!unicode!

တကယ်တမ်းတွင် ကျင်းဖေးထုန်မှတစ်ပါး ၊ လက်ရှိလူတိုင်းဟာလင်ရှောင်းချီဇုန်ဂိုဏ်းသားများဖြစ်ကြသည်။

သူကဒီနေရာမှာဘာအတွက်ရှိနေပြီး ဒီမှာဘာလို့စကားပြောနေလဲဆိုတာကို မည်သူမျှမသိကြပေ။

သို့သော် ယခုတွင်ကျင်းဖေးထုန်၏စိတ်သဘောထားမှာအလွန်သဘာဝကျလွန်းလှသည်မို့ လူတိုင်းမှာတစ်ခုခုမှားနေသည်ဟုပင်မတွေးမိဘဲ သူပြောတာကိုရိုးရိုးသားသားနားထောင်နေကြသည်။

ဟယ်ဇီကျိုးမှာအတွေးများပြည့်နေပေမဲ့ သူ့စိတ်အခြေအနေကတော့ဖြင့်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်ပင်။ ကျင်းဖေးထုန်၏နှောင့်ယှက်ခြင်းခံလိုက်ရရာ သူစိတ်ငြိမ်သွားပြီး သြရှရှအသံဖြင့်ပြောမိသည်။

"ကျန်းအကြီးအကဲရဲ့ဝိညာဥ်ကခန္ဓာထဲကထွက်သွားတာသိပ်မကြာသေးဘူး။ အခြေအနေကအကောင်းဘက်မှာမရှိမှာစိုးတယ်။ သူ့ဝိညာဥ်ကိုစုစည်းပြီး မသန့်စင်မှုတွေကိုဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ကျုပ်ကွေ့ရီဂိုဏ်းကိုမှော်သန့်စင်မီးအိမ်ငှားလိုက်မယ်..."

ကျန်းအကြီးအကဲမှာတစ်ဝက်သေနေသော်လည်း လင်ရှောင်းဂိုဏ်းခံစားရတော့မည်ကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူချက်ချင်းအသိစိတ်ပြန်ဝင်လာလိမ့်မည်ပင်။ သူကဆိုသည်။

"အဲ့ဒါကလင်ရှောင်းဂိုဏ်းရဲ့ရတနာလေ! မင်းသုံးလိုက်တိုင်း အဲ့ထဲမှာစုထားတဲ့စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေကုန်သွားမှာ။ မင်းငှားချင်တယ်လား။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ကွေ့ရီဂိုဏ်းကတစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ပိုပြီးကြီးထွားလာတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်လင်းယွဲ့ရဲ့ကိစ္စကလည်း ကျုပ်တို့ဘက်ကကြောင့်ဖြစ်သွားတာ၊ မကျေနပ်ချက်တွေကိုမဖြေရှင်းတာကြာသွားလို့ရှိရင် သူတို့ကပိုပြီးစုလာပြီးတော့ အနာဂတ်မှာပြဿနာဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

သူပြောသည်ကားတကယ့်ကိုအဓိပ္ပါယ်ရှိပေရာ ကျန်းအကြီးအကဲတစ်ယောက်စကားပြောရပ်သွားချေသည်။

ဟယ်ဇီကျိုးကဖြည်းဖြည်းချင်းထပ်ပေါင်းပြောလာသည်။

"ဒီတော့ ကျန်းရွေ့ကိုလည်းသူ့အပြစ်အချို့ကျေသွားအောင်လို့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနှစ်သာရနဲ့သွေးကိုယဇ်ပူဇော်ခိုင်းဖို့ကျုပ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် မျှတပြီးတော့ကျိုးကြောင်းသင့်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရွေ့တောင့်ခဲသွားရသည်။ သူထိုသို့ဆက်ဆံခံရမည်ဟုမထင်ထားမိပေ၊ သူချက်ချင်းခေါင်းအစခြေအဆုံး​အေးစက်သွားပေသည်။

မှော်သန့်စင်မီးအိမ်ကား လင်ရှောင်းဂိုဏ်းမျိုးရိုးစဥ်ဆက်အလိုက်လက်ဆင့်ကမ်းလာသောအစောဆုံးရှေးဟောင်းရတနာဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းနှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော် ချီဇုန်နှင့်ရှင်းဇုန်ကထိုအတွက်အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ဤမီးအိမ်ဟာ ဝိညာဥ်ကိုသန့်စင်ရာတွင်ကြီးမားသောအကျိုးကျေးဇူးရှိသည်။ မီးအိမ်ထဲမီးစာလောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ ၎င်းကရတနာထဲရှိစိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားအများအပြားကိုကုန်ဆုံးသွားစေသည်မို့ ၎င်းကိုသေရေးရှင်ရေးအခိုက်အတန့်များတွင်အသက်ကယ်ပစ္စည်းအဖြစ်သာအသုံးပြုနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရာချီတုန်းက ချီဇုန်ဂိုဏ်းချုပ်ဟာဒဏ်ရာရသွားပြီး မှော်မီးအိမ်အသုံးပြုဖို့လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူ၏တောက်ဓမ္မအပေါင်းအဖော်များသည်၎င်းကိုအသုံးမပြုခင်တွင် ရတနာထဲရှိစိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားကိုပြည့်တင်းစေရန်ယဇ်ပူဇော်သည့်အနေဖြင့် သူတို့၏သွေးများကိုသုံးခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ယခုမူ ကျန်းရွေ့၏စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားတစ်ခုလုံးပျောက်ဆုံးသွားပေရာယင်းကိုပြုလုပ်ခြင်းကား သူ့အသက်ကိုဖြုန်းတီးသည်နှင့်ညီမျှပေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းကခန္ဓာကိုယ်ကိုနည်းနည်းချင်းစီတိုက်စားသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်၏အနှစ်သာရကိုစုပ်ယူသွားလိမ့်မည်ပင်။

