《၂။ ဗျူဟာခင်းတဲ့ အစ်မကြီးဇွန်ဘီ (Myanmar Translation)》255
Advertisement
၂၅၅။ ငါနင့်ကို မခြောက်ချင်ဘူး
လင်းချင်းသည် ထိုလူကို မျက်မှောင်ကျုံ့၍ ဆွဲလိုက်ကာ သူ့ကိုပါ ဖျောက်လိုက်သည်။ သူမသည် နယ်မြေထဲကို ဝင်သည်နှင့် ထိုလူ့၏ဦးခေါင်းကို လက်သည်းများထုတ်၍ ဖောက်ပစ်လိုက်သည်။
ထိုလူသည် ရုတ်တရပ် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရကာ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်မှန်းမသိခင် သူ့ခေါင်းသည် အရမ်းနာကျင်သွားကာ ထာဝရအိပ်စက်သွားရတော့သည်။ ခုနတုန်းက ဒီသူသည် ယန်ကျင်းဟွာက ရေခဲရုပ်လုပ်ကာ ခွဲ၍သတ်ပစ်သည့် စစ်သားများကို ကြည့်နေတာ ဖြစ်သည်။ ဒီစစ်သားများကြောင့် ယန်ကျင်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့အဆင့်အတန်းနိမ့်သွားပြီဟု တွေးနေသည်။ ယန်ကျင်းဟွာက မသတ်ရင်တောင်မှ သူ့စစ်သားများကို သူကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်သည်။
ဒီလိုအတွေးကို တွေးနေသဖြင့် သိသွားသည့် လင်းချင်းက သူ့ကိုအရင်သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့၏စစ်သားများကို သူကိုယ်တိုင်သတ်ချင်စိတ် ရှိနေမှတော့ နောက်နောင် သူပြေးချိန်ရရန် ဇွန်ဘီများကို ထိုးကျွေးဖို့ သူ့လူများကို တွန်းထုတ်မည့်သူမျိုးသာ သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်။
လင်းရှောင်လုက နယ်မြေထဲတွင် ရှိသောကြောင် လင်းချင်းသည် ဒီလူကို သူမ၏နယ်မြေထဲက တောအုပ်နားတွင် သတ်ပစ်တာ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းသတ်လိုက်ခြင်းသည် သွက်လက်မြန်ဆန်ကာ ဘာအသံမှကို မထွက်လိုက်ပေ။ သူမသည် ဒီလူထံမှ အမြူတေကို ထုတ်ပြီးသည်နှင့် အလောင်းကိုယူ၍ နယ်မြေထဲက ပြန်ထွက်သွားသည်။
အပြင်က ယန်ကျင်းဟွာသည် သူ့စစ်သားတစ်ယောက် ပျောက်သွားသည်ကို သတိမထားလိုက်မိပေ။ သူသည် ဒုန်းခနဲ အသံကြားမှ ပြန်လှည့်ကြည့်သည့်အခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီလူက အသတ်ခံလိုက်ရမှန်းကို သူမသိခဲ့ပေ။
“ဒါဘာလဲ?”
သူ့မျက်နှာသည် ချက်ချင်းမည်းသည်းသွားကာ သူ့ကိုယ်မှနေ အအေးဓာတ်များ စထုတ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အနားက လူများသည် အနောက်သို့ အလိုလိုဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း နားမလည်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
“ခေါင်းဆောင် သူခုနက စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ပျောက်သွားပြီးတော့ ဒီလိုပုံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာတာ”
တစ်ယောက်က ဖြေသည်။
ယန်ကျင်းဟွာသည် အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအလောင်းသည် မျက်နှာက ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်ကျနေကာ ခေါင်းကြီးပွင့်နေသည်ကလွဲလျှင် အကောင်းအတိုင်းပင်။
“ထွက်လာစမ်း ငါ့အဆင့်ငါးစွမ်းအားရှင်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တိတ်တိတ်လေး သတ်ပစ်ရဲမှတော့ မင်းမျက်ခွက်ကို ထုတ်ပြဖို့ ကြောက်နေမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ ဘာလဲ? ငါ့ကိုမင်းကြောက်နေတာလား?”
