Хоолойгоо сөөтөл орилж, нулимсаа ширгэтэл уйлмаар санагдаж байсан ч ганц авиа, дусал нулимс ч гунигийг минь хуваалцахыг хүссэнгүй.

–

- Шинэ жилийн өмнөх орой зохиогддог ямар тэнэг тэмцээн бэ!

Сонү хамраа үрчийлгэн хэлэх ба миний оролцож буй хамгийн сүүлийн математикийн тэмцээн гучин нэгний орой болохоор болсныг түүнд дуулгасан юм.

- Харин тийм ээ, уг нь чамтай болзмоор байсан юм сан.

Би ч мөн адил Сонүтай ижил бодолтой байлаа. Гэсэн ч би энэ тэмцээний дараа хичээлд тийм ч их ач холбогдол өгөхгүй, зүгээр л урсгалаараа тааваараа байхыг илүүд үзэж байгаагаа ч мөн түүнд хэлээд, хамтдаа сургуулийн зүг алхаллаа.

- Тэгвэл дараагийн амралтын өдрөөр хамтдаа гадуур зугаалах уу? Цаг агаар ч дулаахан байгаа юм чинь.

Бид бараг л ангийн үүдэнд ирж байхад тэрээр ингэж хэлээд атгасан гараа аваад толгой дохиод анги руу түрүүлэн орлоо.

Бид үерхэлээ мэдэгдүүлэхгүй байхыг илүүд үзсэн бөгөөд, гэсэн ч бас л нуухыг тэгж ч их хичээлгүй өмнө нь байдаг байсан шигээ л байгаа юм.

Хэсэг байж байгаад анги руу орвол Жонвон урдаас даллан инээд алдсаар сууж байх нь тэр.

Түүн дээр очин "Юу болоо вэ?"

- Та хоёрыг ингэж өдөр бүр хамт ирчхээд нэг нэгээрээ цувж орж ирдэг чинь гэнэт л инээд хүргээд.

Тэр хээв нэг ингэж хэлээд Сонүг ч бас нааш дуудлаа.

- За яахав дээ, харин чи чимээгүй л байхаа бод.

Ийн хэлж дуусахад Сонү ирэн яаран ирсээр намайг дагуулж буцан суудалдаа ирэн хичээлдээ бэлдэв.

–

Шинэ оны өмнөх өдөр ирж, би аль хэдийн тэмцээн болох газартаа ирсэн байлаа. Өмнөх шиг сэтгэлийн дарамт, сандрал гээд бүхий л санаа зовнил намайг бүр мөсөн орхин оджээ.

Өмнө нь 'Надад алдах эрх байхгүй' гэж боддог байсан ч одоо 'Надад алдах зүйл байхгүй' гэж бодох болж.

Ээж гарт минь жижиг савтай сүү атгуулах бөгөөд духан дээр минь үнсээд өөр зүйл хэлэлгүй цааш явлаа.

Хэдэн жилийн өмнөх өөрийгөө үнэхээр сайн санаж байна.

Ямар ч шалтгаантай юм бүү мэд, алдаа гэдэг зүйлсээс сүнсээ зайлтал айдаг байж.

Нэг л алдаа хийвээс нүднийхээ өмнө бүхнээ өөрийн гараар нураачих юм шиг санагдаж, тэмцээн уралдаанд бэлдэж эхэлсэн л бол орой бүр хар дардаг байж билээ.

Одоо харин тайван гэгч нь бөх унтаж чаддаг болсон. Би ч бас хайрлуулах эрхтэй хүн гэдгээ ухаарсан болохоор. Гэвч хэтэрхий хожуу ойлгож дээ.

Яагаад ч юм хийлээ авч ирмэнр санагдан математикын тэмцээн боловч хийлээ үүрсээр гарч ирсэн юм. 8 жилийн өмнө дурлан байж тоглодог байсан хийл маань буцаад ирсэн мэт санагдана. Хэзээнээс ч юм өөрийгөө хүчлэн тоглодог болсон би, өдөр бүр юуны төлөө гэдгээ мэдэхгүйич шаргуу бэлддэг байлаа.

Харин өөрийн хайртай тэр л хүндээ тоглож өгсөн мөчөөс хойш буцан 10 настай Ханылын догдлон байж тоглодог байсан нандин үеүд түүн дээр өвлийн хүйтэн салхитай хамт гарыг нь дулаацуулахаар ирсэн гэлтэй.

Тэмцээний эхлэх цаг болж танхимд орж ирэхэд сурагчид бүгд л хуучны надтай адил нүүрэндээ ямар нэгэн зовнил тээсэн байх нь илт. Би энэ харц, мэдрэмжийг сайн мэднэ. Үргэлж л гуниг тээсэн өөрийгөө харсаар ирсэн болохоор л тэр.