လူတစ်ယောက်သည်အနှစ်သာရများစွာဆုံးရှုံးသွားပါက အဆုံးတွင်တဖြည်းဖြည်းချင်းရူးသွပ်လာကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်းအိုမင်းကာ ယိုယွင်းလာပြီး ထိုသူဟာမံမီအလောင်းအဖြစ်သေဆုံးပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သောနာကျင်မှုဟာ လင်းချီနှင့်ကွာခြားမှုမရှိပေ၊ သူဘယ်လိုလုပ်မကြောက်ဘဲနေမှာလဲ။

ကျန်းရွေ့ပျော်ရွှင်သည်ဟုပြောကာ အရှုံးပေးမိတော့မည်ဟုခံစားရသည်။ ထိုစဥ်၊ ဟယ်ဇီကျိုး၏စကားများကိုကြားလိုက်ရရာ သူရုတ်ခြည်းရှော့ခ်ရသွားကာ ကြောက်သွားမိသည်ပင်။

သူအလျင်စလိုပြောမိသည်။

"ဟင့်အင်း၊ မလုပ်နဲ့!"

ကျန်းရွေ့ကဟယ်ဇီကျိုးရှေ့တွင်ဒူးထောက်ကာ သူ့ဝတ်ရုံအဖျားကိုလှမ်းဆွဲ၍ တောင်းပန်လာသည်။

"ရှစ်စွင်း၊ ဒီတပည့်တကယ်မှားမှန်းသိပါပြီ! အခုကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားတစ်ခုလုံးပျောက်သွားပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ပါရမီစွမ်းရည်လည်းမရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာဘာမှမကျန်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော်ပြန်သွားပြီး လယ်သမားဘဲဖြစ်ချင်ပါတော့တယ်! ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာတပည့်ဆက်ဆံရေးကိုထောက်ထားပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ရှစ်စွင်း!"

ဟယ်ဇီကျိုးကသူ့ကိုခါချကာ ပေါ့ပါးစွာဆိုသည်။

"ငါခုနကပြောပြီးပြီ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ကဆရာနဲ့တပည့်မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းရွေ့အစစ်ကသူခိုးတစ်ယောက်သတ်တာခံလိုက်ရပြီးပြီ၊ မင်းကအ​ယောင်ဆောင်ထားတဲ့တစ်ယောက်ပဲ။"

ထိုစကားများကိုလူတိုင်းရှေ့တွင်ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူဟာသူ၏အဆုံးသတ်ကိုတွေးထားပြီးပုံပင်။

ကျန်းရွေ့တစ်အောင့်မျှခြောက်ခြားသွားရကာ တောင်းပန်ခယစွာဖြင့်ဟိုဟိုဒီဒီလိုက်ကြည့်ပေမဲ့ လူတိုင်းကမထူးခြားမခြားနားစွာအကြည့်လွှဲသွားကြပြီး အတိတ်ကနီးစပ်သောမိတ်ဆွေများပင်အထင်သေးရွံရှာကာ စက်ဆုပ်နေကြပြီး သူ့ကိုပြန်ကြည့်ဖို့ငြင်းဆန်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှုလင်ကျား၏ခံစားချက်တို့ကို ကျန်းရွေ့ရုတ်တရက်နားလည်သွားသည်။ လောကကြီးကားမျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင်ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်သွားသယောင်။

ကျန်းရွေ့၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာအားနည်းကာတုန်ယင်လျက်ရှိသည်။ သူမတ်တပ်ပင်မရပ်နိုင်ဘဲ အောက်ပြန်လဲကျသွားသည်။

ယင်းကားကိစ္စ၏အဆုံးသတ်ဖြစ်သော်လည်း ခန်းမတစ်ခုလုံးထဲရှိလူတိုင်းဟာမိန်းမောစွာဖြင့်လှုပ်ပင်မလှုပ်ကြပေ။ ဤကိစ္စများမှာအလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့်လျှပ်တပြက်ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့စိတ်ငြိမ်သွားကာ ကိစ္စတစ်ခုလုံးအကြောင်းမတွေးမိခင်အထိ၊ မစစ်မှန်သောခံစားချက်တစ်မျိုးရှိနေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်းနဥ်အာနှင့်အခြားသူများမှာကျန်းရွေ့ကိုအစကတည်းကမုန်းနေကြသည်မို့ အဆင်ပြေသည်။ သို့သော် ကျန်းရွေ့နှင့်မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သည့်အခြားဂိုဏ်းသားများမှာ ကျန်းရွေ့ဂိုဏ်းကိုပထမဆုံးစရောက်လာတုန်းက သူဟာစိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့်ပြည့်နေသည်ကိုပြန်မြင်ယောင်ကာ ချွေးစေးပြန်သွားကြသည်။

လူတိုင်းကအမှားနှင့်အမှန်မခွဲခြားနိုင်ရသည့်အကြောင်းရင်းကိုသူတို့နားမလည်နိုင်ပေ၊ သူတို့ဟာအချိန်အကြာကြီးသူ့ကြောင့်အမှောင်ဖုံးနေခဲ့သည်ပင်။

