ချောကလက် marshmallow ကိုဖျော်နေသည့်ဟန်နီ့၏ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီးဝမ်းနည်းလာသလိုဖြစ်လာသော်လည်း လုပ်စရာရှိတာကိုလုပ်ရမည်။ ဟန်နီကလီလီ့ကိုဆေးတိုက်ဖို့ဆေးဘူးကိုထုတ်စဉ်ဆေးဘူးထဲရှိအိပ်ဆေးကိုလီလီသတိထားမိသည်။ ဟန်နီကိုချောကလက်ကိုဖျော်ခိုင်းထားပြီးအိပ်ဆေးနှစ်လုံးလောက်ယူကာလက်ထဲတွင်ကျစ်ကျစ်ကိုင်ထားပြီးဟန်နီကိုဘယ်လိုပထုတ်ရမလဲစဉ်းစားနေတုန်းဟန်နီသည်ချောကလက်တစ်ခွက်နှင့်ကော်ဖီတစ်ခွက်ကိုဖျော်ပြီးနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ဟန်နီ : "ဟင် marshmallowတွေကုန်တာမြန်လိုက်တာသဲလေး "

လီလီ : "ချောကလက်နဲ့သောက်မှစားလို့ရတာလားလို့။ စားချင်ရင်စားမှာပဲလေ။ ဘာလဲ ငြိုငြင်ပြီးပေါ့"

ဟန်နီ : "မဟုတ်ပါဘူး သဲရယ်။ များများစားရင်ကျန်းမာရေးအတွက်မကောင်းဘူးလေ။ သဲလေးအတွက်စိတ်ပူလို့ပါ။ ဒါဆိုလဲသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ဒီနားမှာပဲရှိတာ မကြာဘူး။ ပြန်လာမယ်"

လီလီခေါင်းငြိမ့်ပြကာဟန်နီထွက်သွားတာကိုစောင်ကြည့်ပြီးခဏနေတော့ပို‌ေသချာ‌ေအာင်တံခါးဖွင့်ပြီးစစ်ကြည့်သည်။ တကယ်သွားဝယ်တယ်ဆိုတာသေချာမှ ဆေးနှစ်လုံးကိုစာရွက်ကြားထဲထည့်ပြီးခေါက်ကာဟန်နီ့ဖုန်းစောင်းဖြင့်ဖိချေလိုက်သည်။ အတော်အသင့်ကြေသွားပြီးမို့လို့ coffeeထဲတွင်ထည့်ကာမွေလိုက်သည်။ အပိုင်းအစအဖြူသေးသေးလေးတွေတစ်ချို့coffeeတွင်ပေါလောပေါ်နေတာကိုဆယ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက ဟန်နီသတိထားမိသွားမှာသေချာပေါက်ပင်။ coffeeထဲတွင်မပျော်ဝင်မှာစိုး၍ ထပ်ခါထပ်ခါမွေနေတုန်း ခြေသံကိုကြားရသောကြောင့်ချောကလက်ကိုသောက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ချောကလက်အရသာနှင့်အရသာခံသည်လျှာနှင့်ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်လီလီတစ်ခုခုကိုသတိရသွားသည်။

လီလီ's mind : "ခနနေပါဦး ကော်ဖီနဲ့အိပ်ဆေးဆိုတော့"

တံခါးပွင့်လာသောကြောင့်အတွေးစတွေကိုလွင့်ပစ်လိုက်သည်။

ဟန်နီ : "ကလေးကသောက်တောင်သောက်နေပြီးပဲ "

လီလီ : "မကုန်သေးပါဘူး။ ထည့်ပေး "

ဟန်နီအသည်းယားစွာဖြင့်လီလီ့ပါးလေးကိုဆွဲတော့သူမရဲ့မျက်နှာကမှုန်ကုပ်သွားသည်။ ငယ်ငယ်ကအတိုင်းသူမရဲ့ပါးကိုဆွဲရင်မကြိုက်သည့်အကျင့်ကရှိတုန်းပင်။ သူမရဲ့ခွက်ထဲ marshmallow ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကော်ဖီခွက်ကိုယူကာ

ဟန်နီ : " စာရင်းစစ်စရာတွေရှိသေးလို့သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ တစ်ခုခုလိုတာရှိရင်ခေါ်လိုက်နော်။ marshmallowတွေအများကြီးမစားရဘူးနော်။ "

လီလီ : "ဟုတ်"

ဟန်နီ ကုတင်ဘေးကစားပွဲခုံတွင်လီလီ့ကိုကျောပေးကာကွန်ပျူတာတစ်လုံးဖြင့်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ရုတ်တရပ်ကွန်ပျူတာမှောင်ကျသွားရင်ဟန်နီ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့လီလီ့ကိုမြင်မှာစိုးလို့လီလီကုတင်‌ေပါ်တွင်စာအုပ်ဖတ်ရင်းမသိမသာဟန်နီ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်နီသည်စာရင်းတွေစစ်ရင်းတစ်ငုံပြီးတစ်ငုံသောက်နေသည်။ သူမကိုကြည့်ရတာ အိပ်မငိုက်သည့်ပုံပင်။ စာတော်သပဆိုသည့်ဦးနှောက်သည်အခုကော်ဖီထဲတွင်အိပ်ဆေးထည့်လိုက်သည်တဲ့......

