!unicode!

သူတို့နှစ်ဦးသည်သတိကပ်ကာ လှိုဏ်ခေါင်းကိုဖြတ်လျှောက်လာကြပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တွင်ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုမျှဖြစ်မသွားပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိမြေပြင်အနေအထားမှာအောက်သို့နိမ့်ဆင်းသွားသည်ဟုသူတို့ခံစားမိပြီး လေပြေမှာလည်းမဖော်ပြနိုင်လောက်သောအေးစက်မှုနှင့်အတူ သူတို့၏နားနှင့်ဆံနွယ်တို့ကိုအဆက်မပြတ်ဖြတ်တိုက်သွားပေသည်။

လမ်းမှာကျဥ်းလွန်းလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးဘေးချင်းကပ်လျှောက်သွားလို့မရပေ။ ကျင်းဖေးထုန်ကရှေ့ကသွားကာ ရှုလင်ကျားကသူ့နောက်မှလိုက်သွားသည်။ သူ့နားထဲတွင်တဝီဝီမြည်နေသည့်ဓားအသံများဟာတဖြည်းဖြည်းချင်းရှင်းလင်းပီသလာသည်ကိုသူခံစားမိပြီး သူတို့ဒီတစ်ခေါက်တွင်ညာဘက်လမ်းကြောင်းကိုလျှောက်သွားသင့်သည်ကိုသူတို့သိသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကလမ်းလျှောက်ရင်းတီးတိုးပြောလာသည်။

"ကိုယ်သူများတွေပြောတာကြားဖူးတယ်၊ လျို့ဝှက်ဂူထဲဝင်ပြီးနောက်မှာ ဘိုးဘေးတွေရဲ့လက်ကျန်စိတ်ဝိညာဥ်အသိစိတ်ကိုခံစားမိလောက်အောင်ကံကောင်းလို့ရှိရင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရင်ပွင့်၊ မဟုတ်ရင်ဓားစွမ်းအင်ကိုဆက်ခံရလိမ့်မယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့မတူညီတဲ့လူတွေရဲ့အခြေအနေအရ ဆက်ခံတဲ့ပုံစံကလည်းကွဲပြားတယ်၊ ဒီတော့မင်းကိုတိကျသေချာတဲ့အခြေအနေကိုပြောပြဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။ မင်းပိုပြီးအာရုံစိုက်ရမယ်နော်။"

ကျင်းဖေးထုန်သည်ဝတ်ရုံလက်ကျယ်နှင့်ဝတ်ရုံရှည်ကိုဝတ်လေ့ရှိ၏။ ရှုလင်ကျားကသူ့နောက်မှလိုက်လာသည်။ ကျင်းဖေထုန်၏ဝတ်ရုံလက်ကျယ်များမှာလေပြင်းကြောင့်သူ့ရှေ့တွင်လွင့်ခါသွားပုံမှာ အမြီီးကြီးတစ်ခုပမာ။

သူ၏အာရုံတစ်ဝက်လွင့်သွားကာ မနေနိုင်ဘဲသူ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲ၍ စိတ်ဝင်တစားမေးမိသည်။

"ဒါဆိုခင်ဗျားရဲ့နည်းလမ်းကဘာလဲ။ ကျွန်တော်သိချင်တယ်။"

ကျင်းဖေးထုန်ကခပ်ဖွဖွပြုံးကာဆိုသည်။

"ကိုယ်အရင်တစ်ခေါက်ဝင်လာတုန်းက အတိုက်ခိုက်မခံရပေမဲ့ ​ထူထဲတဲ့အဖြူရောင်မြူခိုးထဲမှာရှိနေတာ၊ အဲ့ဒါအပြင် အသံတစ်သံလေးတောင်မကြားရဘူး၊ ဘာအရောင်ကိုမှလည်းမမြင်ရဘူး..."

ရှုလင်ကျားပြောမိသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ဘဝလိုမျိုးလား။"

သူဟာကျင်းဖေးထုန်၏စကားများကိုအဓိကတွေးမိသောကြောင့် သူဟာဤအခိုက်အတန့်တွင်ချောမွေ့စွာပြောလာသည်မို့အလွန်အထင်ကြီးလေးစားမိသည်။

သူတို့စကားပြောလို့ပြီးသွားသော် ရှုလင်ကျားနှင့်ကျင်းဖေးထုန်တို့ပြိုင်တူတိတ်ဆိတ်သွားကြကာ ထို့နောက်မနေနိုင်ဘဲရယ်မောမိကြသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကပြောလာသည်။

"မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကတကယ်ကောင်းတယ်ဆိုတာကိုယ်ပိုပိုပြီးသိလာရပြီ။ မင်းဒါကိုမင်းဘဝလက်ကျန်သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှတ်မိနေရမယ်နော်?"