ချင်းချိုးတွင်ရှုလင်ကျားကိုသတ်ရန်ကြံစည်သည့်ကျန်းရွေ့၏သတင်းထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် လူအများအပြားကကျန်းရွေ့နှင့်ခပ်တန်းတန်းဖြစ်လာကြပေမဲ့ သူလင်ရှောင်းဂိုဏ်းကိုစရောက်လာကတည်းက ပလွှားကြားဝါခြင်းမရှိဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့်ပြုမူနေခဲ့သည်ကို ဒီကနေ့မှသာလျှင်သူတို့တွေ့ရှိသွားကြသည်။ အစကတည်းက အရာရာတိုင်းဟာသူ၏တွက်ချက်မှုထဲတွင်ရှိနေခဲ့သည်ပင်။

ထို့အပြင် ဤလူများမှာအရူးပမာအသုံးချခံခဲ့ရသည်။

သူတို့အနက်၊ ကျန်းရွေ့နှင့်ဆက်ဆံရေးအကောင်းဆုံးမှာ ကျန်းခဲ့၏အုပ်စုဖြစ်သည်။ သူသည်မကြာသေးခင်ကကျန်းအကြီးအကဲ၏သေဆုံးမှုကြောင့် ရှုလင်ကျားကိုဆဲရေးဆိုနေခဲ့သေးသည်။ သူကအမှန်တရားကိုရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်မို့ သူဟာအသုံးချခံလိုက်ရကာ ကျန်းရွေ့၏သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်ကိုသိသွားခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း၌ ၎င်းဟာလည်းသိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကိုဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။

သူ့အပေါ်လှည့်ကွက်သုံးကာ သူ့အဖိုးကိုအဆိပ်ခပ်ခဲ့သည့်ဒီလူကို ကျန်းခဲ့မုန်းသည်။ ကျန်းရွေ့ဆွဲချခံလိုက်ရသည်ကိုမြင်လိုက်ရရင်း ရှုလင်ကျားကိုပြန်ကြည့်မိရာ သူရှက်ရွံ့သွားရပြီး တစ်ဆက်တည်းမှာပင်ကူကယ်ရာမဲ့သွားပေသည်။

ကျန်းခဲ့နှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့မိသည်။ တစ်အောင့်ကြာသော် သူပြောလိုက်သည်။

"ရှုရှစ်ရှုန်း၊ ခုနက...တောင်းပန်ပါတယ်။"

တစ်ပါးသူကိုတိုက်ခိုက်ရတာလွယ်ပေမဲ့ တောင်းပန်ရာတွင် သူတကယ့်ကိုဘယ်လိုပြောရမယ်မှန်းမသိပေ။ ကျန်းခဲ့ထစ်ထစ်အအဖြင့်ပြောမိသည်။

"အရင်တုန်းက ကျွန်တော်မသိမိုက်မဲခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ကမှားယွင်းတဲ့လူကိုယုံကြည်မိရုံတင်မကဘဲ အမှန်တရားကိုမသိခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ရှစ်ရှုန်းကိုစွပ်စွဲပြီးအမှားလုပ်ခဲ့မိတယ်။ အခုကျွန်တော်တကယ်...ရှက်မိပါတယ်...ကျေးဇူးပြုပြီး ရှစ်ရှုန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ရှစ်ရှုန်း...."

အစက'ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ကျွန်တော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါ'ဟုပြောချင်သော်လည်း နောက်တစ်ခါတွေးမိချိန်တွင် သူပြောင်းလဲလိုက်ရင်တောင် သူ့မှာသေချာပေါက်သူ့ကိုခွင့်လွှတ်ချင်စိတ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးဟု​ပြောလာလို့ရှိရင် ငါချောင်ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်။

ကျန်းအကြီးအကဲကမျက်လွှာအသာချထားကာစကားမပြောပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ဤခေါင်းမာကာဒေါသကြီးသောလူအိုကြီးကရုတ်တရ​က်သူ၏အိုမင်းသောအခြေအနေကိုထုတ်ပြနေသယောင်။

၎င်းမှာကျန်းခဲ့ချောင်ပိတ်မိနေသည်ကိုမကြားလိုက်ရခင်အထိပင်၊ သူရုတ်တရက်ပြောလာသည်။

"မင်းအမှားလုပ်ထားရင် သည်းခံရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခုပြောရုံနဲ့ ရိုးသားမှုကိုပြနိုင်မယ်တဲ့လား။ မင်းရဲ့ရှစ်ရှုန်းကို ဒူးထောက်ပြီးတော့သုံးကြိမ်ကန်တော့လိုက်။"

ကျန်းခဲ့ကြောင်အမ်းသွားကာ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ဒီတောင်းပန်မှုဟာတကယ်တမ်းတွင်ကျန်းအကြီးအကဲ၏တောင်းပန်မှုလည်းပါဝင်ကြောင်းသဘောပေါက်သွားသည်။

ဟယ်ဇီကျိုးကကျန်းရွေ့ကိုလေ့ကျင့်ပေးကာအလိုလိုက်ခဲ့လို့ရှိရင် ကျန်းအကြီးအကဲဟာလည်းအရင်နှစ်များတွင်ကျန်းရွေ့ကိုမြောက်မြားစွာထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်ပင်။ ကျန်းရွေ့ရရှိခဲ့သည့်အရာများစွာနှင့်ဆက်ဆံမှုအများအပြားဟာသူ့ကြောင့်ဖြစ်ပေရာ သူဟာလည်းဒီကနေ့အခြေအနေအတွက်ကြီးမားသောတာဝန်ရှိသည်။