ယန်ကျင်းဟွာသည် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ အေးခဲနေသည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။
“ငါကနင့်ကိုခြောက်မိမှာပဲ စိုးရိမ်တာ”
လင်းချင်းသည် သူ့အနောက်ကရပ်ကာ ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြောသည်။
အခန်းထဲက လူများသည် ယန်ကျင်းဟွာ၏ အနောက်ကို ချက်ချင်းသေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ယန်ကျင်းဟွာ၏ အနောက်တွင် နေကာမျက်မှန်ဖြင့် ကတုံးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဘယ်ချိန်တည်းက ရပ်နေခဲ့မှန်းတော့ သူတို့လည်း မသိကြပေ။
ယန်ကျင်းဟွာသည် သူ့၏ပြီးပြည့်စုံသည် အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းကာ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်သည်။ ထိုအခါ သူ့၏နောက် တစ်မီတာခွဲလောက်တွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းချင်းပေါ်လာတည်းက သူမ၏အရှိန်အဝါကို ခံစားမိတာ ဖြစ်သည်။ အေးဆေးခေါင်းလှည့်ကြည့်ခြင်းမှာ သတ်ချင်သည့်စိတ်ကို မခံစားရတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းသည် ပေါ်လာတည်းက တန်းတိုက်မည် ဆိုရင်လည်း ယန်ကျင်းဟွာသည် ချက်ချင်းသိကာ ရှောင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
ယန်ကျင်းဟွာသည် လှည့်ကြည့်သည့်အခါ ချက်ချင်းမြင်သည်က လင်းချင်း၏ ကတုံးကို မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ရင်သားကြီးများသာ။ ကတုံးအမျိုးသမီးတွင် ကြီးမားသည့် ရင်သားများရှိကာ အနည်းဆုံးတော့ D cupလောက် ဖြစ်သည်။ ခါးလေးသည် သွယ်လျနေကာ ခြေတံများက ရှည်သဖြင့် အရပ်သည် ငါးပေ၈လက်မလောက် ရှိနိုင်သည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်သို့ ရွေ့သည့်အခါ လည်တိုင်သွယ်သွယ်လေးကို မြင်ရသည်။ အသားအရည်သည် နှင်းလိုဖြူနေကာ ဖွေးဉ၍တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ဘဲဉပုံမျက်နှာကျဖြင့် မေးလှလှလေးရှိသည်။ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော်လည်း နှာခေါင်း၊ နှုတ်ခမ်း၊ မေးနှင့် မျက်နှာပုံစံတို့ကြောင့် ယန်ကျင်းဟွာသည် သူမက မိန်းမလှလေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဆံပင်မရှိသည့် ခေါင်းသည်တောင် လုံးနေကာ ချစ်ဖို့ကောင်းနေသေးသည်။
လင်းချင်းသည် ယန်ကျင်းဟွာ၏ အတွေးများကို သိလိုက်ရသဖြင့် အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးတွင်တောင် သူမ၏အသွင်အပြင်ကို သေချာအကဲခတ်ကြည့်နေနိုင်သေးသည်။ လင်းချင်းသည် ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီမှာ
‘ငါထင်သလို သူက တဏှာရူးကောင်ပဲ’
လင်းချင်းကို မျက်လုံးဖြင့် သေချာငမ်းပြီးတော့မှ ယန်ကျင်းဟွာသည် ပြုံး၍
“ရုပ်ဆိုးဆိုးသတ္တဝါဖြစ်နေလို့ လန့်အောင် ခြောက်မယ်ထင်ခဲ့တာ။ ဘာလဲ? ကတုံးလေးနဲ့ ခြောက်မလို့လား?”