ရှုလင်ကျားပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားပြောစရာမလိုပါဘူး။"

ကျင်းဖေးထုန်တွေးမိသည်၊ ကိုယ်ကသာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်ပေမဲ့ မင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်းမှတ်မိနေမယ်လို့ဘယ်သူကတွေးမိမှာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းမြေခွေးအသွင်ဖြစ်နေတုန်းက မင်းနားထောင်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာလှဲရင်းနဲ့ မင်းကိုယ်မင်းအမြှီးနဲ့ကာပြီးတော့ နားရွက်တစ်ဖက်ထောင်ပြီးနားထောင်ခဲ့တာကိုကျမင်းဘာလို့မပြောတာလဲ။

သို့သော် ထိုစကားလုံးများကိုသူမပြောရဲပေရာ ချောင်းပြန်ဟမ့်၍ စကားဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ့နောက်မှာကိုယ်ဘယ်လောက်ကြာကြာလမ်းလျှောက်နေမိလဲမသိဘူး၊ ကိုယ်သစ်သားငါးအသံကြားလိုက်ရပြီးတော့ မြူခိုးထူထဲကတစ်စုံတစ်ယောက်ကကျမ်းစာတွေကိုစရွတ်တော့တာပဲ။"

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"ကျမ်းစာရွတ်တယ်? ဒါပေမဲ့ခင်ဗျားအမွေဆက်ခံခဲ့တာမို့လို့ ခင်ဗျားမှာမိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ရှိလာတာလို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့တာကိုကျွန်တော်မှတ်မိပါသေးတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ကကျမ်းစာရွတ်တာကနေထွက်မလာနိုင်ဘူးမလား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကတည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျမ်းစာရွတ်တာကနေ ထွက်လာတာ။"

ရှုလင်ကျားအနည်းငယ်မိန်းမောသွားရသည်။

"တကယ်တော့ ကိုယ့်မှာပုံမှန်ဆိုလုပ်စရာဘာမှမရှိတော့ ကျမ်းစာတွေအများကြီးကိုဖတ်ခဲ့ပေမဲ့ နှုတ်တိုက်ရွတ်တဲ့ကျမ်းစာကိုတော့ကိုယ်တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ကိုယ်သူနဲ့အတူလိုက်ရွတ်နိုင်တယ်။ စိတ်တစ်ခုလုံးဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားတာ၊ မသိရင် ဝိညာဥ်ကခန္ဓာကိုယ်ကထွက်သွားပြီးတော့ ကျယ်ပြောတဲ့လောကကြီးကိုမြင်ချင်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။"

ရှုလင်ကျားသည်ကျင်းဖေးထုန်ပြောသည့်အရာနှင့်သိပ်မစိမ်းပေ။ ကျင့်ကြံသူများသည်တောက်ဓမ္မပညာကိုနားလည်ကာ နယ်ပယ်အဆင့်မြင့်အောင်ကြိုးစားကြချိန်တွင် သူတို့မှာ ဤကဲ့သို့ထူးခြားဆန်းပြားသောခံစားချက်ပေါ်ပေါက်လာပုံမှာ လောကကြီး၏အဓိကရုဏ်းနှင့်ဝေးရာတွင်ရှိနေသည့်နှယ်။

ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရလျှင် သင်နိုးလာလို့ရှိရင် သင့်မှာမကြာခဏအကြားအမြင်ရလာလိမ့်မည်ပင်၊ သို့သော်ထိုအချိန်တွင်အနှောင့်အယှက်ခံ၍မရ၊ မဟုတ်ရင် ရူးသွားနိုင်ချေရှိသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ပြောမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ်လောကကြီးနဲ့အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတော့မယ်လို့ခံစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ရှေ့ကအဖြူရောင်မြူခိုးရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ မြူခိုးရဲ့အခြားတစ်ဖက်မှာ တောင်တစ်လုံးနဲ့လူတစ်ယောက်ကိုကိုယ်မြင်ခဲ့ရတယ်။"

ရှုလင်ကျားနားထောင်လေလေ ပိုမိုပဟေဠိဖြစ်မိလေလေပင်။

ကျင်းဖေးထုန်ကဆိုသည်။

"ကိုယ်သူ့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်ပေမဲ့ သူကတစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးထွက်သွားတာ၊ ကိုယ်သူ့ကိုမဆွဲလိုက်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ကိုယ်မြင်..."

သူဘာပြောမလဲမသိပေမဲ့ ကျင်းဖေးထုန်ဟာအလွန့်အလွန်အရေးကြီးသည့်တစ်စုံတစ်ရာကိုပြောတော့မည်ဟုရှုလင်ကျားချက်ချင်းခံစားမိလိုက်ရာ သူအသက်ရှုအောင့်ကာ နောက်လာမည့်စစကားကိုစောင့်နေမိသည်။

သို့သော်ကျင်းဖေးထုန်ကတစ်အောင့်မျှနှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်ပြောလာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်မင်းကိုနောက်ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာမပြောပြနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကကိုယ့်ကိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းခံစားရစေတယ်။"

ရှုလင်ကျားတန့်သွားကာပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။"

ထို့နောက်သူထပ်မေးမိပြန်သည်။

"အဲ့ဒီ့နောက်မှာ ခင်ဗျားမှာမိစ္ဆာအတွင်းစိတ်ရှိလာခဲ့တာလား။"

ကျင်းဖေးထုန်ကပြောလာသည်။

"အတိုချုံးပြောရရင် အဖြူရောင်မြူခိုးပျောက်ကွယ်သွားတဲ့နောက်ပိုင်းကမြင်ကွင်းကိုကိုယ်မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကရုတ်တရက်ဇဝေဇဝါဖြစ်လာပြီးတော့ လောကကြီးထဲမှာလွင့်မျောနေတဲ့ခံစားချက်ကနေချက်ချင်းဆိုသလိုလွတ်မြောက်သွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒါတွေအကုန်ပျောက်သွားပြီးတော့ ကိုယ်အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ လျို့ဝှက်ဂူအပြင်ကဝင်ပေါက်ဝမှာရောက်နေပြီးတော့ လျို့ဝှက်ဂူတစ်ခုလုံးကလည်းပိတ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ။"