နာရီဝက်လောက်နေတော့သူမအကြောတွေဆန့်ကာသမ်း‌ေဝ‌ေနသည်။ ကော်ဖီလဲကုန်သွားပြီးဖြစ်သည်။

လီလီ : "အလုပ်တွေပြီးပြီးလား။ "

ဟန်နီ : "ကျန်တော့ကျန်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့်အိပ်ငိုက်လာလို့။ အခု8နာရီပဲရှိသေးတာကို။ ထူးထူးဆန်းဆန်း"

လီလီ : "အိပ်ငိုက်ရင်အိပ်လိုက်တော့လေ။ အလုပ်လဲမသွားဘူးလဲပြောသေး အလုပ်လုပ်နေတာကလဲတစ်ချိန်လုံးပဲ။ "

ဟန်နီ : " သဲလေးကိုဂရုမစိုက်မိလို့စိတ်ဆိုးနေတာလား။ အခုတလောအမတို့ကုန်တိုက်မှာပြဿနာဖြစ်လို့လေ။ ကုန်တိုက်ကဆိုင်ခန်းငှားခတွေကိုတစ်ခြားမန်နေဂျာကလိမ်ပြေးသွားတာ။ အမမှာတော့မန်နေဂျာအသစ်ရောက်လာတာလုပ်စရာတွေပါးပြီးထင်လို့။ ပိုတောင်တိုးလာတာပဲ "

ဟန်နီကပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုမှီကာစာအုပ်ထိုင်ဖတ်နေသောလီလီ့ခါးကိုဖက်ကာလီလီ့ပေါင်ပေါ်တွင်အိပ်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရပ် ပေါင်ပေါ်တွင်ရေတစ်စက်ကျလာသလိုခံစားမိတာကြောင့်လီလီဖတ်လက်စစာအုပ်ကိုချပြီးဟန်နီ့ရဲ့ခေါင်းကိုပွတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟန်နီ : "တစ်ခြားဟာတွေထက်ကိုလီလီ့ကအစ်မကိုလက်မခံတာပိုပြီးတော့ခံစားရတယ်။ လီလီရဲ့အစ်ကိုရဲ့ချစ်သူကိုတောင်အစ်မရှုံးခဲ့တာ။ မိန်းကလေးချင်းချင်းတောင်မှလေ "

ဟန်နီ့ဆံသားတွေကိုအသာလေးပွတ်ပေးနေသည့်လီလီ့လက်တစ်ဖက်သည်ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ်သိပါလိမ့်လို့မေးလိုက်ချင်ပေမယ့်အသံကထွက်မလာခဲ့။ ဟန်နီကလဲနေရာကနေမလှုပ်နေမြဲနေဆဲ။

ဟန်နီ : " အစ်မ သူရဲ့နာမည်ကိုထည့်ပြောရင်ကိုလီလီမျက်လုံးတွေကပိုတောက်ပနေခဲ့ပြီးတော့သူရဲ့မဂ်လာသတင်းအကြောင်းကိုပြောရင်လီလီ့ရဲ့မျက်လုံးကပြိုတော့မယ့်မိုးတွေလိုပဲ။ သူကလီလီရှာခဲ့တဲ့အဲ့ဒီကော်လက်စွပ်ပိုင်ရှင်လား "

လီလီ : "အင်း။ ငယ်ငယ်ကတည်းကနေလီလီသူ့ကိုစောင့်နေတာ။ ဝမ်းနည်းနေတဲ့အချိန်ရော အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့အချိန်ရော ပျော်တဲ့အချိန်ရော စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အချိန်ရော သူ့ကိုပဲတောင့်တနေခဲ့တယ်။ သူအကြောင်းပဲတွေးနေခဲ့တယ်။ သူ့ကိုပဲမျှော်နေခဲ့တယ် "

ဟန်နီ့ : "အစ်မလီလီ့အနားမှာရှိနေရင်တောင်မှလား "

လီလီ : "အင်း။ အစ်မကိုကျေးဇူးတင်ပေမယ့်လီလီ့အစ်မကိုဘယ်လိုမှခံစားလို့မရခဲ့ဘူး။ ချစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့"

ဟန်နီရုန်းထလာပြီးမွေ့ယာကိုလက်ဖြင့်ထောက်ကာလီလီ့ရဲ့မျက်နှာနားတဖြည်းဖြည်းကပ်လာပြီးလီလီနှင့်ခေတ္တမျှမျက်လုံးချင်းဆိုင်ကာဟန်နီ့ရဲ့အကြည့်တွေကလီလီ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ရောက်သွားသည်။

ဟန်နီ : " အဲ့တာဆိုရင်ညီမတစ်ယောက်အနေနဲ့အစ်မကိုအနမ်းတစ်ပွင့်လောက်စွန့်ကြဲပါလား "

လီလီ : "ရှင် "

လီလီ၏နှုတ်ခမ်း‌ေပါ်တွင်ဟန်နီ့၏နှုတ်ခမ်းရှိနေသည်ဟူသောအသိသည်လီလီ့ကိုကြက်သီးထစေသည်။ လီလီပြန်လဲမတုံ့ပြန် ငြင်းဆန်ခြင်းလဲမလုပ်ခဲ့ပါ။ ငါးမိနစ်လောက်နေတော့အနမ်းများပြတ်တောက်သွားကာဟန်နီအိပ်ပျော်သွားသည်။ လီလီ့ပုခုံးပေါ်တွင်အိပ်ပျော်နေသည့်ဟန်နီကိုအိပ်ရာပေါ်တွင်တင်ကာစောင်ခြုံပေးပြီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်ကာသွားတိုက်လိုက်သည်။ သွားတိုက်ပြီးတာတောင်ခင်လေးနွယ်ကိုဖောက်ပြန်ခဲ့သည်ဆိုတဲ့အတွေးကဝင်လာသဖြင့်မျက်နှာသစ်လိုက်ကာ မှန်ထဲကလူကိုပြန်ကြည့်ပြီး

လီလီ : " မဖြစ်သေးဘူး။ ဟိုကောင်တွေကိုတရားစွဲပြီးပြီးဆိုတော့အိမ်နားမှာမရှိလောက်တော့ဘူးထင်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်လဲဟိုဆိုင်ကယ်နဲ့ပဲထပ်သွားရမှာပေါ့။ ဆီဖိုးကတော့ဟန်နီဆီကယူမှဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ မှတ်ပုံတင်တော့ပါပြီး။ ဆိုင်ကယ်လိုင်စင်ရော အာ ဟုတ်သားပဲ။ ကားလိုင်စင်တောင်မပါလာဘူးပဲ။ မော်လမြိုင်နဲ့ဘားအံဆိုစစ်ဆေးရေးဂိတ်မှမရှိပဲ အဆင်ပြေလောက်မှာပါ။ "