ကျန်းအကြီးအကဲ၏စကားများကိုရှုလင်ကျားကြားလိုက်ရသော် သူဘာကိုဆိုလိုမှန်းနားလည်သွားသည်။ သူအနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားပေမဲ့ နည်းနည်းထုံထိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည်အမှန်တရားကိုသိလိုက်ရတည်းက တစ်ခါတရံရန်လိုမိကာ ကျန်းရွေ့၏မျက်နှာအစစ်ကိုအမြဲဖော်ထုတ်ချင်နေပေမဲ့ ကျန်းရွေ့ကိုယုံကြည်ကြသည့်လူအများကြီးရှိပြီး ရှုလင်ကျားမှာသက်သေအလုံအလောက်မရှိသည်မို့ ဒီလျို့ဝှက်ချက်ကိုရင်ထဲမှာတိတ်တခိုးသိမ်းထားရုံသာတတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ယခုတွင် လူတိုင်းရှေ့မှာအမှန်တရားပေါ်ပေါက်လာသော် လူတိုင်း၏တုံ့ပြန်မှုကိုကြည့်ရင်း ထိုအရာတွင်သူပျော်ရွှင်မှုသိပ်မရှိကြောင်း ရှုလင်ကျားသိလိုက်ရသည်။

မင်းဘာလို့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။

ငါဘာလို့သူ့ကိုအစကတည်းကနားလည်ပြီးယုံကြည်မပေးခဲ့ရတာလဲ။

ထိုအရာများဟာပြန်ပြင်လိုက်ရင် ဘယ်တုန်းကမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုသတ်မှတ်လို့ရသည်ဟုမဆိုလို။ သူ့နှလုံးသားထဲရှိခံစားချက်များမှာပြောင်းလဲသွားပြီမို့ ပြန်လာဖို့ရာမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းခဲ့ကတော်တော်လေးဖြောင့်မတ်ကာ ခပ်မြန်မြန်ခေါင်းငြိမ့်၍ ကန်တော့ဖို့ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ဒူးခေါင်းမှာမမြင်နိုင်သောစွမ်းအားတစ်ခုဖြင့်ရပ်တန့်ခံလိုက်ရကာ သူ့ကိုဒူးထောက်ဖို့လက်မခံပေ။

ရှုလင်ကျားပြောလိုက်သည်။

"မေ့လိုက်တော့။"

သူကလူထုကိုခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပြောလိုက်သည်။

"အကုန်လုံးပြီးသွားပြီဆိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းလုပ်ကြရုံပဲ။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းထဲကအခြားကိစ္စတွေကကျွန်တော်နဲ့မဆိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော်အရင်သွားနှင့်မယ်။"

ရှုလင်ကျားသည်နန်ဇီတောင်ထွတ်ထိပ်ရှိလျို့ဝှက်ဂူထဲမဝင်ရသေးသည်မို့ သူချက်ချင်းထွက်သွားလို့မရနိုင်ပေ။ သူသာခြေတစ်လှမ်းအရင်လှမ်းလိုက်လို့ရှိရင် အဝေးကြီးသွားနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟုဆိုသည်။

သူသည်နန်ဇီတောင်​ခြေတွင်ဟိုဟိုဒိဒီပတ်လျှောက်နေပြီး အနီးဝန်းကျင်တွင်လူတစ်ဦးမျှရှိမနေသည့်နေရာကိုရှာကာ မြေခွေးလေးဖြစ်လာ၏။

သူဟာကျန်းရွေ့နှင့်တိုက်ခိုက်နေတုန်းက သူ၏ဓားစွမ်းအင်ကြောင့်အကြိမ်အနည်းငယ်မျှထိတ်လန့်အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ရှုလင်ကျားခေါင်းငုံ့ကာ နည်းနည်းနာနေသည့်သူ၏ညာလက်ဖဝါးကိုပွတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ခြေနင်းတုံးများထံပြေးသွားကာ လှဲချလိုက်သည်။

မည်သူကမျှဒီနေရာကိုဖြတ်မသွားပေ၊ ထိုနေရာတွင်လေပြေသာလျှင်သစ်ရွက်နှင့်ပန်းပွင့်တို့ကိုတိုက်ခတ်လျက်ရှိပြီး နေ့လယ်ခင်းနေရောင်ခြည်ကားအလွန်တောက်ပကာ တောင်ထွတ်လမ်းမပေါ်တွင်နေသာနေသည်ကသူ့အားပျင်းရိစေသည်။

တစ်ခဏတာမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ကားအလွန်အမင်းတိတ်ဆိတ်နေသယောင်။

ရှုလင်ကျားနည်းနည်းပူအိုက်နေသည်မို့ အမြှီးဆန့်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိအပြာရောင်ကျောက်ပြားပေါ်​ခေါင်းလေးတင်လျက်သားဖြင့် သိပ်မဝေးသောနေရာရှိလေထဲတွင်ယိမ်းနွဲ့နေသည့်ခရမ်းရောင်ပန်းနွယ်ပင်များကိုကြည့်နေမိသည်။

ပွင့်လွှာလေးများဟာနွယ်ပင်မှခွာ၍ အရှေ့ရှိလွင့်မျောနေသောနှင်းမှုန်များထဲအရည်ပျော်သွားချေသည်။

သူလင်​ရှောင်းတောင်ထွတ်ပေါ်တွင်ရှိနေစဥ်တုန်းက ရှစ်စွင်း၏အခန်းရှေ့တွင်ထိုသို့သောပန်းနွယ်ပင်ရှိသည်ကိုသူမှတ်မိသည်။

