ချိပ်ပိတ်ခြင်းခံခဲ့ရပေမဲ့ ကျင်းဖေးထုန်အတွက်မူ ဖောက်ဝင်ရမခက်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးအထဲဝင်သွားချိန်တွင် တံခါးနှင့်သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်တင်ပျဥ်ခွေထိုင်ကာ မျက်စိမှိတ်လျက်တရားမှတ်နေပြီး မိစ္ဆာ၏တိုက်စားမှုကိုခဲရာခဲဆစ်ပြန်လည်ခုခံတိုက်ခိုက်နေသည့်ယာကျိကိုမြင်လိုက်ကြရသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာသိပ်မကောင်းမှန်းသိသာလှသည်။

မြေပြင်ပေါ်ကျသွားသည့်မှန်မှာဘေးတွင်ရှိနေပြီး သူမ၏ပုံရိပ်ကမှန်ထက်တွင်အေးစက်စွာရောင်ပြန်ဟပ်လျက်ရှိသည်။

နာကျည်းချက်အ​ငြိုးမှာဤအခိုက်အတန့်မှစတင်ကြီးထွားလာပြီး စိတ်အစွဲပြိုကွဲရာမှာလည်းဤအခိုက်အတန့်တွင်ပြောင်းလဲသွားသင့်ပေသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကလှမ်းပစ်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှုလင်ကျားရုတ်ခြည်းလက်ဖဝါးမြှောက်ကာ သူ့လက်ပေါ်ဖိ၍ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားဘာလုပ်မလို့လဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ကပြောလာသည်။

"စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားကိုသုံးပြီးတော့ သူမကိုမိစ္ဆာရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကလွတ်အောင်ကူညီပေးပြီး တတိယမင်းသားပြန်လာတဲ့အထိအချိန်ဆွဲထားပေးမလို့လေ။"

ရှုလင်ကျားပြောမိသည်။

"ကျွန်တော်ရုတ်တရက်တွေးမိတာက အိပ်မက်ဆိုးလိုမျိုးမိစ္ဆာက လူတစ်ယောက်ရဲ့အတွင်းပိုင်းစိတ်ခံစားချက်တွေကိုညှို့ငင်ဖမ်းစားတဲ့မိစ္ဆာတစ်မျိုးပဲ။ ခင်ဗျားမှာမကောင်းတဲ့စိတ်ခံစားချက်မရှိလို့ရှိရင် သူတို့တိုက်ခိုက်တာမခံရအောင်ရှောင်နိုင်ပါ့မလား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကခေါင်းခါကာ သူ့ကိုအသာထိ၍ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့်ဆိုသည်။

"အဲ့လိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့အလုပ်ထက်အပြောကပိုလွယ်တယ်မလား။"

သူကထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ရှုလင်ကျားပြောချင်သည့်အဓိပ္ပါယ်ကိုနားလည်ပေရာ ယာကျိဘက်ကိုလျှောက်သွား၍ သူမကိုပြောလိုက်သည်။

"ဧကရီ၊ ခဏတောင့်ထားပါအုံး၊ တတိယမင်းသားကဧကရီကိုကယ်ဖို့ပြန်လှည့်လာတာကိုကျွန်တော်မြင်လိုက်တယ်။"

ယာကျိမှာမျက်နှာထက်တွင်ချွေးစေးများပြန်နေပြီး အံကြိတ်လိုက်ပေမဲ့တုံ့ပြန်လာခြင်းမရှိပေ။

ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားတို့အပြန်အလှန်ကြည့်မိကြသည်။

ထိုအခိုက် ကျင်းဖေးထုန်ရုတ်တရက်တွေးမိသွားသည်၊ ထိုထူးခြားဆန်းကြယ်သောကမ္ဘာထဲတွင် ယာကျိ၏အချစ်ရဆုံးသားမှာ သူမနောက်ကျမှဖွားမြင်ခဲ့သည့်သားငယ်လေးဖြစ်သည်ဟု တတိယမင်းသားပြောခဲ့ဖူးသည်ကိုအမှတ်ရသွားသည်။