စစ‌ေရာက်ခဲ့သည့်အတိုင်းဘေးစောင်းလွယ်အိတ်သေးသေးတွင်ပစ္စည်းများထည့်ပြီး ဟန်နီ၏အနွေးထည်တစ်ထည်ကိုဝတ်လိုက်ပြီး ဟန်နီထံမှယူသွားတဲ့ပစ္စည်းများကိုယူသွားကြောင့်စားပွဲပေါ်တွင်စာရွက်လေးနှင့်ကပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်ဟန်နီ့ပါးကိုထိရုံဆိုသ‌ေလာက်‌ေလးနမ်းပြီး

လီလီ : "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီလီအသံမထွက်အောင်ဖွဖွလေးထွက်ဖို့ကြိုးစားသော်လည်းတံခါးကိုပိတ်သည့်အခါ ကလောက် ဆိုသောအသံကထွက်ဖြစ်အောင်ထွက်သည်။ ဟန်နီနိုးမည့်ပုံမပေါ်တာမို့အောက်ကိုသာဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်‌ထပ်ကိုရောက်တော့ကောင်တာတွင်အိပ်ပျော်နေသည့်ထိုကောင်လေးကိုထပ်မြင်ရပြန်သည်။ တိတ်တိတ်လေးဖြတ်သွားလိုက်ပြီးကားပါကင်ကဆိုင်ကယ်သေးသေးတစ်စီးကိုမနည်းလိုက်ရှာလိုက်ရသည်။ ဆိုင်ကယ်စက်နှိုးလိုက်ရင်အသံကျယ်မည်စိုး၍အပေါက်ဝအထိဆိုင်ကယ်ကိုတွန်းသွားလိုက်သည်။ တံခါးမပိတ်ထားသည့်တံခါးကိုအကျော်တွင်ရပ်လိုက်ပြီးဆိုင်ကယ်ကိုခွစီးကာစက်နှိုးဖို့ပြင်နေတုန်းသော့ထည့်နေသည့်လီလီ့ရဲ့လက်ကိုတစ်စုံတစ်ယောက်လာရောက်စုပ်ကိုင်ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။

လီလီ : "အောင်မယ်လေး!!"

လီလီအလွန်အမင်းထိတ်လန့်သွားပေမယ့်အဆင်ပြေ‌ေနသလိုသာနေလိုက်သည်။ ထိုသူကိုကြည့်လိုက်တော့ဘယ်သူမှန်းမသိပေမယ့်ယူနီဖောင်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့်ဒီတိုက်ခန်းကဝန်ထမ်းဖြစ်လိမ့်မည်။

" အာ အစ်မဟန်နီနဲ့နေတဲ့တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါနဲ့ဘာလို့ခိုးထွက်‌ေနတာလဲ။ "

လီလီ : "ခိုးထွက်‌ေနတာတဲ့လား။ ငါကဧည့်သည်လေ။ ပြန်ရမှာပေါ့ "

" ဟင် ပြန်မလို့လား။ အစ်မဟန်နီကခင်ဗျအတွက်ဧည့်စာရင်းမှာခင်ဗျားနာမည်ထည့်ပေးလို့ရအောင်လုပ်ပေးနေတဲ့ဟာ "

လီလီ : "ဟယ် ဟုတ်လား "

" အင်းလေ။ ခင်ဗျားကလဲအခန်းပြင်မထွက်တဲ့အပြင်မှတ်ပုံတင်လဲမပါ။ အဲ့တာပိုအစ်မဟန်နီကပွဲစားတွေငှားပိုက်ဆံအများကြီးကုန်ခံပြီးတော့လုပ်ပေးတာကို "

လီလီ: "ငါကခဏလေးအပြင်ထွက်မလို့လေ။ 2ရက်3ရက်နေပြန်လာမှာ "

"ဪ အဲ့လိုလား။ အဲ့ဆိုလဲသွား။ အစ်မဟန်နီမေးရင်ခင်ဗျားဘယ်သွားတယ်လို့ပြောလိုက်ရမလဲ "

လီလီ : "အချစ်ရှိတဲ့အရပ်ဆီသွားတယ်လို့ပြောလိုက်။ သူသိတယ် "

" ဟာ အဲ့လိုမျိူးတွေမရဘူး။ သွားမည့်နေရာသာပြောစမ်းပါ။ လူကိုဒုက္ခရောက်အောင်မလုပ်နဲ့ "

လီလီ : "နဂါးမင်းရဲ့ဥတွေကိုခိုးသွားတဲ့ဖားအန်တဲ့နေရာ လို့ပြောလိုက်ဟေး"

ပြောရင်းနဲ့ပင်လီလီဆိုင်ကယ်နဲ့မောင်းထွက်ခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေးအော်ခေါ်သံကြားသော်လည်းလှည့်မကြည့်ဖြစ်။ လီလီတကယ်ပင်အချစ်ရှိရာကိုလာမှဖြစ်မည်။ ရက်အနည်းငယ်ဆိုတာကြီးကိုလီလီမစောင့်နိုင်တော့။ အခုလိုထွက်လာတာကလီလီဘဝရဲ့အကြီးဆုံးအမှားဖြစ်လာမှာကိုလဲလီလီမသိနိုင်တော့...........