"အဲ့ဒီကတည်းက ကိုယ့်ရဲ့မိစ္ဆာအတွင်းစိတ်တွေတဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ်လာတာ၊ ဒီနေ့ထိတိုင်ကိုယ့်ကိုနှောင့်ယှက်နေခဲ့ကြတာပဲ။"

ကျင်းဖေးထုန်ပြောလို့ပြီးသွားသော် ရှုလင်ကျားဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာအတွေးကိုယ်စီရှိနေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတစ်အောင့်ကြာတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခြေသံနှင့်လေတိုက်သံတို့သာကြားနိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက်ချင်းပင်၊ အရှေ့ကလျှောက်နေသည့်ကျင်းဖေးထုန်မှာရပ်သွားပြီး လက်မောင်းအသာမြှောက်ကာ ရှုလင်ကျားရှေ့တွင်တစ်ဝက်ပိတ်ကာ၍ အရှေ့ကိုသတိရှိရှိကြည့်လိုက်သည်။

ရှုလင်ကျားသူ့အကြည့်နောက်လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးဟာပဆုံးသတ်ကိုရောက်နေပြီးဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင်ပုံရိပ်တစ်ခုကဓားကိုင်လျက်သားဖြင့်ခပ်မတ်မတ်ရပ်​နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် တစ်ခဏကြာစောင့်နေပြီးနောက် ထိုလူဟာမလှုပ်ရှားသကဲ့သို့စကားလည်းပြောခြင်းမရှိပေ။

ရှုလင်ကျားကကျင်းဖေးထုန်၏လက်မောင်းကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်မှတိုးထွက်၍ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ...အကြီးအကဲ?"

သူပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမကြာမီတွင် တစ်ဖက်လူကရုတ်ခြည်းခေါင်းမော့ကာသူ့ကိုကြည့်လာသည်အားမြင်လိုက်ရသည်။ ယင်းကားဆံပင်နှင့်မုတ်ဆိတ်တို့ဖြူနေသည့်အဘိုးအိုတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူ့မျက်လုံးများမှာလူသတ်ချင်စိတ်အပြည့်နှင့်ပင်။

ချက်ချင်းပင်၊ ထိုသူကဓားမြှောက်ကာ စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲရှုလင်ကျားကိုထိုးစိုက်လာသည်။

ရှုလင်ကျားနှင့်ကျင်းဖေးထုန်တို့နှစ်ဦးလုံးအေးခဲသွားကြကာ ပြိုင်တူနီးပါးဓားဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

ရှုလင်ကျား၏အကွာအဝေးမှာပိုနီးကပ်နေပြီး သူဟာကျင်းဖေးထုန်၏အရှေ့သို့ပျံဝဲသွားကာ အဘိုးအို၏ဓားနှင့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဓားနှစ်လက်ထိခတ်သွားသည့်အခိုက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတောက်ပမှုတို့ပြည့်သွားပြီး သူ့ဘဝတွင်တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသည့်ကြီးမားသောဖိအားတစ်ခုကဓားမှရုတ်တရက်ထွက်လာသည်ကိုသာရှုလင်ကျားခံစားမိလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိဓားရှည်ကိုလက်ထဲမှလွတ်မကျသွားအောင်လုပ်ထားရသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာထိုကဲ့သို့ပင်၊ သူကူကယ်ရာမဲ့စွာအနောက်ဆုတ်လိုက်မိပေမဲ့ အဘိုးအိုကအရှေ့ကိုဖိချလာသည်။ တိုက်စစ်တစ်ခုနှင့်ခံစစ်တစ်ခုကြားတွင် ရှုလင်ကျားမှာ၁၀ပေကျော်မျှနောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ့ကျောပြင်မှာနံရံကိုလေးလံစွာမှီလိုက်ရပြီး သူ့နှဖူးမှာချွေးစေးပြန်နေပြီးဖြစ်သည်။

သူသည်ဓားကိုတင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုအခါမှသာလျှင်ဘေးကိုတစ်ချက်ကြည့်မိလိုက်ရာ ကျင်းဖေးထုန်ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိသည်ကိုသဘောပေါက်သွားရာထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ရှုလင်ကျားဓားမြှောက်၍ အနောက်လှည့်ကာ သူ့အနောက်ရှိတစ်ဖက်လူ၏တိုက်ခိုက်ချက်ကိုဓားတစ်လက်ဖြင့်ဟန့်တားလိုက်ပြီး တစ််ဆက်တည်းမှာပင်အဘိုးအို၏ပုခုံးပေါ်မှခုန်ကျော်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှစ်ရှုန်း?"