တစ်နေ့မှာ သူကတံခါးဝတွင်ထိုင်၍ ဆရာသခင်ရှစ်စွင်းပြန်အလာကိုစောင့်နေပြီး သူပင်ပန်းလာသောအခါ ဤကဲ့သို့လဲလျောင်းကာဖြင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုကျောက်​ခြေနင်းပေါ်ကပ်ထားလေ့ရှိသည်မို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိအမွှေးနုလေးများမှာနေရောင်ခြည်ထဲတွင်နေပူဆာလှုံနေပေရာ အလွန်သက်တောင့်သက်တာရှိလှသည်။

လေပြင်းတစ်ချက်ရုတ်ခြည်းဝေ့ဝဲသွားကာ ပန်းနွယ်ပင်၏ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်များကိုနွယ်ပင်မှဆွဲခွာတိုက်ခတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မျောလွင့်သွားစေသည်။

ရှစ်စွင်းပြန်လာချိန်တွင် သူကကောင်းကင်ပေါ်ရှိပန်းပွင့်များအားမော့ကြည့်နေသည်ကိုမြင်သွားသော် လက်ခုပ်တီးလိုက်လေရာ ပျံဝဲနေသည့်ပွင့်ဖတ်လွှာများအားလုံးဟာမီးရှုးမီးပန်းပမာပေါက်ကွဲသွားပြီး မရေတွက်နိုင်သောခရမ်းရောင်အလင်းတောက်တောက်များအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးပမာကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သူကပျော်ရွှင်စွာဖြင့်ကျောက်ခြေနင်းပြားပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ ဟယ်ဇီကျိုး၏လက်မောင်းကြားထဲခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဆရာသခင်ရှစ်စွင်း၏ဝတ်ရုံကော်လာမှာ မြက်ခင်းနှင့်တူသောရနံ့ဖြစ်သည်ကို ဒီကနေ့ထိတိုင်သူမှတ်မိနေဆဲပင်။

လောကကြီးထဲတွင် "အရာဝတ္ထုတွေကမှန်ကန်ပြီး လူတွေကမှားယွင်းနေသည်"ဟူသောစကားပုံရှိသည်၊ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် "လူတို့၏နှလုံးသားဟာပြောင်းလဲလွယ်သည်"ဟူသောဆိုရိုးစကားလည်းရှိပေသည်။

ရှုလင်ကျား၏ယခင်ကဒဏ်ရာမှာအပြည့်အဝပြန်မကောင်းသေးပေ။ မြေခွေးအသွင်ဖြစ်လာပြီးနောက် သူပိုမိုသက်တောင့်သက်တာဖြစ်သွားပြီး လှုပ်ပင်မလှုပ်ချင်တော့ပေ။ ကျောက်ခြေနင်းပြားကအနည်းငယ်ထူးဆန်းသော်လည်း သူမျက်စိတစ်ဝက်မှိတ်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲလှဲနေမိသည်ပင်။

ကျင်းဖေးထုန်သည်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်ကြိမ်ဖန်များစွာဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ရှာနေပြီး တောင်ထွတ်ဂိတ်ဝ၏အရှေ့ကိုရောက်သွားမှသာ မြေခွေးလေး၏ကျောပြင်ကိုနောက်ဆုံးတွင်မြင်လိုက်ရသည်။

သူကကျောက်ခြေနင်းပြားပေါ်တွင်တစ်ကောင်တည်းလှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုကွေးထားကာ သူ့ခေါင်းကလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ထဲတွင်မြှုပ်ထားပြီး သူ့ကြည့်ရတာနာခံကာရန်လိုတတ်ပုံပေါက်နေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက သူဟာလည်းထိုကဲ့သို့မြေခွေးလေးဖြစ်သည်ကိုကျင်းဖေးထုန်စိတ်မကူးကြည့်ဘဲမနေနိုင်ပေ။ လောကကြီးထဲတွင်ပန်းပွင့်နှင့်ပန်းပင်များ၊ နေ၊ လ၊ ရေ၊ လေနှင့် သူ၏ရှစ်စွင်းသာလျှင်ရှိသည်။ နေ့စဥ်နေ့တိုင်းအရေးကြီးဆုံးအရာကား သူ၏ရှစ်စွင်းပြန်အလာကိုပျော်ရွှင်စွာဖြင့်စောင့်မျှော်နေခြင်းဖြစ်လောက်သည်။

ထိုနေ့များမှာ ရှုလင်ကျားတွင်အချိန်ကောင်းလေးများရှိခဲ့ရမည်၊ မဟုတ်ရင် သူ့မှာဟယ်ဇီကျိုးအပေါ်ထိုကဲ့သို့နက်ရှိုင်းသောခံစားချက်များရှိနေလိမ့်မည်မဟုတ်။

သို့သော်လောကကြီးထဲတွင်ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးသစ္စာဖောက်မှု​ကား သူ့ကိုစိတ်ပျက်အောင်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူပန်းပွင့်တာကိုတစ်ခါမြင်ဖူးပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်ဝေမျှလိမ့်မည်ပင်၊ သို့သော် သူမသိလိုက်ခင် သူ့ပါရမီစွမ်းရည်လုယူခံလိုက်ရသည်မို့ သူဟာထိုကဲ့သို့ကိစ္စကြီးကိုပြောရန်ချိတုံချတုံဖြစ်နေမိသည်။

သူဟာသူ့လက်ဖဝါးထဲတွင်အရာရာတိုင်းကိုဆုပ်ကိုင်ကာ နေ့စဥ်နေ့တိုင်း​ဖြူစင်တော​က်ပစွာဖြင့်တစ်သက်လုံးအသက်ရှင်နေထိုင်သွားသင့်သည်။ သူဟာဘာအမှားမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ လူတိုင်းကိုအကောင်းဆုံးဆက်ဆံပေးခဲ့ပေမဲ့ သူကသူ့ကိုအဘယ်ကြောင့်နာကျင်စေခဲ့ရသနည်း။