တစ်ဂိတ်ပြီးတစ်ဂိတ်ဖြတ်ရင်းဘားအံကိုရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အခုချိန်ထိလမ်း‌ေတွစစ်ဆေးခြင်းတွေမရှိတာကိုကျေးဇူးတင်ရမည်။ အမှန်ဆိုဘားအံမြို့လဲBGFတွေရဲ့မြို့ဖြစ်၍ကြာကြာတော့နေလို့မရ။ မမနဲ့လိုက်ပြန်ရမည်။ မမပိုအကြောင်းစုံတွေပြောပြပြီးစိတ်ကောက်ပစ်မည်။ ပြီးရင်မမလာချော့တာကိုစောင့်မည်။ သို့သော်လီလီဘက်ကအမူလွန်၍သူစိတ်ဆိုးသွားရင်တော့ အပြစ်ပေးခံရဦးမယ်နဲ့တူပါတယ်။ မဖြစ်လာသေးသည့်အကြောင်းများကိုတွေး၍လီလီပြုံးမိသည်။

တော်တော်ကြာမောင်းနှင်ပြီးမှာတော့ လမ်းကြည့်ဖို့ရပ်နားခဲ့သည့်အိန္ဒုလမ်းစုံကိုကျော်သွားပြီးခဏနေတော့နောင်လုံဂိတ်ကို‌ရောက်လာတော့သည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်းနောင်လုံဂိတ်တွင်အစစ်အဆေးရှိလေသည်။ သို့သော်ကားတွေကိုသာစစ်နေတာမို့ဦးထုပ်ကိုငိုက်ငိုက်ဆောင်းပြီးကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်မို့စိတ်အေးသွားရသည်။ ထိုအေးချမ်းနေသောစိတ်များသည်ကြာကြာမခံ။ နောက်တော့ဆိုင်ကယ်တွေချည်းစစ်နေတဲ့‌ေမာ်‌ေတာ်ပီကယ်များကိုတွေ့သဖြင့်အလွန်စိတ်ပူပင်လာတော့သည်။ ချွေးစေပါပြန်လာသောကြောင့်ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကိုကြပ်ကြပ်တပ်ထားလိုက်သည်။ ရဲတွေကလက်တားသော်ကြောင့်ဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်သည်။ ထိူလူများကလီလီ့ကိုမကြည့်ပဲအနောက်ကဆိုင်ကယ်နံပါတ်ပြားကိုသွားကြည့်ပြီးတော့တစ်ခြားေခါင်း‌ေဆာင်ဟုထင်ရသည့်‌ေမာ်‌ေတာ်ပီကယ်တစ်ယောက်ရဲ့နားကိုလက်ဖြင့်ကာပြီးအနားကိုကပ်ကာတစ်ခုခုပြော၏။ နောက်တော့လီလီ့ဆီပြုံးပြုံးပဲပြန်လာကာ

" လိုင်စင်လေးတစ်ချက်လောက်ပြလို့ရလား "

လီလီ : "လိုင်စင်ရှိပေမယ့်အခုတော့မပါလာဘူး။ ဒဏ်ငွေကဘယ်လောက်လဲ"

" အရင်ဆုံးစာရင်းအချက်အလက်တွေဖြည့်ဖို့ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူလိုက်လာပေးပါဗျ။ ပထမတစ်‌ေခါက်ဒဏ်ငွေကပေးစရာမလိုပါဘူး။ သတိပဲ‌ေပးမှာပါ "

လီလီ : "ရဲစခန်းကိုသွားရမှာလား။ အနီးအနားကရဲစခန်းလား။ ဘားအံကရဲစခန်းလား "

" ဟိုနားကကားမှာပါ။ အဲ့ဒီကားမှာကျွန်‌ေတာ်တို့စာရင်းကိုင်‌ေတွရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာအမည်အသက်နဲ့နေရပ်လိပ်စာကိုပေးရုံပါပဲ "

သူညွှန်ပြသောကားသည် ပရိုဘောက်အမဲရောင်လေးဖြစ်ပြီးBGFတို့စီးလေ့ရှိတဲ့ဟိုင်းလက်မဟုတ်တာမို့ယုံလို့ရသည်ဟုလီလီထင်သောကြောင့်အဲ့ဒီကားနားထိ‌သွားပြီးဆိုင်ကယ်ပေါ်ကဆင်းလိုက်ကာကားတံခါးပေါက်ကိုသွားခေါက်လိုက်သည်။ ကားတံခါးကပွင့်လာပြီးအထဲကလူနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီးလီလီသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တကယ်စာရင်းကိုင်များပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကားမောင်းသူနေရာကစစ်သားနှစ်ယောက်ကိုတော့လီလီသတိမထားမိ။

" လိုင်စင်မရှိလို့လား "

လီလီ : "ဟုတ်ပါတယ်။ အမှန်တော့လိုင်စင်ကရှိပါတယ်။ အခုမပါလာတာပါ"

" နာမည်?"

လီလီ : "ဖူးပွင့်"

" အရှေ့မှာ နန်း ပါလား "

လီလီ : "ရှင် အမ် ဟုတ်။ ပါပါတယ်။ နန်းဖူးပွင့်ပါ"

"လိုင်စင်မှာဖြည့်ထားတဲ့အတိုင်းမှန်မှန်ကန်ကန်‌‌ေဖြပေးပါ။ အသက်?"

လီလီ : "21"

"လိပ်စာ? "

လီလီ : "ကန်စွန်းရွက် မဟုတ်ရင် ပေါက်ပေါက်ဆုပ်? ဒါမှမဟုတ်လဲမုန်လာဥ?? လိပ်တွေကအသားတော့မစားဘူးထင်တယ်"

" ဒီမှာ မင်းရဲ့နေရပ်လိပ်စာကိုမေးနေတာလေ။ ဘာတွေဖြေနေတာလဲ။ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ "

လီလီ : " အာ ဟုတ်သားပဲ။ စိတ်နဲ့လူနဲ့မကပ်ဘူးဖြစ်နေလို့ပါ။ လမ်းခွကကုန်စုံဆိုင်မှာပါ။ "

" ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ချွတ်ပါ။ "

လီလီ : "မချွတ်လို့မရဘူးလား။ မျက်နှာခွဲထားတာ ဆရာဝန်ကဖုန်မှုန့်တွေနဲ့နေရောင်ခြည်ကိုထိတွေ့လို့မရဘူးလို့ပြောထားတယ်။ "

" အဲ့တာဆိုဘာလို့ "

ထိုစာရင်းကိုင်ကလီလီ့ကိုကြည့်ပြီးပြောနေတုန်း လီလီ့အနောက်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီးစိတ်ကိုလျော့လိုက်ဟန်ပုံပေါ်သည်။

" ဒါဆိုမျက်နှာမမြင်ရပဲငါတို့ကယုံပေးရမှာပေါ့? မင်းရဲ့‌ဖြေထားတာတွေကိုလေ "