ကျင်းဖေးထုန်ကားတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိ၊ တစ်ဖက်လူ၏ဓားကရောက်လာပြီးဖြစ်သည်။ ရှုလင်ကျားထိုအခြေအနေကိုအခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဓားကိုဖြောင့်တန်းလိုက်ရာ ဓားကိုယ်ထည်ကမမှားယွင်းသွားဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ဓားဖျားကိုဟန့်တားလိုက်ပေမဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်သူလည်းခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

သို့သော်ထိုသို့ပင်လျှင် တစ်ဖက်လူကခွန်အားအကုန်မသုံးထားမှန်း ရှုလင်ကျားခံစားလို့ရနိုင်သေးသည်။ ထိုသူ၏သနားညှာတာမှုကြောင့်မဟုတ်ရင် ဒီတိုက်ကွက်အနည်းငယ်ကြားမှာသူ့အသက်နှုတ်ယူခံလိုက်ရမှာစိုးသည်။

သူ့ဘဝတွင်ထိုကဲ့သို့သောဆရာတစ်ယောက်ကိုသာမြင်ဖူးသည်။ ဟယ်ဇီကျိုး၊ ကျင်းဖေးထုန်နှင့်အခြားသူများပင်ထိုသူ့ကိုလိုက်မမီပေ၊ ရှုလင်ကျားတစ်ဖက်လူ၏သရုပ်မှန်ကိုသိထားပြီးသားပင်။

ထိုသူသ​ည်ကားဒီလျို့ဝှက်ဂူ၏ဆရာသခင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အသိစိတ်ဖြစ်ရမည်။ ရှုလင်ကျားက"အကြီးအကဲ"ဟုခေါ်လိုက်သည်နှင့် အဘိုးအိုကဓားကိုရုတ်ခြည်းရပ်ကာအံ့သြတကြီးပြောလာသည်။

"မင်းဘာလို့ခွန်အားအကုန်ထုတ်မသုံးတာလဲ။"

သူခွန်အားအကုန်ထုတ်သုံးပြီးသွားပြီဟုရှုလင်ကျားခံစားရသည်။ အဘိုးအို၏မေးခွန်းကဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိပေ။ သူဆိုးဆိုးဝါးဝါးပြုမူနေသည်ဟုပြောနေသယောင်ခံစားမိရသည်မို့ သူအနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားကာမေးမိသည်။

"ကျွန်တော့်ဓားရေးကညံ့တယ်ထင်လား။"

အဘိုးအိုကသူ့ကိုတစ်အောင့်ကြာကြည့်ကာရုတ်ခြည်းမျက်ခုံးပင့်၍ ဒေါသတကြီးမေးလာသည်။

"မင်းမမှတ်မိဘူးလား။ မင်းအရင်ကလေ့လာသင်ယူထားတဲ့အရာရာတိုင်းကိုမေ့သွားတာပဲ၊ ဒီတော့မင်းမှာဘာအမွေရှိတော့မှာလဲဟ!"

ဤကျယ်လောင်သောအော်သံကားအဝေးမှလာပုံရကာ ရှုလင်ကျားအားမိန်းမောသွားစေပြီး တစ်ဖက်လူကဓားကိုအံ့သြစရာကောင်းသောအရှိန်ဖြင့်သူ့နှဖူးအလယ်ထည့်တည့်ထံထိုးစိုက်လာသည်ကိုချက်ချင်းမြင်လိုက်ရသည်။

နာကျင်မှုလုံးဝမရှိပေမဲ့ ၎င်းမှာအေးစက်မှုပမာမျက်ခုံးတစ်လျှောက်တိုက်ရိုက်ပျံ့နှံ့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်နေရာအနှံ့ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယင်းကားဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းပင်။

ရှုလင်ကျား၏ဆန့်ကျင်ဘက်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် မြင့်မားသောနေရာထက်၌ခပ်မတ်မတ်တင်ပျဥ်ခွေထိုင်နေသည့် အနည်းငယ်မျက်လွှာချထားကာသနားကြင်နာကာကရုဏာတရားကြီးမာသည့်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှိသည်။

ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှေ့ရှိဆီမီးခွက်ထဲတွင် စန္ဒကူးအမွှေးတိုင်သုံးတိုင်ထွန်းထားကာ စန္ဒကူးရနံ့မှာတဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့်နည်းနည်းချင်းစီပျံ့နှံ့နေပေရာ ဘုရားကျောင်းခန်းမ၏ထောင့်တိုင်းတွင်မွှေးပျံ့လျက်ရှိသည်။

သို့သော် ရှုလင်ကျားကိုယ်၌ကတော့ဖြင့်ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်ကွေးကာနောက်ခြေတစ်ဖက်ကထောင်လျက်သားဖြင့်ဆန္ဒရှိသလိုထိုင်နေပြီး သူ သေရည်ဝိုင်ခရားကိုင်ထားသည့်သူ့လက်မှာသူ့ဒူးပေါ်တွင်တင်ထားသည််။

သူကားသေရည်တစ်ငုံသောက်ထားပုံရကာ သူ့နှုတ်ခမ်းမှာပူလောင်လျက်ရှိသည်။

ဒီနေရာကဘယ်နေရာမှန်းရှုလင်ကျားမသိပေမဲ့ သူဟာတစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်ဆက်နွယ်နေသည့်အလားခံစားနေရသည်။

သူသည်ခေါင်းထက်ရှိဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်ကိုတိုက်ရိုက်မော့ကြည့်ကာ ဒီလူ၏လက်ရှိအမူအကျင့်မှာအလွန်မောက်မာသည်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပါးသာသူ့ကိုတွေ့သွားလို့ရှိရင် သေချာပေါက်ကိုတံမြက်စည်းကိုင်၍ သူ့ကိုလိုက်ရိုက်လိမ့်မည်ပင်။

ထိုအကြောင်းတွေးနေရင်းဖြင့် ဘေးရှိတံခါးမှာတစ်ခါတည်းတွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကအထဲဝင်လာကာပြောလာသည်။

"ဒီတော့မင်းကဒီမှာရှိနေတာကိုး၊ ကိုယ့်ကိုရှာခိုင်းတယ်ပေါ့!"