ထို့နောက်သူထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တတိယမင်းသားကအစကကျွန်တော်တို့ကိုသူ့ရဲ့သွေးတစ်ဝက်ညီအစ်ကိုကယ်ဖို့အမိန့်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူဘယ်မှာလဲဆိုတာကျွန်တော်တို့ရှာမတွေ့တာမို့ ဧကရီကိုလာမေးချင်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့တောင့်ခံထားပါအုံး၊ မဟုတ်ရင်ဧကရီရဲ့သားငယ်လေးလည်းသေသွားပါလိမ့်မယ်။ အန္တရာယ်ကလွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

ဒီတစ်ခေါက် ကျင်းဖေးထုန်ပြောလို့ပြီးသွားသော် ယာကျိမှာတကယ့်ကိုတုံ့ပြန်မှုရှိလာပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းတစ်စုံမှာစကားပြောချင်သည့်အလားတုန်ရီသွားသော်လည်း အက်ရှရှအသံသာလျှင်သူမပါးစပ်ထဲမှထွက်လာပေသည်။

သို့သော် ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားမှာကူကယ်ရာမဲ့စွာကြည့်နေရပြီး သူမ၏လည်တိုင်ထံပျံ့နှံ့သွားသောအနီရောင်အကွက်မှာတကယ့်ကိုလျော့ပါးသွားသယောင်။

စိုးရိမ်ပူပင်မှုတို့များပြားလာသော် အိပ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာကအလွန်လွယ်လင့်တကူအောင်နိုင်စွမ်းရှိတော့မည်မဟုတ်။

ရှုလင်ကျားတိုးတိုးပြောမိသည်။

"သူမကြည့်ရတာ သူမရဲ့သားကြီးကသူမကိုထားသွားတာထက် သူမသားငယ်ရဲ့လုံခြုံမှုနဲ့ပတ်သတ်ပြီးပိုစိုးရိမ်နေတဲ့ပုံပဲ။ သူမမှန်မိစ္ဆာအဖြစ်ပြောင်းသွားတာက သူမရဲ့သားငယ်ကိုမကယ်လိုက်နိုင်ဘူးလို့တွေးမိခဲ့လို့လား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကခေါင်းငြိမ့်ကာဆိုသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူသည်ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်လှုပ်ရှားမှုလုပ်ကာ သူ့လက်ဝါးတို့ကိုမြှောက်၍ ယာကျိ၏ခန္ဓာတစ်ကိုယ်လုံးကိုချုပ်တည်းရန် စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားသုံးလိုက်၏။

ဤသို့ဖြင့် သူမကိုယ်ထဲရှိမိစ္ဆာစွမ်းအင်မှာပြင်းထန်စွာဆန်တက်လာသည်ကိုကျင်းဖေးထုန်ခံစားမိပြီး စွမ်းအင်နှစ်ခုမှာအပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဤခံစားချက်ကားမိစ္ဆာအတွင်းစိတ်၏အခြေအနေနှင့်တကယ့်ကိုဆင်တူလှသည်။

တစ်ခုတည်းသောကွာခြားချက်မှာ မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်မှာအချို့သောနာကျင်ဖွယ်အတွေ့အကြုံတို့ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာကတော့ဖြင့်ပြင်ပမှကျုးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်လောက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်သည်ယာကျိကိုယ်ထဲရှိသူမ၏ခက်ထန်သောချီစွမ်းအင်ကိုတည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပေးကာ မိစ္ဆာနီ၏ဝါးမျိုခြင်းခံရမည့်သူမ၏အချိန်ကိုနှောင့်နှေးစေ၏။ ခဏကြာသော် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်ရှိချိပ်စည်းမှာအဖြည်ခံလိုက်ရပြီး ယန်ယွီကအမောတကောပြေးဝင်လာသည်။

--သူတကယ်ပြန်လာခဲ့သည်!

လက်ထဲတွင်မြေခွေးတစ်ကောင်ပွေ့လျက်သားဖြင့်လူစိမ်းတစ်ဦးကိုမြင်လိုက်ရသော် ယန်ယွီ၏ခြေလှမ်းများမှာရုတ်ခြည်းတန့်သွားကာ သတိရှိရှိမေးလာသည်။

"ခင်ဗျားကဘယ်သူလဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "အထင်မလွဲပါနဲ့ တတိယမင်းသား၊ ကျွန်တော်ကဒီနေရာက​ဖြတ်သွားတဲ့လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်ပါပဲ။ အအေးနန်းဆောင်တိုက်ခိုက်ခံရတာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုပြီးအထဲဝင်လာကြည့်တာပါ၊ အရှင်မင်းသားလုပ်စရာရှိတာလုပ်လို့ရပါတယ်။"