လီလီ : "အဆင်ပြေမယ်ဆို။ အိမ်ကိုလိုက်လာခဲ့လိုမရဘူးလား။ မျက်နှာပြပါ့မယ်။ အခုလိုစစ်‌ေဆးတာမျိုးကိုမှမ‌ေတွ့ဖူး‌ေတာ့ယုံကြည်လို့မရလို့ပါ"

"ဘာ...ငါ..ငါတို့ကိုယုံကြည်လို့မရဘူး? ငါနှယ် တကယ်ပဲ၊ လူကောင်သေးသေးလေးနဲ့များ။ ဒီမှာ ရဲသားကြီးတို့အခုပဲသူ့ကိုဖမ်းခေါ်သွားလိုက်ပါ။ သံသယရှိသူစာရင်းမှာထည့်ထားလိုက်"

လီလီ : " အိုကေလေ။ ဒါမျိုးမှကြိုက်တာ "

ရဲစခန်းကိုရောက်လို့အာမခံပေးမယ့်သူကိုခေါ်ခိုင်းလျှင်သူတို့အကူအညီနဲ့မမတို့ကိုအရင်ဆက်သွယ်မည်။ မမတို့လဲနဂိုကတည်းလာဖို့အစီအစဉ်ရှိ၍ဒီကိစ္စကြောင့်သူတို့ပိုစောစောရောက်လာလိမ့်မည်။ ငွေရေးကြေးရေးတတ်နိုင်တဲ့သူမို့လို့အချုပ်ထဲရောက်မှာကိုစိတ်ပူစရာမလို။ မပြောတတ်ပေမယ့်မမတို့အရင်မ‌ေရာက်ခင်အချုပ်ထဲရောက်ကောင်းရောက်နိုင်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်‌သူတို့ရောက်လာဖို့ကအဓိကမို့လို့လီလီစခန်းကိုရောက်ဖို့သာ တာဆူနေမိသည်။

အကျဉ်းသားတော့မဟုတ်ပေမယ့်သူတို့လီလီ့ကိုအကျဉ်းသားတွေကိုထည့်သည့်ကားဖြင့်ခေါ်လာသည်။ လီလီနည်းတူ လိုင်စင်မပါ၍၊ မောင်းနှင်စဉ်အရက်သောက်ထား၍၊ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကိုလူ4‌ေယာက်စီးသည်ဟူ၍ အကြောင်းပြချက်များဖြင့်တူတူလိုက်ပါလာသည့်လူများကိုလဲ‌ေတွ့ရသည်။ စခန်းကိုသွားနေစဉ်လမ်းတစ်လျှောက်မမတို့ကိုတွေ့တာနဲ့လီလီတို့ဟာချစ်သူတွေဖြစ်ကြောင်းပြောပြီးနောက်ဆက်တွဲဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကိုပဲလီလီစဉ်းစားနေမိသည်။ အဲ့တာတွေအကုန်မဖြစ်လာမှန်းလီလီမသိခဲ့..............

ကားပေါ်ကခုန်ဆင်းပြီးမတ်တပ်အပျင်းလိမ်နေသောလီလီ့ကိုရဲယူနီဖောင်းနှင့်လူများကကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ကိုဂရုမစိုက်ပဲရဲများလိုက်ပြသည့်စခန်းထဲကိုဝင်သွားပြီးခုနကလမ်းမှာစစ်နေတဲ့ခေါင်းဆောင်လိုလိုလူကြီးနှင့်ထိုလူထက်ရာထူးကြီးသည်ဟုထင်ရသည့်လူတစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ်စကားပြာနေကြသည်။ စာရင်းကိုင်လို့ထင်ရသည့်ရဲတစ်ယောက်အရှေ့တွင်စခန်းတွင်လိုက်ပါလာသောကိုယ့်အဖော်နှင့်တစ်တန်းထဲထိုင်ကာသူတို့မေးသောအချက်အလက်များကိုလိမ်ထားသည့်အတိုင်းဖြေလိုက်သည်။ လီလီကဆိုင်ကယ်ဦးထုတ်ကိုမချွတ်ရသေးသဖြင့်လီလီအသံသည်ပုံမှန်ထက်တိုးနေသောကြောင့်စကားတစ်ခွန်းကိုနှစ်ခေါက်သုံးခေါက်လောက်ပြောနေရသည်။ ထိုစာရင်းကိုင်သည်လီလီ့ကိုဦးထုပ်ချွတ်ဖို့ပြောမလို့ဆဲဆဲမှာပဲလှလီတို့အနောက်ကိုကြည့်ပြီးခါးကို100ဒီဂရီလောက်ဦးညွှတ်လိုက်သောကြောင့်ထိုစာရင်းကိုင်ခါးပျော့ပါလားဟုတောင်မှတ်ချက်ချလိုက်သေးသည်။

"ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့အမျိုးသမီး ကျွန်တော်နဲ့တူတူလိုက်ခဲ့ပေးပါ "

လီလီ့နောက်ကထွက်လာသည့်အသံကြောင့်အနောက်ကိုပုခုံးကနေလှမ်းကျော်ပြီးကြည့်လိုက်ကာ အသံပိုင်ရှင်မှာ ခေါင်းဆောင်နှင့်တူတဲ့ထိုရဲတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းစွာဖြင့်မိမိတစ်ယောက်ထဲကိုသာခေါ်တာမို့လို့ထိုသူကိုပြန်ကြည့်ပြီး

လီလီ : "ရေကြီးခွင်ကျယ်တွေမလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မတို့မိသားစုကငွေရေးကြေးရေးတတ်နိုင်တာမို့လို့သူတို့ကိုဖုန်းပေးဆက်။ ရောက်လာဖို့ကြာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်ရောက်လာတဲ့ရှင်တို့ကြိုက်တဲ့ပမာဏတောင်း ဟုတ်ပြီလား "

" သိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးကျွန်တော့်နောက်အသာတကြီးလိုက်လာပေးပါ "