ရှုလင်ကျားခေါင်းလှည့်လိုက်ရာမိန်းမောသွားရပုံမှာ ထိုလူကဘယ်သူမှန်းသူ့ရင်ထဲတွင်သိနေသည့်အလား သို့သော် ထိုလူ၏မျက်နှာကိုရှင်းလင်းစွာမမြင်ရပေ။

သူကိုယ်တိုင်က"ရှစ်ရှုန်း"ဟုခေါ်လိုက်သည်ကိုသူကြားလိုက်ရသည်။

ထိုလူကသူ့ထံလျှောက်လာကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှုလင်ကျား၏ခရားကိုဆွဲယူကာဆိုသည်။

"ကောင်ဆိုးလေး၊ မင်းတစ်နေရာရာသွားတယ်ထင်နေတာ၊ မင်းကိုလိုက်ရှာရတာကိုယ့်အတွက်အရမ်းလွယ်တာပဲ၊ မင်းကဒီမှာလာပုန်းနေတာပဲ။ အခြားနေရာမှာသွားသောက်ပါလား! ရှစ်စွင်းတွေ့သွားပြီးတော့ မင်းကိုအပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ကျမ်းစာကူးရေးခိုင်းမှာကိုမကြောက်ဘူးပေါ့လေ။"

သူသည်စကားလုံးများဖြင့်အပြစ်တင်နေသော်လည်း သူ၏လေသံမှာအလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပေသည်။

သူဝင်ပူးထားသည့်လူဟာသိသာစွာဖြင့်ဒီရှစ်ရှုန်းအားမကြောက်ပါပေ။ ခရားလုယူခံလိုက်ရပြီးနောက် ပျင်းရိပျင်းတွဲထိုင်ချကာ အနည်းငယ်အလိုလိုက်ခံထားရပြီးအနည်းငယ်မောက်မာပုံပေါက်ကာပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ခရားကအစ်ကို့လက်ထဲမှာဆိုတော့ အဖမ်းခံလိုက်ရရင် အစ်ကိုသောက်တာလို့ကျွန်တော်ပြောလိုက်မှာ။"

တစ်ဖက်လူကပြုံးလိုက်ပေမဲ့ တကယ်ကြီးခရားကိုမော့ကာတစ်ငုံသောက်၍ပြောလာသည်။

"အဲ့ဒါကဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေကဆိုးတူကောင်းတူပဲပေါ့ကွာ။"

ရှုလင်ကျားကလည်းပြုံးကာ သူ့ဘေးရှိကြမ်းပြင်ကိုပုတ်ပြ၍ပြောလိုက်သည်။

"ခဏထိုင်ပါအုံးလား။"

ထိုလူဟာလည်းသူ့ဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်ရာ ခမ်းနားသောဝတ်ရုံကကြမ်းပြင်ထက်တွင်မထူးခြားမခြားနားစွာပျံ့ကြဲသွားပြီး နူးညံ့စွာဆိုလာသည်။

"ဘာလို့လဲ၊ မင်းမဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးလား။ မင်းရှက်နေတာလား။"

ရှုလင်ကျား"အင်း"ဟုပြောလိုက်သည်။

ထိုသူကသူ့ပုခုံးကိုဖျစ်ညှစ်လာသည်။

ရှုလင်ကျား​ပြောမိသည်။

"သူတို့ကျွန်တော့်ကိုအစကတည်းကဘာလို့ထားသွားလဲကျွန်တော်နားမလည်ရုံပါ။ ကျွန်တော့်အမေကကျွန်တော့်ကိုပြန်လာရှာမှာစောင့်နေလို့သေချာကြီးကတိပေးသွားတာ။ ဘာကိစ္စမှလည်းမရှိဘဲနဲ့ သူမဘာလို့ပြန်မလာခဲ့ရတာလဲ။ သူမတောင်ကျွန်တော့်ကိုမလိုချင်မှတော့ ကျွန်တော်ကသတင်းရပြီးတာနဲ့ ဘာလို့များအပြေးအလွှားပြန်သွားသင့်တာလဲ။"

"သူကိုယ်တိုင်"ထံမှထိုစကားများကိုကြားလိုက်ရသော် ရှုလင်ကျား၏နှလုံးသားမှာတစစီကြေမွသွားခဲ့သည်။

ဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

သူသည်တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်ဆက်နွယ်နေပြီး သူစိမ်းတစ်ဦး၏ဘဝကိုတွေ့ကြုံနေရသည်ဟုခံစားနေခဲ့ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူဟာဤကဲ့သို့နေရာကိုတစ်ခါမှမရောက်ဖူးသကဲ့သို့ ဤကဲ့သို့လူကိုလည်းလုံးဝမသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

----အဆုံးတွင်မြေခွေးတစ်ကောင်၊ အတည်ငြိမ်ဆုံးမြေခွေးပင်လျှင် ဘုန်းကြီးကဲ့သို့သောအရာများနှင့်တစ်မျိုးဓာတ်မတည့်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ပင်။