သူ၏ရှုလင်ကျားအပေါ်သဘောထားမှာ ယခင်ကသူ၏ပုံစံနှင့်လုံးဝကွဲပြားသော်လည်း အခြားသူတို့နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရာတွင် သူ၏မောက်မာသောပင်ကိုယ်စရိုက်မှာတူညီနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းဖေးထုန်၏လေသံမှာညင်သာကာပြုံးနေသော်လည်း သူ့စကားလုံးများထဲတွင်မောက်မာသောအရိပ်အယောင်ရှိနေပုံမှာ သူပေါ်လာချင်သည့်နေရာတွင်ပေါ်လာသည်ကသူ့အတွက်ပုံမှန်ဖြစ်သယောင်။

ရှုလင်ကျားကသူ့လက်မောင်းထဲတွင်လိမ်လိမ်မာမာအသိုက်ဖွဲ့ကာ ကျင်းဖေးထုန်၏သဘောထားကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းဆူမိသည်။

ဘယ်သူကဒီကဖြတ်သွားပြီး အအေးနန်းဆောင်ကိုသွားမှာလဲ။ ကျင်းဖေးထုန်ဒါကိုပြောရာတွင် သူဟာပိုယုံကြည်စရာကောင်းသောဆင်ခြေကိုရှာပင်မရှာချင်ကြောင်းသိသာလှပေသည်။

ယန်ယွီမှာသံသယဝင်နေသော်လည်း သူ့မိခင်၏အခြေအနေကိုစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တကယ့်ကိုတိုးတက်မှုရှိကြောင်းသိလိုက်ရပြီး အနည်းဆုံးတော့၎င်းဟာကျင်းဖေးထုန်တွင်မည်သူ့ကိုမှထိခိုက်စေလိုသည့်ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်းပြသလို့နေသည်။

သူ့မျက်နှာဖြူရော်သွားကာ တွန့်ဆုတ်စွာပြောလာသည်။

"လူကြီးမင်းရဲ့အကူအညီအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်ပြောလိုက်သည်။

"ပြောစရာမလိုပါဘူး၊ ဒီနေရာကမြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်။"

ယာကျိကိုယ်ပေါ်ရှိအနီရောင်အကွက်မှာလုံးဝမပျောက်သွားသဖြင့် ယန်ယွီမှာသူမကိုကူညီဖို့မရဲဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ အသံနိမ့်နှင့်ပြောမိသည်။

"မယ်တော်၊ အပြင်မှာရထားလုံးရှိတာမို့ ရထားလုံးထဲဝင်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင်သားတော်မယ်တော့်ကိုအဝေးခေါ်သွားပေးမယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ယာကျိမှာအနည်းငယ်နှေးကျသွားပေမဲ့ ထမလာဘဲအက်ရှရှအသံဖြင့်မေးလာသည်။

"သား၊ သား၊ သားတော်...."

သူမဒါကိုပြောရာတွင်တစ်ဖန်တစ်သွားပြန်ကာခါးကိုင်း၍ချောင်းဆိုးမိသည်။ အခြားသူများမှာအဆင်ပြေသော်လည်း သူမအပြောကိုနားထောင်ချင်သည်မို့ ရှုလင်ကျားသူ့လက်ဖဝါးကိုကျင်းဖေးထုန်လက်မောင်းပေါ်ဖိတင်ကာ ခါးတစ်ဝက်ကိုင်း၍သူမကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အမြှီးမှာဖျတ်လတ်စွာလှုပ်ရမ်းလျက်ရှိသည်။

သူသေသွားမည်ကိုကျင်းဖေးထုန်စိုးရိမ်မိသဖြင့် ယာကျိအတွက်ပြောပေးလိုက်ရသည်။

"တတိယမင်းသား၊ ဧကရီကမင်းသားရဲ့ညီတော်ကိုကယ်ပြီးပြီလားမေးနေတာပါ။"