ငွေအကြောင်းပြောလိုက်ပေမယ့်မက်မောပုံမရသည့်သူပုံကြောင့်လီလီစိုးရိမ်လာတာတော့အမှန်ပင်။ တရားဥပဒေနဲ့ပက်သက်တဲ့ပြသာနာမျိုးလီလီဖြစ်ဖူးပါသည်။ 4‌တန်းအရွယ်တွင်မမကိုရည်းစားစာလိုက်ပေးတဲ့8တန်းအကိုကြီးကိုစက်ဝိုင်းလှည့်သည့်ထောက်ချွန်ဖြင့်သူ့ဗိုက်ကိုအားနှင့်စိုက်ထိုးလိုက်သည်။ ထောက်ချွန်သည်လက်‌ခလယ်လောက်သာရှည်သော်လည်းလီလီစိုက်ထိုးလိုက်သည်မှာထောက်ချွန်ရဲ့ထိပ်လေးသာမြင်ရတော့သည့်အထဲဖြစ်သည်။ သေချာပါက်ပင်ရုံခန်းရောက်သွားသော်လည်းလီလီမျက်နှာမငယ်ရပါ။ ငယ်သေးပေမယ့်လို့အပြစ်ပေးလို့ရသည့်အနေအထားတွင်ဖေဖေသည်သူတို့ကိုပိုက်ဆံဖြင့်ပစ်ပေါက်ကာ

လီလီအဖေ: "ပိုက်ဆံကဘယ်လောက်လိုချင်လဲပြော။ အေး ဒီထက်ပိုဆိုးတာလုပ်ချင်တယ်ဆိုငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့။ လုပ်ရဲရင်လုပ်လိုက်။ သတိပေးထားတယ်။ သင်ခန်းစာကိုတော့မင်းတို့မိသားစုတင်မကဘူး။ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးကိုပါပေးမှဖြစ်မယ်ထင်တယ် "

ဖေဖေသည် လီလီ့ကိုအလွန်အမင်းကာကွယ်လွန်းသည်။ ထိုကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက်ဆရာမတွေတောင်မှစာမရလို့အပြစ်ပေးရင်တောင်လီလီ့ကိုအ‌ေကာပြစ်မပေးပါ။ ထိုအရာကိုကောင်းသည်ဟုထင်ရ‌ေသော်လည်းကြာလာတော့လီလီသည်ဘယ်နေရာမှအရာမဝင်တော့ပေ။ လီလီ့ကိုထိရင်သူ့အဖေကိုကြည့် ဆိုသည့်စကားအတိုင်းလာတောင်မထိတော့ပေ။ ဒါ့အပြင်အတန်းကြီးလာသည်နှင့်အမျှကိုယ့်ကိုခနဲ့ချင် ရွဲ့ချင်သောသူများသည် ဒဲ့မပြောသော်လည်းလီလီ့ကိုပြောမှန်းလီလီသိပါသည်။ အဲ့အချိန်ကမမကိုလွမ်းနာကျသည့်အချိန်မို့လို့ဖေဖေကိုတိုင်သည်အထိအရေးတယူမလုပ်ခဲ့။ တစ်နည်းတစ်ဖုံဖြင့်ဖေဖေသိသွားရင်လဲပိုက်ဆံကိုအကြောင်းပြပြီးခြိန်းခြောက်တတ်သည်မို့အဲ့ဒီတစ်ချက်တော့ဖေဖေကိုမုန်းပါသည်။ ဖေဖေလဲအသက်အရွယ်ရလာတာနဲ့အမျှပိုနူးညံငြင်သာလာနေပေမယ့်လီလီ့ကိုကာကွယ်ပေးမြဲဖြစ်သည်။ လီလီ့ကိုဖေဖေအမြဲပြောနေကြစကားရှိသည်။

လီလီအဖေ : "သမီး လူတွေလိုချင်တာကငွေပဲ။ လူတွေကြောက်တာကငွေအများကြီးရှိတဲ့သူ။ သူတို့ချီးတွေထွက်အောင်ပိုကြောက်ရတဲ့သူက ငွေတွေအများကြီးရှိတဲ့သူရဲ့ချစ်ရသူ။ သမီးကအဖေ့ရဲ့ချစ်ရသူထဲမှာပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ဖေဖေ့နာမည်သုံးပြီးသမီးကြိုက်တာလုပ်လို့ရတယ်။ လူသတ်သမားဖြစ်နေရင်တောင်ဖေဖေကကာကွယ်နိုင်တဲ့အစွမ်းရှိတာမို့လို့သဘောကျတာကိုပဲကြိုက်သလိုလုပ် ဟုတ်ပြီလား"

ဖေဖေကအဲ့လိုပြောတဲ့အချိန်တိုင်းမေမေကြားလျှင်ဖေဖေနှင့်ရန်ဖြစ်ရသည်။ သို့သော်ငြားဖေဖေသည်ပြောမြဲပြောသည်။

" ဒီကညီမကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်းလိုက်မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် လူအင်းအားသုံးပြီးအတင်းအကြပ်လုပ်ရပါလိမ့်မယ် "

စကားသံကြားမှလီလီသတိပြန်ဝင်လာပြီးထိူသူအနောက်ကိုလိုက်သွားမိသည်။ သူသည်အခန်းတစ်ခန်းဟုထင်ရသည့်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ်ချောင်ကျတဲ့လမ်းကိုတွေ့ရသည်။ လူသုံးယောက်လောက်ပဲဘေးချင်းကပ်လျှောက်နိုင်သည့်လမ်းကိုလျှောက်နေတုန်းလီလီအသက်ရှုကြပ်လာသလိုခံစားမိသည်။ ရုတ်တရပ်လမ်းနှစ်ခွဲဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့ပြီးလီလီတွေဝေနေ‌ေပမယ့်အရှေ့ကထိုသူကညာဘက်ကလမ်းကိုရွေးချယ်ကာဆက်လျှောက်သည်။ အခန်းတံခါးတစ်ခုရှေ့ရောက်တဲ့အခါအရှေ့ကလူကရပ်သွားပြီးတံခါးဖွင့်ပေးသောကြောင့်လီလီခြေတစ်လှမ်းတစ်လှမ်းကိုအချိန်ယူကာအခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။