သို့သော် ရှုလင်ကျား၏အမြင်ထဲတွင် သူပုန်းကာသူမပြန်အလာကိုစောင့်နေပါဟုသူ့အမေကသူ့ကိုပြောသွားသည်ကိုသူမှတ်မိသည်။ ရှုလင်ကျားသည်နောက်ထပ်ဖြစ်သွားသည့်ကိစ္စများကိိုမမှတ်မိသော်လည်း ၎င်းမှာဒီတစ်ခေါက်စကားများနှင့်ကိုက်ညီနေပေသည်။

ဒါဟာအတုအယောင်ဆန်းကြယ်မှု၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ဘဝ(သို့) အတိတ်ဇာတ်​ကြောင်းအစစ်လား။

ဒီ"ရှစ်ရှုန်း"ကဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့သူ့အာရုံထဲမှာထိုသူဘာကြောင့်မရှိရသနည်း။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ရှုလင်ကျားဟာမြေခွေးဟုတ်မနေဘဲ ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်နေပေရာ ဟယ်ဇီကျိုးသူ့ကိုတောင်ပေါ်ခေါ်သွားတုန်းကအခြေအနေနှင့်လုံးဝတခြားစီဖြစ်နေသည်။

သူ့ရင်ထဲတွင်အတွေးထောင်ပေါင်းများစွာရှိနေပြီး ထင်မြင်ချက်အများအပြားလည်းရှိနေပေသည်။ ရှုလင်ကျားစကားအနည်းငယ်ပိုနားထောင်ချင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကစကားထပ်မပြောတော့ပေ။

သူ့ဘေးရှိရှစ်ရှုန်းကဆိုသည်။

"အခြေအ​နေကရှုပ်ထွေးနေတာဆိုတော့ ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စတွေအများကြီးရှိတယ်။ တကယ်တော့ကိုယ်မင်းကိုပြန်မသွားစေချင်ဘူး။ အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတာမို့လို့ မင်းကိုယ့်ဘေးမှာနေမှရမယ်။"

သူကရှုလင်ကျားကိုစိုက်ကြည့်ကာ သူ့ပုခုံးများကိုဆုပ်ကိုင်ရင်းပြောလာသည်။

"မင်းပြန်သွားဖို့လိုတယ်ထင်လား။"

တစ်ဖက်လူသည်သိသိသာသာကိုလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပါသော်လည်း သူ၏လေသံမှာတည်ငြိမ်ကာဉာဏ်ပညာရှိပြီး သူ့ရှေ့တွင်အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပြုမူကာစိုးရိမ်မှုများကိုအောင့်အီးထားပေသည်။

ရှုလင်ကျားတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ကျွန်တော်လည်းမပြောနိုင်ဘူး။"

"ဒါဆိုမင်းပြန်မသွားရင်နောင်တရမှာလား။"

ရှုလင်ကျားတန့်သွားကာ ရိုးရိုးသားသားပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း။"

ရှစ်ရှုန်းကပြုံးကာပျော့ပြောင်းစွာဆိုလာသည်။

"ဒါဖြင့်ရင် သွား။ ရှောင်လို့ရတဲ့အရာအချို့ရှိနေမှတော့ ဘာလို့နောင်တထပ်ဖြစ်ခံနေမှာလဲ။"

ရှုလင်ကျားပြောမိသည်။

"ကျွန်တော်ပိုပြီးတော့တောင်နောင်တရသွားမှာစိုးတယ်။ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော့်မိဘနှစ်ပါးကိုမမြင်နိုင်တော့ ကျွန်တော်သူတို့ရဲ့ပုံပန်းသွင်ပြင်ကိုအမြဲစိတ်ကူးယဥ်နေခဲ့ရတာ။ စိတ်ကူးယဥ်တာကပြီးပြည့်စုံတယ်။ ဒါပေမဲ့လက်တွေ့အစစ်အမှန်ကစိတ်ကူးထဲကထက်ပိုပြီးမကောင်းနိုင်ဘူးလေ။"

တစ်ဖက်လူကခေါင်းခါကာဆိုသည်။

"အဲ့လိုမတွေးပါနဲ့၊ ကိုယ်မင်းကိုအဲ့ဒီ့အခြေအနေကိုလက်လွှတ်ခိုင်းလိုက်တော့ နောက်ဆုံးအ​ခြေအနေတစ်ခုတော့ရှိရမယ်၊ ကိုယ်မင်းကိုနှစ်ပေါင်းများစွာမဆက်သွယ်ခဲ့တော့ မင်းကောင်းကောင်းလုပ်နေမှန်းကိုယ်သိပေမဲ့ အဲ့ဒါကမင်းကိုနာကျင်စေမှာစိုးတယ်။ ကိုယ့်အထင် ရှစ်စွင်းပြန်လာတာကိုစောင့်ပြီးထပ်မေးကြည့်တာပိုကောင်းမယ်၊ သူကမင်းကိုအနောက်အရပ်နဲ့ဆက်သွယ်ပေးပြီး​တော့ အဲ့ဒါကကံကြမ္မာလား တစ်ယောက်ယောက်ကြောင့်ဖြစ်တာလားမေးပေးလိမ့်မယ်။"

ရှုလင်ကျားမျက်ခုံးပင့်ကာပြောမိသည်။

"တကယ်လား။"

"တကယ်ပေါ့။"

ရှစ်ရှုန်းကပြုံး၍ ပြတင်းပေါက်အပြင်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြကာပြောလာသည်။