ထိုအကြောင်းတွေးမိရင်း ကျင်းဖေးထုန်လွန်စွာစိတ်သောကရောက်ရသည်။

ဒီအချိန်တွင်ရှုလင်ကျားကတစ်ယောက်ယောက်နှောင့်ယှက်တာကိုလိုလားလားသူမသိပေမဲ့ သူ့ထံလျှောက်မသွားဘဲမနေနိုင်ပါပေ။

ရှုလင်ကျား၏တစ်ကိုယ်လုံးဟာမြေပြင်နှင့်ကပ်ထားသည်။ တစ်လှမ်းချင်းဆင်းလာသည့်ခြေသံကိုကြားလိုက်ရသော် သူချက်ချင်းနားရွက်ခါကာ ကျောက်ခြေနင်းပြားပေါ်မှခေါင်းမလိုက်မိသည်။

တစ်ယောက်ယောက်သူ့ကိုတက်နင်းသွားမည်ကိုသူစိတ်ပူနေမိပြီး သူလှည့်ကြည့်ဖို့ပြင်လိုက်သည်နှင့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံအဖျားကသူ့ဘေးတွင်ရပ်သွားသည်။

ကျင်းဖေးထုန်ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ဝတ်ရုံအဖျားကိုပင့်မကာ ရှုလင်ကျားဘေးရှိကျောက်ခြေနင်းပြားပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူကမြေခွေးလေး၏ခေါင်းကိုထိကာ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ မင်းလည်းဒီမှာရှိနေတာပဲ၊ ကိုယ်လာတာမင်းစိတ်မရှိဘူးမလား။"

ခုနကရှုလင်ကျားတစ်ယောက်တည်းနေချင်သည်မို့ ကျင်းဖေးထုန်ကိုမစောင့်ဘဲသူအရင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်သူဘာလုပ်မည်မှန်းသူမသိပေမဲ့ ဒီနေရာမှာလာဆုံသည်။

ရှုလင်ကျားနှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့်အမြှီးယမ်းပြလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့်​မြေခွေးတစ်ကောင်ဟာဘေးချင်းကပ်ထိုင်ရင်း နေရောင်ခြည်ကမြေပြင်ပေါ်ရှိကျောက်ပြားထံတဖြည်းဖြည်းရွှေ့လာသည်ကိုကြည့်နေကြသည။

ကျင်းဖေးထုန်ကရှုလင်ကျား၏အမွှေးကိုညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးကာပြောလာသည်။

"ဒီနေရာကရှုခင်းကသိပ်လှတယ်၊ နေရောင်ခြည်ကမပူဘဲနွေးနွေးလေး။ ကိုယ်နန်ဇီတောင်ထွတ်ကိုအရင်တုန်းကတစ်ခေါက်လာဖူးပေမဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ဖို့တွေးတောင်မတွေးမိဘူး။ မင်းကတောဒီနေရာကိုရှာတွေ့သွားတယ်။ ဒီကနေရောင်ခြည်ကတကယ်ကြည့်ရတာတန်တယ်။"

ရှုလင်ကျားလက်ဖဝါးဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ခြေထောက်ကိုပုတ်လိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကပြုံးကာဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်လည်းဒီကိုရောက်လာတာပဲ။ ကြည့်ရတာတော့ကိုယ်တို့ကစိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေဖြစ်လာနိုင်တဲ့ပုံပဲ။"

သူပြောလို့ပြီးသွားသော် ထပ်မေးလာပြန်သည်။

"ဒါနဲ့စကားမစပ်၊ ​မြေကြီးကမာလား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူဟာရှုလင်ကျားအပြောကိုစောင့်မနေဘဲ သူ၏နေပူဆာလှုံနေသည့်အမွှေးနုများကိုပွတ်သပ်ကာ ရှုလင်ကျားကိုဂုတ်ကဆွဲမပြီး ညင်သာစွာမ၍ သူ့ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်သည်ပုံမှန်ဆိုရင်သူ့ကိုလက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့်ချီလေ့ရှိသော်လည်း ဒီကနေ့နည်းလမ်းကတော့နည်းနည်းကြမ်းတမ်းသည်။ ရှုလင်ကျားအစကအနည်းငယ်စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားမိပေမဲ့ ကျင်းဖေးထုန်၏ခြေထောက်များဟာမာကြောသောကျောက်ခေါင်းအုံးထင်ပို၍သက်တောင့်သက်တာရှိသည်ဟုပြောရပေလိမ့်မည်။

သူဟိုဟိုဒီဒီလှိမ့်ကာ သင့်တော်သောအနေအထားကိုရွေး၍ကွေးကွေးလေးနေလိုက်ပြီး ဒီရှစ်ရှုန်း၏မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်ကိုတစ်ဖက်သတ်ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် နောက်ကျနေပြီးဖြစ်သည်။ နန်ဇီတောင်ထွတ်လမ်းမထက်တွင် အချိန်နှင့်အမျှ ကုန်သည်များ(သို့) အိမ်ပြန်လာသည့်သစ်ခုတ်သမားကသူတို့၏အထုပ်အပိုးကိုသယ်ကာ လှည်းများမောင်း၍ဖြတ်သွားကြပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ငှက်များဟာလည်းတောအုပ်ထဲပြန်သွားကာ မီးခိုးငွေ့တစ်လှိုင်းကအဝေးရှိကောင်းကင်ယံထက်တွင်တလူလူထွက်နေပေသည်။