ရာထူးကြီးသူတစ်ဦးဦး၏ရုံခန်းဟုထင်မှတ်ရသည့်ထိုအခန်းသည်အလွန်သပ်ရပ်၏။ ပြောင်ပြောင်ရှင်းရှင်းစားပွဲကိုအလယ်မှာထားရှိပြီးဆိုဖာရှည်ကြီးနှစ်ခုကမျက်နှာချင်းဆိုင်ကဆိုကာအလယ်ကတစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာသည်သေချာပါက်ပင်အခန်းပိုင်ရှင်၏ထိုင်ခုံဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအလယ်ဆိုဖာ၏အနောက်တွင်အလုပ်လုပ်သည့်စားပွဲနှင့်ဂိမ်းဆော့မှီသည့်ထိုင်ခုံ(လီလီတွင်ရှိသောထိုင်ခုံနှင့်တူသောလဲအဲ့ဒီထိုင်ခုံသည်အရောင်မပါပေ။ မီးခိုလိုအမဲလိုလိုသာထိုင်ခုံတစ်ခုံလုအရောင်ဆိုးထားသည်)။ ထိုခုံသည်တစ်ယောက်ယောက်ဝင်ထိုင်နေပြီးလီလီ့ကိုကျောပေးထားသည်ကိုလီလီအခုမှသတိထားမိသည်။

လီလီသည်ချောင်းဆိုးဟန်တစ်ချက်ပြုလိုက်မျသာထိုထိုင်ခုံသည်လီလီ့ဘက်သို့လှည့်လာပြီးလီလီ့ကိုစူးစိုက်ကာကြည့်သည်။ နောက်မှသတိရသွားဟန်ဖြင့်အပြုံးပန်းများဆင်ကာထိုင်ခံုမှထလာပြီးလီလီ့ကိုဆိုဖာတစ်ခုတွက်ထိုင်ဖို့ပါးစပ်ကလဲပြော လက်ကလဲညွှန်လေသည်။ သူရဲ့ဖြစ်ပျက်နေပုံကိုကြည့်ပြီးအပြုံးသည်လူကိုလှပစေသော်လည်းတစ်ချို့ကိုမပြုံးစေချင်တော့ပါ။

ဥပဒိရုပ်ပဲမကောင်းလို့လားမသိ။ ပြုံးရင်တောင်မအေးလိုးရုပ်ထွက်တုန်းပင်။ မပြုံးလျှင်အသကါ30ကျော်ရုပ်ပေါက်ပြီး

ပြုံးရင်အသက်50ကျော်ရုပ်ပေါက်သော

ဥပဒိရုပ်မကောင်းသောလူတစ်ယောက်လို့သာမြင်ယောင်လိုက်ပါ။

" အောင်မယ်လေး မေ့နေတာ ထိုင်ပါ ထိုင်ပါ "

လီလီထိုင်ချလိုက်ပြီးဘာမှမပြောပဲသူ့ကိုပြနိကြည့်နေတော့

" ကျွန်တော်ကမန္တလေးကနေပြောင်းလာတဲ့ရဲမှုးအောင်မင်းမြတ်ပါ။ ဒီဘက်ကညီမလေးကတော့သိမယ်လို့မထင်ပေမယ့်လီလီ့ရဲ့အ‌ေကြာင်းကိုကိုယ်အများကြီးကြားထားပါတယ်။ လီလီ့ရဲ့အဖေကမြန်မာနိုင်ငံမှာအချမ်းသာဆုံးလူ10ယောက်ထဲမှာပါတာကိုဂုဏ်ယူပါတယ် "

လီလီ : "အဲ့ဒီတော့?"

အောင်မင်းမြတ် : "ဗျာ"

လီလီ : "အဲ့ဒီတော့ဘာလုပ်ရမလဲလို့။ ကျွန်မအဖေချမ်းသာတာခင်ဗျားကဘာလို့ဖင်နာနေတာလဲ "

စစကတည်းကပင်ခပ်ရိုင်းရိုင်းသာပြောလိုက်သည်။ ပျော့မှ‌ေနရင်အထင်သေးမှာကို။ လီလီကပုံမှန်ဆိုဒီလိုpersonality မရှိပေမယ့် သူ့ကိုပုံမှန်အတိုင်းသုံးနှုန်းလိုက်ရင်သူကလူကိုပေါ့ပေါ့ထင်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင်အခုချိန်ထိဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်မချွတ်ရသေးပေမယ့်သူလီလီ့ကိုသိသည်။

အောင်မင်းမြတ် : " အကြောင်းအရာတစ်ချို့ကိုသာလီလီသိသွားရင်ကျွန်တော့်ကိုအဲ့လိုမျိုးပြောမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကျွန်တော်ပြောရဲပါတယ်။"

လီလီ : "လိုရင်းပြောပြီးရင်ဖုန်းတစ်ချက်ငှား "

အောင်မင်းမြတ် : "အဲ့ဒီကရင်စစ်တပ်တွေကလီလီ့ကိုလိုက်ရှာနေကြတာကရင်ပြည်နယ်အနှံ့ပဲ။ သူတို့ပိုင်တဲ့နယ်တင်မကဘူး။ တစ်ခြားသူရဲ့နယ်တွေပါ သာမန်လူလို့ဟန်ဆောင်ပြီးမတွေ့တွေ့အောက်ရှာနေကြတယ်။ "

အောက်မင်းမြတ်ကထိုသို့ပြောတော့လီလီ့ထိတ်လန့်သွားသည်မှာအမှန်ပင်

။ဘယ်လောက်ပဲအဆင်ပြေချင်ယောင်ဆောင်ကာမူ ကြောက်နေမှန်းသိသာပါသည်။ကရင်စစ်တပ်က KNU DKPAဆိုပြီးအဖွဲ့အမျိုးမျိုးရှိပေမယ့်လီလီကိုလိုက်ရှာနေကြလျှင်ထိုတစ်တပ်သာရှိပါသည်။