"ဒီသစ်ပင်လိုမျိုးပဲ၊ မင်းကဒီသစ်ပင်သေသွားတော့မယ်လို့ထင်နေပေမဲ့ တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်မှာတောင် ဒီသစ်ပင်ကနွေဦးမှာသစ်ကိုင်းသစ်ခက်တွေထွက်လာပြီးတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှင်သန်နေတုန်းပဲလေ။ ဒါဟာလက်တွေ့မှာဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာပဲ။ ထင်ထားတာထက်ပိုကောင်းတယ်! ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းကသာ မင်းကိုအံ့အားသင့်သွားစေမှာ။"

ရှုလင်ကျားတစ်အောင့်မျှတွေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက်ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုပြောတာက ကျွန်တော့်ပင်ကိုယ်စရိုက်ကပြဿနာကနေရှောင်ပြေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ။ ကျွန်တော်စိတ်အနှောင့်အယှက်အဖြစ်မခံချင်ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျကြည့်ကြတာပေါ့၊ ပျော်ရင်သွားမယ်၊ မပျော်ရင်မသွားဘူး။"

တစ်ဖက်လူကအပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ထိုကဲ့သို့ဆုံးဖြတ်သွားပြီးနောက် ရှုလင်ကျားစိတ်သက်သာရာရသွားကာ မတ်တပ်ထရပ်၍ သူ့ရှစ်ရှုန်းကိုလည်းကြမ်းပြင်ပေါ်ကဆွဲကာပြောလိုက်သည်။

"ဒါပဲ၊ သွားကြမယ်၊ ဒီအကြောင်းမတွေးနဲ့တော့၊ ဓားရေးသွားလေ့ကျင့်ကြရအောင်။"

နှစ်ဦးသားသည်ဓားရေးလေ့ကျင့်ရန်ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းထဲမှထွက်သွားကြ၏။

ရှုလင်ကျားဓားဆွဲထုတ်ကာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့်သူနှင့်လုံးဝမရင်းနှီးသည့်ဓားတိုက်ကွက်ကိုသုံးမိသည်။ ယင်းကားလင်ရှောင်းဂိုဏ်း၏ဓားရေးနှင့်လုံးဝကွဲပြားနေပေမဲ့ သူ့မှာသူလေ့လာသင်ယူခဲ့သည့်ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်တူညီသောဇစ်မြစ်ရှိနေပေရာ နှစ်ဦးသားဟာသေချာပေါက်ကိုဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုဖြစ်ကြောင်းသက်သေပြလျက်ရှိသည်။

ဒီတစ်ခေါက်သူထုတ်ပြခဲ့သည့်ဓားရေးအဆင့်မှာ သူဒဏ်ရာမရခင်ကထက်....ပိုကောင်းသည်ဟုပြော၍ပင်ရသည်။

ရှုလင်ကျားသည်ဒီဓားတိုက်ကွက်တို့ကိုဘယ်တုန်းကမျှမလေ့လာဖူးသော်လည်း သူဟာဓားကိုလွှဲရမ်းရာတွင်အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပေ၏။ ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာကိုရှာတွေ့သွားသည့်ပီတိဖြစ်သောခံစားချက်ရှိနေသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်ပုန်းကွယ်နေသောစွမ်းအားတစ်မျိုးလွတ်မြောက်လာသည့်နှယ်၊ ၎င်းမှာမဖော်ပြနိုင်လောက်သောပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲအတွင်းတွင် တစ်ဖက်လူ၏ဓားဖျားမှာပုံရိပ်ယောင်ပမာမြန်ဆန်လှပေမဲ့ ၎င်းဟာသိပ်သည်းကာတိတ်ဆိတ်နေပုံမှာ နွေဦးအစောပိုင်းရှိအပြာဖျော့ရောင်မိုးဖွဲပမာ။

ယင်းကားအလွန်တော်သောပြိုင်ဖက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းဟာလည်းရှုလင်ကျားအားပိုမိုကျွမ်းကျင်လာစေသည်။

ပီသသောလေချွန်သံနှင့်အတူ ထပ်လျက်ရှိသောမိုးကန့်လန့်ကာများအကြားတွင် သူဟာသူ့ရှစ်ရှုန်း၏ဓားနှင့်တိကျစွာထိခတ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ဓားအလင်းတန်းကကောင်းကင်ပေါ်ထိုးတက်သွားကာ တိမ်တိုက်တို့ပွင့်အာသွားပြီး မိုးများရွာသွန်းလာကာ အရောင်မှာတောက်ပလျက်ရှိသည်။

တောက်ပသောအလင်းတန်းဟာကောင်းကင်နှင့်​မြေကြီးကြားတွင်ရုတ်ခြည်းလင်းထိန်သွားပြီးနောက် သူ့ရှေ့ရှိမြင်ကွင်းမှာပြောင်းလဲသွားကာ မှောင်မိုက်သောညတစ်ညဖြစ်လာသည်။

သူသည်ခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင်မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ညနှင်းတို့ဖုံးလွှမ်းနေပုံမှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းပမာ ညဘက်တွင်အေးစိမ့်နေသော်လည်း အနားမှာလူတစ်ဦးမျှရှိမနေပေ။

လရောင်မှာစကြံလမ်းဘက်လှည့်သွားပြီး အပြာရောင်ကျောက်ခြေနင်းတုံးများမှာရေပမာ၊ အလင်းရောင်မှာနူးညံ့သောရေစီးဆင်းမှုပမာ။