ယင်းကားမသေမျိုးတောင်ထွတ်နှင့်ဖုန်မှုန့်နီတို့၏လမ်းဆုံဖြစ်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကရှုလင်ကျား၏လက်ဖဝါးလေးများကိုပွတ်သပ်လျက် သူ့ဘာသာသူတွေးမိသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းလိုချင်ရင် ကိုယ်မင်းနဲ့အမြဲတမ်းအတူရှိနေမယ်။"

ရိုးရာတေးသီချင်းသံနှင့်အတူ နောက်ထပ်မိသားစုသုံးယောက်ကလျှောက်လာပြီး ရှေ့ဆုံးကအမျိုးသားမှာလက်ထဲတွင်သစ်လုံးတစ်လုံးသယ်ထားကာ အဝတ်စကပ်နှင့်အမျိုးသမီးကလက်ထဲတွင်ကလေးချီလျက်သားဖြင့် အနောက်ကလိုက်ပါလာသည်။

ထိုစဥ် ကလေးက"ဝါး"ခနဲအော်ငိုလာပြီး အမျိုးသမီးကအကြိမ်အနည်းငယ်မျှချော့နေပေမဲ့ ချော့လို့မရသည်မို့ဒေါသတကြီးပြောလာသည်။

"မဆိုနဲ့တော့၊ ရှင့်အသံကဝံပုလွေအူသံလောက်တောင်မကောင်းဘူး၊ သားလေးဘယ်လောက်​ကြောက်သွားလဲကြည့်လိုက်အုံး။"

အမျိုးသားကအကျယ်ကြီးအော်ရယ်ကာ အနောက်လှည့်၍ အနှီးထဲရှိကလေးလေးကိုမျက်နှာအမူအရာလုပ်ပြကာပြောလိုက်သည်။

"ချစ်သားလေးရ၊ မငိုပါနဲ့၊ မငိုပါနဲ့ကွာ၊ မဟုတ်ရင် သိုးလေးကသားကိုဖမ်းသွားလိုက်မယ်ကွ။"

အမျိုးသမီးမှာမတတ်သာစွာရယ်မောမိပေမဲ့ ကလေးကသူ့ဖခင်၏မဲ့ရှုံ့သောမျက်နှာကိုမြင်သွားသော် ငိုသံကတဖြည်းဖြည်းချင်းရပ်သွားကာ မိသားစုသုံးယောက်မှာဖြည်းဖြည်းချင်းဖြတ်လျှောက်သွားတော့သည်။

ရှုလင်ကျားနှင့်ကျင်းဖေးထုန်ကထိုမြင်ကွင်းကိုအတူကြည့်နေကြပြီး ကျင်းဖေးထုန်ကရယ်မောကာပြောလာသည်။

"ကိုယ်ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ့်ကိုခစားတဲ့နိူ့ထိန်းပြောတာကိုကြားဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီ့တုန်းကကိုယ်မကြောက်ဘူး၊ သိချင်စိတ်ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ မာလောင်ကဘာလဲပေါ့။ ကိုယ်လူတော်တော်များများကိုလိုက်မေးကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ အဲ့ဒါကမှန်ထဲမှာနေတဲ့တစ္ဆေဖြစ်ကြောင်း အစေခံတစ်ယောက်ကကိုယ့်ကိုတိတ်တခိုးပြောပြလာတယ်။ အဲ့ဒီ့တစ္ဆေကညလယ်ခေါင်မှာလူတွေကိုစားဖို့ထွက်လာတယ်တဲ့၊ အထူးသဖြင့် ငိုရတာကြိုက်တဲ့ကလေးတွေကိုဆိုပဲ။"

ရှုလင်ကျားတွေးမိသည်။ ခင်ဗျားငယ်ငယ်တုန်းက တော်တော်လေးပြဿနာရှာခဲ့တဲ့ပုံပဲ၊ သူတို့ကိုခစားဖို့တွန်းအားပေးခံရတဲ့လူတိုင်းကဒီလိုလှည့်ကွက်မျိုးကိုသုံးကြတယ်။

သူဘာတွေးနေမှန်းကျင်းဖေးထုန်မသိပေ။ ရှုလင်ကျားကသူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ခေါင်းသေးသေးလေးဖြင့်မော့ကြည့်နေပြီး သူ့ကြည့်ရတာအရမ်းသိချင်နေပုံရသည်။ ထိုသာမန်ညောင်ညရိုးရှင်းသောအတိတ်ဖြစ်ရပ်ကရုတ်တရက်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာသည်။

သူတက်ကြွစွာပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တစ္ဆေဖမ်းချင်တာမို့ ညလယ်ခေါင်ကြီးမှန်ရှေ့မှာသွားရပ်နေခဲ့ပေမဲ့ တစ္ဆေကထွက်မလာဘဲ ကိုယ့်အဖေတွေ့သွားတယ်​လေ။ ကိုယ့်ရှေ့မှာဒီလိုအဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ​ပြောခွင့်မရှိတော့ဘူး။"

ရှုလင်ကျားထူးဆန်းစွာနားထောင်နေပြီး ထိုအကြောင်းတွေးမိကာ လက်ဖဝါးမြှောက်၍ ကျင်းဖေးထုန်၏ရင်ဘတ်ကိုတိုက်ခိုက်ချက်အလားဖိလိုက်ပြီးနောက် လက်ပြန်ရုတ်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်၏​မြေခွေးဘာသာစကားမှာအတော်လေးကောင်းမွန်စွာလေ့ကျင့်ထားပေရာ သူမေးမိသည်။

"မင်းမေးချင်တာက ကိုယ်တို့တွေကမှော်အစွမ်းမလုပ်နိုင်တဲ့သာမန်လူတွေမဟုတ်တာကို ကိုယ့်အဖေကဒီလိုဒဏ္ဍာရီမျိုးကိုဘာလို့ဒီလောက်တားမြစ်ထားတာလဲလို့လား။"