Харин өнөөдрийн хувьд би л хамгийн тайван байгаа нь бололтой.

Талархаж байна. Одоо ч болов тайван алхангаа өнгөрснөө эргэцүүлэн, одоогийн өөрийгөө сайшааж чадаж байгаадаа.

Хугацаа дуусах арай болоогүй байхад дуусчихав. Хийцгүйрэн хажуугийн хоосон ширээн дээр тавьсан хийлэн дээрээ гараа гүйлгэж үзлээ.

Саяхан тайван байсан сэтгэлд гэнэт айдас гэгч нь тороод ирэв.

Дараагийн удаа зовсон ч, баярласан ч хийлэндээ хүрж чадахгүй гэх бодол тэррэн мөчид зүрхийг минь зогсоох шахам айлгаж орхих нь тэр. Зүрх хүчтэй савлахын зэрэгцээ толгой эргэж амьсгал давчдаад нулимс илхэн нүдэнд торох аж.

Саяхан духан дээр минь үнсээд явсан ээж, хайртай гэж шивнээд тэвэрдэг тэдгээр нэгнээ дахин харахгүй дулаан тэврэлтэд нь дахин багтаж чадахгүй болох цаг ирэх вий хэмээн бодогдож пу юунаас илүү сэтгэл зовоож хурдхан шиг танхимаас гарч цэвэр агаар амьсгалахыг хүснэ.

–

Хийлээ тоглож дуусаад суух сандалныхаа урдах ширээн дээр тавьлаа.

Хийлэн дээр сийлсэн "Ханыл" хэмээх бичгийг хараад зөөлнөөр инээмсэглэв.

Санаж байна... Анх хийлээ авчхаад хэчнээн их баярлаж дэвхцэж байснаа.

Баярласандаа өдөржингөө өрөөндөө өөр юу ч хийлгүй хийл тоглож өнжиж байж билээ.

Өдийг хүртэл миний хийлээ гэх хайр хүндэтгэлийг өөр юу ч өөр хэн ч хүртэж чадахгүйдээ гэж бодож явтал Ким Сонү гэх хүн гараад ирсэн нь тэр.

- Ханыл аа!

Чөтгөрийг дурсахаар гэж. Түүнийг хүлээн сууж байсан минь энэ.

- Тэмцээн чинь хэр байв даа?

Тэрээр хажууд минь ирээд ийн асуух үед нь би зүгээр л түүнийг тэвэрч аван үнэрээр нь уушгаа дүүртэл амьсгаллаа. Чихэрлэг үнэртэж байна.

Түүний энэ үнэрт нь л согтоод өдөржин хамт байхыг хүсдэг юм сан.

- Маш сайн. Одоо харин явцгаая! Ээж аавтай чинь танилцацгаая.

Би их удаан бодсоны эцэст ядаж тэдэнд царайгаа харуулар хэрэгтэй гэж бодсон юм л даа. Тэр ч үргэлж миний талаар ярьдаг болохоор хэн болоод хүүгийнх нь амнаас өдөр шөнөгүй гараад байдгыг нь гайхаж өуй биз.

–

- Мэдээж! Чи юм чинь таалагдана гэж хэлсэн биз.

Бид тэднийд хоол идчхээд Сонүгийн өрөөнд орж ирэхэд тэрээр ийн хэлээд орон дээр байсан хэдэн хувцсаа хурдхан далд хийлээ.

Түүний ээж аав намайг ихэд таатайгаар хүлээж аван, яг л охин шигээ хандаж хэдхэн цагийг үнэхээр хөгжилтэй өнгөрүүлж бүр Сонүгийн багын зургуудыг хүртэл үзүүлж тэпэн дундаас надад нэг зургийг нь хүртэл өгөөд амжсан билээ.

Орж ирэн өрөөг нь тойруулан харвал тийм ч онцгой гээд байх зүйл үгүй ч нэг л зүйл нүдэнд шууд туссан юм.

Тэрээр хамтдаа авхуулсан зургаа угаалгаж, жаазлаад хичээлийн ширээн дээрээ байршуулсан байх аж.

Очоод бүр сайн харвал бидний анхны болзооны өдөр байлаа. Жаазныхаа хүрээн дээр нь "Миний Ханыл" гээд ард нь зүрх зурсан байх нь тодхон үзэгдэнэ.

Сонү миний хажууд ирээд "Хөөрхөн байгаа биз" гэхэд нь л түүн рүү эргээд над руу хайрлангуй ширтсээр нүдээ цавчлах түүнийг харахдаа би ухаарсан юм.

Надад алдах зүйл байгаа гэдгийг.

-

2023.01.09