အပိုင်း-147

ဧကရာဇ် လင်းအံ့အားသင့် သွားပြီးမျက်ခုံးမြင့်တက်သွားကာ မျက်နှာပေါ် က ကြွက်သားများ ပျေ့ာပြောင်းလာပြီး လင်းဂျင်းယွမ် ဖြေဆိုသည့်အဖြေများအပေါ် သဘောတူမှုအပြည့်ရှိနေ၏။

စကားဆုံးတော့ ဧကရာဇ် လင်း သဘောတူစွာခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်. ကြည့်ရတာ အင်ပါယာဆရာပြောတာ အမှန်ပဲ။ မင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကောင်းတယ်။ ထိုင်နိုင်ပြီ"

လင်းဂျင်းယွမ် ငရဲဂိတ်ကလွတ်မြောက်သလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ နဖူးပေါ် က ‌ချွေး သုတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ချိန် ကြင်ယာတော် မိန်ရဲ့ သိချင်စိတ်နဲ့မေးသံကြားတယ်။

"မင်းသမီး ၅ မင်းသား၄ ကိုနှုတ်ခမ်းလှုပ်ပြီး ဘာများ‌ပြောလိုက်တာလဲ?"

ဧကရာဇ် လင်း လင်းဂျင်းယွမ်ကိုသာ ကြည့်ပြီးဘေးက ပေါက်စီလေးကို အာရုံမစိုက်မိတာကြောင့် မျက်ခုံးမြင့်တက်သွားပြီး ပြန်ကြည့်လာတယ်။

လင်းဂျင်းယွမ် စိတ်ထဲကျိန်ဆဲနေမိတယ်။ : ငါ ကြင်ယာတော် မိန်ကို သွားသတ်မယ်။

လင်းဖေးလု နှလုံးသားတစ်ချက်ခုန်သွား၏။ အင်ပါယာအစ်ကိုတော် မင်းသားကို ကူညီတာလူမိသွားမယ်လို့မထင်ထားချေ။

ဧကရာဇ် လင်းကိုချက်ချင်းကြည့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုဝတ်ရုံ ထဲ ကြုံ့ လိုက်ပြီး တက်နိုင်သမျှ ပုန်းဖို့ ကိုးစားကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေး အပြုအမူက ပြောနေတာက "လုလေးကိုမြင်လည်းမမြင်ရဘူး။ လုလေးကိုမမြင်ရဘူး"

ဧကရာဇ် လင်း သူမရဲ့ချစ်ဖို့ကောင်းမှုအောက် နှစ်ဝင်သွားတယ်။

ထို‌နောက် အာဏာသံ ခပ်ပြင်းပြင်းဗုန်းတဖွယ်ထွက်ပေါ် လာတယ်။ "မင်းသမီး ၅ မင်းသား ၄ ကိုဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ပေါက်စီလေးတုန်ယင်စွာ ခေါင်းကိုတွန့်ဆုတ်စွာ မော့ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာပေါ် ဝန်ခံမှုရှိနေ၏။

"လုလေး..က..လုလေး..က ..ဟစ်.." ကြို့ထိုးလာပြီး "ဒါ....ဟစ်..ပထမဆုံး ..ဟစ်.. စာကြောင်းပဲ..ဟစ်..."

ဧကရာဇ်လင်း မထိန်းနိုင်တော့ပဲ အသံထွက်ရီမောတယ်။

ကြင်ယာတော် မိန်မျက်ဝန်းထဲက ပျော်ရွှင်မှု များဖျေ့ာ သွားသည်။

ပေါက်စီလေး မျက်ရည်ကျလုနီးပါး အဆက်မပြတ်ကြို့ ထိုးနေရင်း သနားစဖွယ် လင်းဂျင်းယွမ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစွာကြည့်နေ၏။ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သည့်အသံ ထွက်လာတယ်။

"အဖေ!! ညီမတော် ၅ ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ !! ဒီသား အရူးပါ။ လုလေး ကူညီဖို့ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ !! အဖေ ဒီသား အပြစ်ပေးပါ။ဒီသားအပြစ်ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

မမျှော်လင့်စွာ ဧကရာဇ် အထင်သေးသည့်အကြည့်တချက်ပေးပြီး "ဘေးဖယ်နေ"

လင်ဂျင်းယွမ် ချစ်ရတဲ့ဖခင် မင်းသမီး ၅ ကို ကောက်ချီပြီးမျက်ရည်များသုတ်ပေးကာ အိပ်ရာပေါ် ပြန်လာသည်။

ပေါက်စီလေး ပေါင်ပေါ် ထိုင်နေပြီး သေးငယ်သည့်လက်လေးများနှင့်ဝတ်ရုံကိုင်ထားတာတွေ့ရတယ်။

အသံသေးသေးလေး‌ထွက်လာတယ်။ "အဖေ ဒေါသထွက်လား?"

ဧကရာဇ် လင်း ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြင်ယာတော် မိန် ခက်ခက်ခဲခဲခွာထားသည့်သစ်သီးကို ကျွေးပြီး "ဒေါသမထွက်ဘူး။ချိုလား?"

"ချိုတယ် ~~~"

တိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေသည့် ကြင်ယာတော် မိန် "..."

ဧကရာဇ် သူမကိုစစ်ဆေးတယ်။"မင်းသမီး ၅က သမိုင်းစာအုပ်သိတယ်?"

ပေါက်စီလေး လက်သည်းလေးနဲ့ အပြုအမူအရာထုတ်ပြတယ်။"လုလေးနည်းနည်းပဲသိတာ"

ဧကရာဇ် လင်း သူမ ထက်မြက်တာသိတယ် ဒါပေမဲ့ စာဖတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မသိထားဘူး။

ထိုစာအုပ်က လင်းဂျင်းယွမ် အတွက်တအားရိုးရှင်းသည်။ ဒါပေမဲ့အင်ပါယာကျောင်းကိုမရောက်ဖူးတဲ့ အသက် ၅ နှစ်အရွယ်ကလေးအတွက် ခက်ခဲလွန်းတယ်။

ဧကရာဇ် လင်းရုတ်တရက် ရှောင်လန် စာဖတ်တက်တာ မှတ်မိသွား၏။

မှတ်မှတ်ထင်ထင် ‌ကျက်သရေရှိအမျိုးသမီးလန် ‌မောင်းမဆောင်ထဲဝင်ချိန်က သေတ္တာကြီးအနည်းငယ်ယူလာတယ်လို့ နန်းတွင်းကလူများပြောကြတာ မှတ်မိလိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာတွေထဲဘာမှမဟုတ်တဲ့ ပရပိုက်များနှင့် စုတ်တံများဖြစ်သည်။ ဒါ့ကြောင့် အသစ်ဝင်လာသူများကြား ရှောင်လန် နာမည်ပြားကိုအရင်ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်တယ်။

လှပပြီးအရည်အချင်းရှိသူက သူ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံမှုဖြစ်စေမှာပဲလေ။