အောင်မင်းမြတ် : " ဘားအံဆိုတာသူတို့နယ်ပဲလေ။ သူတို့နယ်မို့လို့ကျွန်တော့ခဗျာဘာမှတောင်လုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကကျွန်တော့စကားထက်သူတို့စကားကိုပဲထောက်ခံနေကြတာ။ ကျွန်တော်တောင်အပယ်ခံဖြစ်သွားတယ်။ အခုဆိုရဲစခန်းတို့စစ်တပ်တို့မှာလူတွေသိပ်မရှိဘူး။ သူတို့တွေခိုင်းတဲ့ ကားဂိတ်မှာစစ်တာတို့လမ်းမှာစစ်တာတို့ကိုအားရပါးရလုပ်နေကြတာ။ လေဆိပ်ရှိရင်တောင်လေဆိပ်မှာတောင်လုပ်ကြဦးမှာ။ "

လီလီဘာမှပြန်မပြောမိပေမယ့်အဲ့ဒီလူကတော့သူ့ရာထူးအရေးမပါပုံကိုရယ်ရယ်မောမောနှင့်ပြောနေသည်။

အောင်မင်းမြတ် : " ကရင်တွေကလဲမျိုးချစ်ဆိုတော့သူတို့အထက်လူကြီးခိုင်းတာထက်သူတို့အမျိုးခိုင်းတာကိုပဲလုပ်ပေးချင်တာမဆန်းပါဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့်လေ.... "

လီလီ : "ကျွန်မကရှင့်ရဲ့ကျွန်လုပ်ပေးရမှာပေါ့"

အောင်မင်းမြတ်ကကိုယ့်ခုံကိုမထိုင်ပဲလင်ငယ်တုံးပိသံနှင့်စကားတပြောပြောဖြင့်လီလီ့ဘေးနားကိုဝင်ထိုင်သည်။

အောင်မင်းမြတ်: "ကျွန်တဲ့လား။ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့အမျိုးသမီးနေရာမှာနေပြီးနတ်သုဒ္ဒါကိုခံစားယုံပဲ။ "

လီလီ : " ရှင်ဒီလိုလုပ်ရင်ဘာများရသွားမှာမို့လို့လဲ။ ကျွန်မအဖေကပိုက်ဆံပဲရှိတာ။ ရှင်ဒီနေရာမှာရာထူးတိုးအောင်‌ေတာ့မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ "

ထိုစကားကိုပြောရင်းနှင့်လီလီဦးထုတ်ကိုချွတ်လိုက်သည်။ လီလီရဲ့ပကတိမျက်နှာရှင်းရှင်းကိုတွေ့တော့သိက္ခာတောင်မထိန်းနိုင်ပေ။ သူရဲ့လူတစ်‌ေယာက်အပြင်ပန်းမျက်နှာကိုဆုံးဖြတ်နေပုံကိုကြည့်ပြီးစိတ်ကုန်သွားတာတော့အမှန်။

အောင်မင်းမြတ်: " အားပါးပါး လှချက်ကတော့ရွှေချရလောက်တယ်။ ဒီရုပ်ရည်နဲ့ကျွန်တော့မိန်းမသာဖြစ်လာရင်တော့ဖြင့်ကျွန်တော်သေပျော်ပြီ။ "

လီလီ : "အင်း သွားသေလိုက်"

အောင်မင်းမြတ်: "ဟားဟား ဒီနတ်သမီးလေးကတော့ဟာသတွေပဲပြောတတ်ပါ့။ ကဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အပေးအယူအကြောင်းပဲဆက်ပြောရအောင်"

လီလီ : " ကျွန်မကရှင့်ကိုလက်ထပ်ရင်ကျွန်မအတွက်ရနိုင်မလဲ "

အောင်မင်းမြတ် : "အချစ်တွေပေါ့။ စတာပါဗျာ။ သိပ်မကြာခင်လေးကပဲကျွန်တော်မန္တလေးကိုပြောင်းဖို့စာကျလာတယ်ဗျ။ ပြောင်းတာမပြောင်းတာကကျွန်တော့အပိုင်းပါ။ ဆက်နေချင်လဲရတယ်လေ။ ဒါပေမယ့်ဒီကလူတွေကကိုယ့်အမိန့်ကိုနာခံတဲ့သူတွေမဟုတ်လို့မနေချင်တော့ဘူးဗျ။ အဲ့တာကျွန်တော်နဲ့တူတူလီလီလေးကိုပါခေါ်သွားမလို့"

လီလီ: "ကျွန်မကိုရှင်ဘယ်လိုခေါ်သွားမလဲ။ ဒီလိုအစစ်အဆေးတွေနဲ့လေ။ ရှင်ရာထူးကဘယ်လောက်များကြီးလို့တုန်း။ "

အောင်မင်းမြတ် : "ဒါပေါ့လီလီရယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ရာထူးကမင်းကိုချစ်တဲ့အချစ်တွေလောက်မကြီးပါဘူး။ မကြီးလို့ပဲအဆင်ပြေနေတာလေ။ နယ်ပြောင်းမိန့်ကိုဘယ်သူပေးတယ်ထင်လဲ။ BGFကစစ်သားတစ်ယောက်ကပေးတာ။ အဲ့ဒီလောက်တောင်ရာထူးကအရေးမပါတာ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲကိုယ်ကဒီမှာအရေးမပါကြောင်းကိုပါသိသွားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ကိုယ်နဲ့လက်ထပ်ပြီးတော့သာလာခဲ့။ လီလီအတွက်လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုဖြစ်ပေးမယ် "

အောင်မင်းမြတ်ရဲ့အ‌ေပြာအဆိုတွေကို‌ေတာ့ရင်မခုန်ပေမယ့်သူပေးတဲ့အကြံသည်အလုပ်ဖြစ်လောက်သည်ဟုလီလီထင်သည်။ ဟိုရောက်မှပြန်ကွာရှင်းရင်ရှင်း။ မရှင်းရင်လဲမမကိုလှမ်းခေါ်။ သူသာယုံကြည်ရမယ်ဆိုလီလီအတွက်အကောင်းတွေချည်းဖြစ်လိမ့်မည်။