လင်းချင်းသည် သူ့ကိုဘာမှပြောမနေဘဲ ခေါင်းငုံကာ နေကာမျက်မှန်ကိုချွတ်၍ ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်လုံးလေးက ဘယ်လိုနေမလဲ သိချင်နေသည့် ယန်ကျင်းဟွာသည် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အေးစက်ကာ အကုန်လုံးနက်မှောင်နေသည့် မျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အသွားကာ အသံတောင် မထွက်နိုင်ပေ။ နှစ်စက္ကန့်လောက် ရပ်သွားပြီးမှ နောက်ကိုဆုတ်ကာ လင်းချင်းကို လက်ညိုးကြီးထိုးရင်
“နင်က လူမဟုတ်ဘူး”
လင်းချင်း၏ ထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ယန်ကျင်းဟွာက အနောက်သို့ဆုတ်စဉ် အခြားသူများသည်လည်း ယန်ကျင်းဟွာ၏ စကားကြောင့် နောက်သို့ အလိုလိုဆုတ်ကုန်ကြသည်။ အပိုလုပ်လွန်းသည့် တစ်ယောက်သည် လင်းချင်းကို သေနတ်ဖြင့် လှမ်းပစ်သည်။
Advertisement
သေနတ်သံထွက်လာသည်နှင့် လင်းချင်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျဉ်ဆန်ကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုကျဉ်ဆန်ကို လင်းချင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ လင်းချင်းက နောက်ကိုလှည့်ကြည့်မနေဘဲ သူမအား သေနတ်ဖြင့်ပစ်သည့် စစ်သားဆီသို့ လက်ဝါးမှနေ မြူခိုးနက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ယန်ကျင်းဟွာကို ကြည့်ကာ
“နင်မှန်တယ် ဒါကငါ့နယ်နမိတ်ဆိုတာကို နင်မသိဘူးလား? နင်ဒီကိုရောက်နေတာ အတော်ကြာတော့ ငါ့သည်းခံနိုင်စိတ်က ကုန်သွားပြီ။ ငါနင့်ကို နာကျင်အောင် မလုပ်ချင်ပင်မယ့် နင်က ငါ့သားကောင်တွေကို လာပစ်မှတ်ထားနေတယ်။ ဒါမျိုးကို ငါဘယ်နည်းနဲ့မှ သည်းမခံနိုင်ဘူး”
ယန်ကျင်းဟွာသည် အကုန်လုံးကို သေချာကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ မျက်လုံးကျွတ်ကျမတက် လင်းချင်းကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့်
“နင်က တကယ်ဇွန်ဘီလား”
သူသည် လင်းချင်းစကားများကို သေချာကြားသည်။ သားကောင်နှင့် နယ်နမိတ်ဟု ပြောသွားလေရာ ဒီနေရာသည် သူမ၏နယ်နမိတ်ဖြစ်၍ သားကောင်ဆိုသည်မှာ လင်းဖန်တို့ကို ပြောခြင်းလား? အခုယန်ကျင်းဟွာက ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းသည် လင်းဖန်တို့သာ ရှိသည်။
“နင့်သားကောင်ဆိုတာက လင်းဖန်တို့လား?”
လင်းချင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမ၏အကျီဖြင့် နေကာမျက်မှန်ကို ဖုန်သုတ်ပြီးမှ အေးဆေးပြန်တက်လိုက်ကာ
“မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ? နင်လား? နင်ကိုယ်တိုင် ငါပါးစပ်ထဲရောက်အောင် အစားခံပေးမယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ထဲမထားပါဘူး။ ငါအခုပစ်မှတ်ထားနေတဲ့ ငါ့သားကောင်တွေကိုတော့ ဘယ့်သူကိုမှ ငါမပေးနိုင်ဘူး။ နင့်ကိုဒီမှာ ကြာကြာနေခွင့်ပေးထားတာကိုက ငါ့လေးစားမှုအကုန်ပဲ”
ရုတ်တရပ်ဆိုသလို ယန်ကျင်းဟွာသည် စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ဒီဇွန်ဘီမက ဉာဏ်ကောင်းသလို စကားလည်း ပြောနိုင်သည်။ သူမသည် သရဲလိုသွားလာနေနိုင်ရာ အနည်းဆုံးတော့ ဇွန်ဘီဘုရင်မ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဇွန်ဘီဘုရင်မကိုမှ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်နိုင်လောက်ပြီ။ သူမသည် သူ့အား ရန်လိုခြင်းမရှိသဖြင့် သူနှင့်သူ့လူများကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ဖို့ သူ့တွင်အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးသည်။