ယန်ယွီမျက်နှာအေးခဲသွားရသည်။

မျက်နှာသာပေးခံရသည့်ညီငယ်လေးအတွက် သူမွေးလာကတည်းကသူ့မှာကောင်းမွန်သောခံစားချက်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူဟာယာကျိ၏နံဘေးတွင်မကြီးပျင်းလာခဲ့ရသော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသည့်နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်ကောင်လေးကတော့ဖြင့် သူ့မယ်တော်၏ဂရုစိုက်၊ အလိုလိုက်ခြင်းခံနေခဲ့ရသည်မို့ ယန်ယွီမှာသဘာဝကျကျပင်သူ့ကိုအလွန်တရာမုန်းတီးသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုညီငယ်လေးအကြောင်းယာကျိပြောလာသည်ကိုကြားရသည်နှင့် သူသေချာပေါက်ကိုအဝေးလျှောက်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဒီအချိန်တွင်ယန်ယွီမှာယာကျိကိုသတ်မိလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် သူအနည်းငယ်အပြစ်ရှိစိတ်ခံစားရရာဘာမှမပြောမိပေ။

သူကအေးစက်စက်မျက်နှာဖြင့်ပြောလာသည်။

"အအေးနန်းဆောင်တစ်ခုဘဲတိုက်ခိုက်ခံရတာလေ။ သူဒီမှာမရှိရင်သူ့မှာဘယ်လိုလုပ်အန္တရာယ်ရှိနိုင်မှာလဲ။ မယ်တော်စိတ်ပူနေလို့ရှိရင် သားတော်တစ်ယောက်ယောက်ကိုသွားရှာခေါ်ခိုင်းပြီးရင် သားတော်တို့အတူသွားကြမယ်။"

ထိုအခိုက် သူဟာယာကျိကိုနန်းတော်ထဲမှအရင်ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်သူကနန်းတော်အပြင်မောင်းထုတ်ခံထားရသည့်ညီငယ်လေးကိုခေါ်ကာ ဘေးကင်းရာသို့အတူရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

အပြောင်းအလဲမဖြစ်စေရန်အလို့ငှာ ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားဟာလည်းသူတို့နောက်လိုက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ယွီမှာအစကချိတုံချတုံဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ကျတော့ဒီမြေခွေးနှင့်လူကိုသူနှင့်အတူခေါ်သွားချင်သည်ဖြစ်စေ မခေါ်သွားချင်သည်ဖြစ်စေ ကျင်းဖေးထုန်တွင်သူတို့နောက်အရိပ်ပမာလိုက်ဖို့ရာနည်းလမ်းရှိကြောင်းသိလိုက်ရပေရာ သူလက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ရှုလင်ကျားသည်ယန်ယွီ၏တရားမဝင်ညီငယ်လေးနှင့်တွေ့သွားသော် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာအဖေမတူသည့်တိုင် အလွန်ရုပ်ဆင်ကြောင်းတွေ့ရှိသွားပေ၏။

အသက်အရွယ်အရ ယန်ယွီကားသူ့ထက်နှစ်တစ်ရာနီးပါးကြီးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာလက်ရှိတွင်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏လူငယ်အရွယ်အပိုင်းအခြားကာလတွင်ရှိနေသေးသည်မို့ အသက်အရွယ်ကွာခြားမှုကိုမကြည့်လျှင် သူတို့မှာပို၍ပင်ရုပ်ဆင်လှပေသည်။

သူတို့အကုန်လုံးလုံခြုံသည့်နေရာရောက်သွားကာ ယာကျိမှာနောင်တတို့ပျက်ပြယ်သွားသည့်ပုံပေါ်နေပေမဲ့ ရှုလင်ကျားမှာစိတ်သက်သာရာမရသေးဘဲ ရင်ထဲတွင်အနည်းငယ်အဆင်မပြေဖြစ်​နေမိသည်။

--အရမ်းချောမွေ့မနေဘူးလား။ ၎င်းမှာလူတို့ကိုလုံးဝမဆင်မပြေဖြစ်စေသည်။

ထို့နောက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တော်ဝင်မိသားစုသမားတော်ကထွက်လာကာဆိုသည်။

"ဧကရီအဆင်ပြေသွားပါပြီ!"