အဝေးရှိနောက်တောင်ထွတ်တစ်လုံး၏ထိပ်ဖျားမှခေါင်းလောင်းသံမြည်သွားသည်။ ရှုလင်ကျားအခန်းအပြင်ဘက်ထံလျှောက်သွားသည်။ တံခါးခေါက်ခြင်းမရှိဘဲ တံခါးနှစ်ချပ်ကိုတွန်းဖွင့်ကာ အထဲကိုဒယိမ်းဒယိုင်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အသံကိုကြားလိုက်ရရာ ထိုင်ခုံပေါ်ရှိအပြင်ဝတ်ရုံအဖြူဝတ်ထားသောလူတစ်ယောက်ကထထိုင်လာပြီး ၎င်းမှာတူညီသောရှစ်ရှုန်းဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူကသူ့ကိုမြင်လိုက်ရသော်အံ့အားသင့်ကာပျော်ရွှင်သွားပြီး ထရပ်ကာပြောလာသည်။

"မင်းပြန်လာတာမြန်လှချည်လား။"

အဖြေကိုစောင့်မနေဘဲ သူကရှုလင်ကျား၏လက်ကိုဆွဲကာဆိုသည်။

"မင်းရဲ့လက်တွေကဘာလို့အရမ်းအေးစက်နေတာလဲ၊ အပြင်မှာမအေးဘူးလား။ မြန်မြန်ထိုင်ပြီးနွေးအောင်လုပ်လိုက်အုံး။"

ရှုလင်ကျား"ဟုတ်ကဲ့"ဟုပြောလိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်မည့်အစား သူဟာအိပ်ရာဘေးအခြမ်းတွင်တက်ထိုင်ကာ စောင်ကိုမ၍ လက်ကိုအထဲထည့်ကာဖုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်စနောက်လိုက်သည်။

"အိပ်ရာပေါ်ကနူးညံ့တဲ့ခေါင်းအုံးနဲ့ တိမ်တိုက်လိုအိစက်တဲ့စောင်ကိုသုံးနေပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ကိုယ်သင်းရနံ့လေးပျောက်နေတော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့သလိုပဲ။"

တစ်ဖက်လူကစားပွဲထံသွားကာ ရေနွေးကြမ်းပူပူလေးတစ်ခွက်ထည့်လိုက်ပြီး သူ့အိပ်ရာကိုထိခိုက်အောင်လုပ်နေခြင်းအားမတားမြစ်ခဲ့ပေ။ ရှုလင်ကျား၏စကားကိုကြားလိုက်သော် သူကပြုံးရုံသာပြုံးနေပုံမှာ အဓိပ္ပါယ်အပြည့်နှင့်ပင်။

ရှုလင်ကျားသိချင်စိတ်ဖြစ်စွာမေးမိသည်။

"ဘာလို့ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီးပြုံးနေတာလဲ၊ ကျွန်တော်အစ်ကို့အကြောင်းပြော..."

စကားတစ်ဝက်ပြောပြီးသော် သူရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားကာ သူ့ပါးစပ်နားရောက်လာချိန်တွင် သူတန့်သွားကာအောက်နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့မိကာ သူ့မျက်နှာမှာအနည်းငယ်ပူနွေးလာသည်။

သူ့ရှစ်ရှုန်းမှာဒါကိုမြင်သော် မနေနိုင်ဘဲရယ်မောကာရေနွေးကြမ်းခွက်လှမ်းပေး၍ပြောလာသည်။

"ရေသောက်လိုက်အုံး။"

ရှုလင်ကျားသူ့ကိုအကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ ခွက်ကိုယူ၍ ရေကိုတစ်ခါတည်းမော့သောက်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်သူကခွက်အလွတ်ကိုသူ့ရှစ်ရှုန်၏လက်ထဲပြန်ထည့်ပေးကာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ဒီကိုနောက်ကျမှရောက်လာတာက ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစ်ကိုကျွန်တော့်ကိုမနက်ဖြန်မနက်တွေ့ရမှာမဟုတ်လို့ပဲ။"

တစ်ဖက်လူကခွက်ကိုစားပွဲပေါ်ပြန်တင်ဖို့ပြင်နေပေမဲ့ သူပြောတာကြားလိုက်ရပြီးနောက် တန့်သွားပြီး အနောက်လှည့်ကာပြောလာသည်။

"မင်းသွားချင်နေတုန်းပဲလား။"

ရှုလင်ကျားမှာစိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။ ဒီတစ်ခေါက်ကျွန်တော့်အဖေကိုတွေ့တော့ ကျွန်တော်တမင်သက်သက်မြေခွေးပုံစံပြောင်းပြီးတော့ ညီအစ်ကိုအနည်းငယ်ဆီသွားလည်ခဲ့တယ်။ လူတိုင်းကအရမ်းကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမေကိုတော့မ​မြင်မိဘူး၊ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော်တောင်အောက်ဆင်းရမယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တန်းသွားလိုက်လို့ရပေမဲ့ အစ်ကို့ကိုလာပြောပြချင်သေးလို့လေ။"

ရှစ်ရှုန်းကမိန်းမောစွာနားထောင်နေပြီး အနည်းငယ်စိတ်ညှိုးငယ်နေပုံရကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ရှိလကိုတစ်ချက်ကြည့်၍ဆိုသည်။

"ညလယ်ခေါင်ကျော်သွားပြီဆိုတော့ ညဝက်ဘဲရှိတော့မယ်။"

ရှုလင်ကျားပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပြန်မလာမှာမှမဟုတ်တာ။"