ရှုလင်ကျားကခေါင်းငြိမ့်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်သက်ပြင်းချကာပြောလိုက်သည်။

"ကံဆိုးချင်တော့ ကိုယ်ကမေးခွန်းထုတ်ဖို့အရမ်းငယ်နေသေးတယ်လေ။ နောက်ကျ ကိုယ်အရွယ်ရောက်လာတော့ အဲ့အကြောင်းမေ့သွားတော့တာပဲ။ သိပ်မရှင်းတော့ဘူး။"

သူ၏မိဘများနှင့်သက်ဆိုင်သည့်ကိစ္စများကိုနားထောင်လိုက်တိုင်း သူကိုယ်တိုင်နှင့်သူ၏မိဘများကြားတွင် ထိုကဲ့သို့သောအခိုက်အတန့်ရှိမရှိ သူလည်းစိတ်ကူးမိလိမ့်မည်ပင်။

သို့သော် ကျင်းဖေးထုန်၏ဖခင်ကားအနည်းငယ်စည်းကမ်းတင်းကြပ်ပုံပင်။ ရှုလင်ကျား၏ဝိုးတိုးဝါးဝါးအမြင်အာရုံထဲတွင် သူဟာသူ့ဖခင်၏ပင်ကိုယ်စရိုက်ကိုမမှတ်မိသော်လည်း သူဟာစိတ်ထားကောင်းပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူဟာသူ၏ဇနီးနှင့်သားအပေါ်တွင်ဘယ်တုန်းကမျှဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ သူ့ကိုလည်ကုပ်ပေါ်တွင်တင်ကာ မြင်းစီးတိုင်းကစားပေးခဲ့သည်...

ထိုအကြောင်းတွေးမိရင်း ရှုလင်ကျားမိန်းမောသွားရကာ သူသာထိုကဲ့သို့ကစားခဲ့လို့ရှိရင် သူ့မိဘများနှင့်ရှိနေတုန်းက သူဟာလူသားအသွင်နှင့်ဖြစ်ရမည်ဟုရုတ်ခြည်းသဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူဟယ်ဇီကျိုးနောက်လိုက်ကာတောင်ပေါ်တက်လာချိန်တွင် သူအသွင်မပြောင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘာမှားနေတာလဲ။

ကျင်းဖေးထုန်ကရှုလင်ကျား၏အမြှီးကိုညင်သာစွာလှမ်းဆွဲကာမေးလာသည်။

"မင်းဘာတွေစဥ်းစားနေတာလဲ။ သရဲကြောက်လို့လား။"

သူကများသူ့အမြှီးကိုဆွဲရဲတယ်!

ရှုလင်ကျားအမြှီးကိုကျင်းဖေးထုန်လက်ထဲကဆွဲထုတ်ကာ သူ့လက်ဖမိုးကိုဖြန်းခနဲရိုက်ချ၍ မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။

ကျင်းဖေးထုန်ကရယ်သည်။

ကြင်စဦးလင်မယားနှစ်ယောက်စနောက်နေကြစဥ် သူတို့ဘေးရှိသစ်ပင်မှတရှဲရှဲမြည်သံကိုရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်၊ ထိုထဲကလှပသောမြေခွေးဖြူတစ်ကောင်ထွက်လာပြီး ၎င်းကိုယ်ပေါ်ရှိအမွှေးများမှာအနည်းငယ်စိုရွှဲနေကာ ၎င်းကလမ်းလျှောက်ရင်းရေခါနေပေသည်။

ရှုလင်ကျားနှင့်ယှဥ်လျှင် ဒီမြေခွေးကပုံမှန်မြေခွေးတစ်​ကောင်၏အရွယ်အစားရှိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးပေါ်တွင်ကျွတ်နေသောအမွှေးတစ်ပင်မျှမရှိ။ ၎င်းမှာဖွာနုကာတောက်ပလျက်ရှိပြီး ကျင်းဖေးထုန်နှင့်ရှုလင်ကျားတို့၏အာရုံကိုတစ်ပြိုင်နက်တည်းဆွဲဆောင်သွားသည်။

သူတို့သည်မြေခွေးဖြူလျှောက်လာသည်ကိုပြိုင်တူကြည့်နေကြပြီး မြေခွေးဖြူကအနားမရောက်လာခင်အထိ ကျင်းဖေးထုန်၏လက်မောင်းကြားထဲတွင်ရှိနေသောရှုလင်ကျားကိုမမြင်ပေ။

၎င်း၏မျက်လုံးများတောက်ပသွားရကာ ၎င်းကချက်ချင်းရပ်၍ပြောလာသည်။

"ဒီမြေခွေးကဘာလို့ဒီလောက်သေးနေတာလဲ။ အသက်ရှိနေတာလား။ တကယ်ပဲလား။ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ! ဘုရားသခင်! ငါ့သားလေးနဲ့တူတယ်တော်!"

----၎င်းမှာသိသိသာသာကိုအလွန်ကြည်လင်သောချိုသာသောအမျိုးသမီးအသံဖြစ်သည်။

ရှုလင်ကျား: "..."

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိအမွှေးများမှာတစ်ခါတည်းပေါက်ကွဲသွားတော့မည်ပင်။

ဒီမိန်းကလေး...ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ! သူတို့တွေ့တာပထမဆုံးအကြိမ်ပေမဲ့ စကားလုံးတိုင်းကလူတိုင်းရဲ့နှလုံးသားကိုထိုးနှက်သွားပေသည်။