ဤတစ်ခေါက်တွင် ယန်ယွီကသူ့မိခင်ကိုကယ်တင်ခဲ့ရာ ပုံရိပ်မှာရုတ်ခြည်းအေးခဲသွားပေသည်။

ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားမှာတစ်အောင့်ကြာမူးဝေသွားကြပြီး ထို့နောက်သူတို့ရှေ့ရှိမြင်ကွင်းမှာပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့ဟာအအေးနန်းဆောင်ထဲတွင်ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နေရာတိုင်းတွင်အိပ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာတို့လုံးဝရှိမနေသကဲ့သို့ နေရာအနှံ့အလောင်းနှင့်သွေးများရှိမနေပါဘဲ အအေးနန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာဗလာကျင်းနေပြီး ၎င်းမှာအသက်ဝင်မှုစိုးစဥ်းမျှရှိမနေပေ။

ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားသည်ယာကျိရှိနေခဲ့သည့်နန်းဆောင်ကိုသွားလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင်အတည့်ထောင်ထားသည့်ကြေးနီမှန်ကိုတွေ့လိုက်ကြရပြီး မှန်ပေါ်တွင်ဘာမှမရှိ။

ကျင်းဖေးထုန်ကမှန်ရှေ့တွင်လက်ဖျောက်တီးလိုက်ရာ "ဖျောက်"ခနဲမြည်သံထွက်လာပြီးသူပြောလိုက်သည်။

"ဧကရီယာကျိ၊ ခင်ဗျားအခုအစွဲချွတ်ခံလိုက်ရပြီကို၊ ဘာလို့ထွက်လာပြီးမကြည့်ရတာလဲ။"

ဝတ်ရုံနီနှင့်အမျိုးသမီး၏ပုံရိပ်ကမှန်ထဲတွင်တစ်ဖန်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက်မှန်ကဖျတ်ခနဲလက်သွားကာ သူမကမှန်ထဲမှထွက်လာသည်။

ဤသည်ကားနာကျည်းချက်အ​ငြှိုးတို့လုံးဝမရှိတော့သည့်မှန်တစ္ဆေပင်။ သူမ၏သားဟာသူမကိုအဆုံးတွင်လက်မလျှော့ခဲ့ကြောင်း သူမ၏မျက်စိဖြင့်တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရရာ သူမ၏မျက်နှာမှာရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ခြင်းမရှိလေတော့။

သူမ၏မျက်နှာထက်တွင်သွေးနှင့်မျက်ရည်တို့ပေကျံမနေတော့ချိန်တွင် ယာကျိ၏ရုပ်ရည်မှာအလွန်ချောမောလှပပြီး ကျန်းနန်အမျိုးသမီးကဲ့သို့သောသိမ်မွေ့ကာဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကိုသူတို့ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ကြရသည်။

အချိန်မှာအကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်မှာအချိန်မရွေးအဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။ ကျင်းဖေးထုန်ကပုတီးစေ့လက်ကောက်ထုတ်ကာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီပုတီးစေ့လက်ကောက်ပိုင်ရှင်ဘယ်သူလဲသိလား။ အထဲကစိတ်ဝိညာဥ်ကိုယ်ထည်ရဲ့ဇစ်​မြစ်ကဘာလဲ၊ ပြီးတော့သူဘယ်သွားလဲ။"

ယာကျိမှာပုတီးစေ့လက်ကောက်ကိုမြင်သွားသော် သူမ၏မျက်နှာထားမှာချက်ချင်းပင်အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး မေးလာသည်။

"ဘာလို့လဲ၊ ဒါကဘာလို့မင်းနဲ့အတူရှိနေရတာလဲ?!"

ကျင်းဖေးထုန်ပြောမိသည်။

"ခင်ဗျားကျွန်တော့်မေးခွန်းကိုဘဲပြန်ဖြေဖို့လိုတယ်။"

ယာကျိကခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ကာရေရွတ်သည်။

"လျို့ဝှက်ကြံစည်မှု၊ ဒါတွေအားလုံးကလျို့ဝှက်ကြံစည်မှုဖြစ်နေတာပဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ဘာရယ်?"

"သူပဲ။"

ယာကျိကရေရွတ်ပြန်သည်။

"ငါတောင်းပန်ပါတယ်! လူတွေအားလုံးကသူသတ်လို့သေသွားခဲ့တာ! သူကဇုန်ဝူရှင်းကိုလွှတ်ပေးပြီး သူသတ်ချင်..."

ကျင်းဖေးထုန်မေးမိသည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ထိုစဥ်၊ ယာကျိကရုတ်တရက်ခေါင်းမော့ကာ ကျင်းဖေးထုန်ကိုတည့်တည့်ကြည့်လာပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာထူးဆန်းကာကြောက်လန့်လျက်ရှိသည်။

သူမကလက်မြှောက်ကာ ကျင်းဖေးထုန်အနောက်ကိုလက်ညှိုးထိုး၍ တစ်လုံးချင်းပြောလာသည်။

"သူ ၊ ဒီမှာ ၊ မင်း၊ အနောက်၊ အနောက်မှာ!"

ကျင်းဖေးထုန်ရုတ်ခြည်းခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ယွီ၏မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရသည်။

-သူဘာလို့ဒီမှာရှိနေတာလဲ။

ယန်ယွီ၏မျက်နှာထက်တွင်အပြုံးမဟုတ်သည့်အပြုံးတစ်ပွင့်ရှိနေပြီး သူ့မျက်လုံးမှာကျင်းဖေးထုန်ပေါ်တွင်ဝေ့ဝဲသွားကာ ယာကျိကိုကြည့်၍ပြောလာသည်။

"မယ်တော်၊ သားတော်တို့ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ။"

ယာကျိမှာကြောက်လန့်တကြားနောက်ဆုတ်မိသည်။

သူ့ရှေ့ရှိမြင်ကွင်းကိုရှုလင်ကျားမြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲမှာသံသယမြင့်တက်လာကာ ကိစ္စများမှာအလွန်ချောမွေ့လွန်းနေသည်ဟူသောသူ၏ယခင်ကစိုးရိမ်ပူပင်မှုများမှာနောက်ဆုံးတွင်တကယ်ဖြစ်လာပေသည်။

ယန်ယွီကယာကျိကြောင့်အရှက်ရနေခဲ့လို့ရှိရင် သားအရင်းဖြစ်တဲ့သူရဲ့သွယ်ဝိုက်အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့သူ့မိခင်ကဘာလို့များပြာယာခတ်ပြီး လိပ်ပြာမလုံဖြစ်နေပုံပေါ်နေတာလဲ။

ယန်ယွီလက်ဖြန့်လိုက်ရာ သူ့လက်ထဲတွင်သေးငယ်သောဆေးပုလင်းရှိနေသည်။

ယန်ယွီကဆေးပုလင်းကိုအပေါ်အောက်မြှောက်ပစ်ကာပြောလာသည်။

"သားတော်သေရမှာကိုခဏလောက်ကြောက်သွားလို့ မယ်တော့်ကိုထားခဲ့မိတာ သားတော်သိပ်ကိုနောင်တရမိတယ်။"

"နေ့တိုင်းညတိုင်း သားတော်ရဲ့အသိတရားကသားတော်ကိုပြစ်တင်ရှုံ့ချနေခဲ့တာ၊ သားတော်နည်းလမ်းပေါင်းစုံသုံးပြီး ငွေကြေးအကုန်အကျခံပြီးတော့ မယ်တော့်ကိုအသက်ပြန်သွင်းဖို့မရေတွက်နိုင်အောင်ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လုံးဝအရာမရောက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့်မို့ သားတော်ရဲ့အရှက်မဲ့ပြီးညံ့ဖျင်းတဲ့ညီတော် ကိုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတယ်၊ သားတော်အကြွေးတင်ခဲ့တဲ့လျော်ကြေးအနေနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေပေးအပ်ခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီ့နေ့မတိုင်ခင်အထိ..."

ယန်ယွီကလက်ထဲရှိဆေးပုလင်းကိုဖြညညှင်းစွာဖွင့်ကာ သူ့နှာခေါင်းနားကပ်၍ အထဲရှိဆေးနံ့ကိုအသာရှုလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထက်တွင်မသိမသာယစ်မူးသောအကြည့်ရှိနေပေသည်။

"တစ်နေ့မှာ သားတော်ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်လာကယ်မှာကိုချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာပုန်းရင်းစောင့်နေခဲ့တယ်။ သားတော်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာချင်းကွမ်အိတ်တစ်လုံးပဲရှိတာ- အဲ့ဒါကသာမယ်တော် သားတော်ကိုအရင်ကပေးခဲ့တဲ့ဟာပဲ၊ သားတော်အဲ့ဒါကိုသားတော်နဲ့အတူအမြဲယူသွားလေ့ရှိတယ်။"

"-ခန့်မှန်းကြည့်လေ၊ ဘာလို့ထင်လဲ။"

မည်သူမျှစကားမပြောကြ။