တံတွေးကို အမြန်မြိုချကာ
“ငါတို့ . . .ငါရောက်နေတာက ဒီလောက်မကြာသေးပါဘူး။ နှစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာက ကြာတယ်မခေါ်ပါဘူး။ ပြီးတော့လည်း နင်က လင်းဖန်တို့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်မယ်ဆိုတာ ငါမသိလို့ပါ။ အခုငါသိပြီမလို့ ငါအလျော့ပေးပါ့မယ်။ နင်လုပ်ချင်သလိုလုပ် ငါတို့ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး”
ဒုတိယအဆင့် ဇွန်ဘီဘုရင်မဟု သိကြသည့် အဆင့်၇ဇွန်ဘီမနှင့် သူရင်ဆိုင်နေရတာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူတွင်တခြား ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီဘုရင်မကို အထင်သေးကာ သူ့အသက်ကိုစွန့်စား၍ စိန်ခေါ်ခြင်းမျိုး သူမလုပ်ရဲပေ။ ပြီးတော့လည်း သူသည် အဆင့်၆ဇွန်ဘီဘုရင်မကိုတောင် နိုင်အောင်တိုက်နိုင်သည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် လင်းချင်းထံမှ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ကိုတော့ လုံးဝကို မသိရှာပေ။
Zawgyi Ver
၂၅၅။ ငါနင့္ကို မေျခာက္ခ်င္ဘူး
လင္းခ်င္းသည္ ထိုလူကို မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕၍ ဆြဲလိုက္ကာ သူ႕ကိုပါ ေဖ်ာက္လိုက္သည္။ သူမသည္ နယ္ေျမထဲကို ဝင္သည္ႏွင့္ ထိုလူ႕၏ဦးေခါင္းကို လက္သည္းမ်ားထုတ္၍ ေဖာက္ပစ္လိုက္သည္။
ထိုလူသည္ ႐ုတ္တရပ္ ဆြဲေခၚခံလိုက္ရကာ မ်က္လုံးမ်ား ေဝဝါးသြားခဲ့သည္။ ဘာျဖစ္မွန္းမသိခင္ သူ႕ေခါင္းသည္ အရမ္းနာက်င္သြားကာ ထာဝရအိပ္စက္သြားရေတာ့သည္။ ခုနတုန္းက ဒီသူသည္ ယန္က်င္းဟြာက ေရခဲ႐ုပ္လုပ္ကာ ခြဲ၍သတ္ပစ္သည့္ စစ္သားမ်ားကို ၾကည့္ေနတာ ျဖစ္သည္။ ဒီစစ္သားမ်ားေၾကာင့္ ယန္က်င္းဟြာ၏ စိတ္ထဲတြင္ သူ႕အဆင့္အတန္းနိမ့္သြားၿပီဟု ေတြးေနသည္။ ယန္က်င္းဟြာက မသတ္ရင္ေတာင္မွ သူ႕စစ္သားမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္သတ္ပစ္ဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားတာ ျဖစ္သည္။
ဒီလိုအေတြးကို ေတြးေနသျဖင့္ သိသြားသည့္ လင္းခ်င္းက သူ႕ကိုအရင္သတ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႕၏စစ္သားမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္သတ္ခ်င္စိတ္ ရွိေနမွေတာ့ ေနာက္ေနာင္ သူေျပးခ်ိန္ရရန္ ဇြန္ဘီမ်ားကို ထိုးေကြၽးဖို႔ သူ႕လူမ်ားကို တြန္းထုတ္မည့္သူမ်ိဳးသာ ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္ရမည္။
လင္းေရွာင္လုက နယ္ေျမထဲတြင္ ရွိေသာေၾကာင္ လင္းခ်င္းသည္ ဒီလူကို သူမ၏နယ္ေျမထဲက ေတာအုပ္နားတြင္ သတ္ပစ္တာ ျဖစ္သည္။ လင္းခ်င္းသတ္လိုက္ျခင္းသည္ သြက္လက္ျမန္ဆန္ကာ ဘာအသံမွကို မထြက္လိုက္ေပ။ သူမသည္ ဒီလူထံမွ အျမဴေတကို ထုတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အေလာင္းကိုယူ၍ နယ္ေျမထဲက ျပန္ထြက္သြားသည္။
အျပင္က ယန္က်င္းဟြာသည္ သူ႕စစ္သားတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားသည္ကို သတိမထားလိုက္မိေပ။ သူသည္ ဒုန္းခနဲ အသံၾကားမွ ျပန္လွည့္ၾကည့္သည့္အခါ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ အေလာင္းတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဒီလူက အသတ္ခံလိုက္ရမွန္းကို သူမသိခဲ့ေပ။
“ဒါဘာလဲ?”
သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ခ်က္ခ်င္းမည္းသည္းသြားကာ သူ႕ကိုယ္မွေန အေအးဓာတ္မ်ား စထုတ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕အနားက လူမ်ားသည္ အေနာက္သို႔ အလိုလိုဆုတ္သြားၾကသည္။ သူတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း နားမလည္စြာ ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ေခါင္းေဆာင္ သူခုနက စကၠန့္ပိုင္းေလာက္ ေပ်ာက္သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုပုံနဲ႕ ျပန္ေပၚလာတာ”
တစ္ေယာက္က ေျဖသည္။
ယန္က်င္းဟြာသည္ အေလာင္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုအေလာင္းသည္ မ်က္ႏွာက ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေမွာက္က်ေနကာ ေခါင္းႀကီးပြင့္ေနသည္ကလြဲလွ်င္ အေကာင္းအတိုင္းပင္။
“ထြက္လာစမ္း ငါ့အဆင့္ငါးစြမ္းအားရွင္ကို စကၠန့္ပိုင္းအတြင္း တိတ္တိတ္ေလး သတ္ပစ္ရဲမွေတာ့ မင္းမ်က္ခြက္ကို ထုတ္ျပဖို႔ ေၾကာက္ေနမယ္လို႔ ငါမထင္ဘူး။ ဘာလဲ? ငါ့ကိုမင္းေၾကာက္ေနတာလား?”
ယန္က်င္းဟြာသည္ အျခားသူမ်ားကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ေခါင္းကိုေမာ့ကာ ေအးခဲေနသည့္အသံျဖင့္ ေျပာသည္။
“ငါကနင့္ကိုေျခာက္မိမွာပဲ စိုးရိမ္တာ”
လင္းခ်င္းသည္ သူ႕အေနာက္ကရပ္ကာ ပုံမွန္ေလသံျဖင့္ ေျပာသည္။
Advertisement
အခန္းထဲက လူမ်ားသည္ ယန္က်င္းဟြာ၏ အေနာက္ကို ခ်က္ခ်င္းေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ထားၾကေတာ့သည္။ သူတို႔သည္ ယန္က်င္းဟြာ၏ အေနာက္တြင္ ေနကာမ်က္မွန္ျဖင့္ ကတုံးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနသည္ကို ျမင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘယ္ခ်ိန္တည္းက ရပ္ေနခဲ့မွန္းေတာ့ သူတို႔လည္း မသိၾကေပ။
ယန္က်င္းဟြာသည္ သူ႕၏ၿပီးျပည့္စုံသည္ အေနအထားကို ထိန္းသိမ္းကာ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္သည္။ ထိုအခါ သူ႕၏ေနာက္ တစ္မီတာခြဲေလာက္တြင္ ရပ္ေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္။ လင္းခ်င္းေပၚလာတည္းက သူမ၏အရွိန္အဝါကို ခံစားမိတာ ျဖစ္သည္။ ေအးေဆးေခါင္းလွည့္ၾကည့္ျခင္းမွာ သတ္ခ်င္သည့္စိတ္ကို မခံစားရတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လင္းခ်င္းသည္ ေပၚလာတည္းက တန္းတိုက္မည္ ဆိုရင္လည္း ယန္က်င္းဟြာသည္ ခ်က္ခ်င္းသိကာ ေရွာင္နိုင္မွာ ျဖစ္သည္။
ယန္က်င္းဟြာသည္ လွည့္ၾကည့္သည့္အခါ ခ်က္ခ်င္းျမင္သည္က လင္းခ်င္း၏ ကတုံးကို မဟုတ္ဘဲ သူမ၏ ရင္သားႀကီးမ်ားသာ။ ကတုံးအမ်ိဳးသမီးတြင္ ႀကီးမားသည့္ ရင္သားမ်ားရွိကာ အနည္းဆုံးေတာ့ D cupေလာက္ ျဖစ္သည္။ ခါးေလးသည္ သြယ္လ်ေနကာ ေျခတံမ်ားက ရွည္သျဖင့္ အရပ္သည္ ငါးေပ၈လက္မေလာက္ ရွိနိုင္သည္။ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အေပၚသို႔ ေ႐ြ႕သည့္အခါ လည္တိုင္သြယ္သြယ္ေလးကို ျမင္ရသည္။ အသားအရည္သည္ ႏွင္းလိုျဖဴေနကာ ေဖြးဉ၍ေတာက္ပေနသည္။ သူမသည္ ဘဲဉပုံမ်က္ႏွာက်ျဖင့္ ေမးလွလွေလးရွိသည္။ ေနကာမ်က္မွန္ တပ္ထားေသာ္လည္း ႏွာေခါင္း၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ ေမးႏွင့္ မ်က္ႏွာပုံစံတို႔ေၾကာင့္ ယန္က်င္းဟြာသည္ သူမက မိန္းမလွေလးျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္သည္။ ဆံပင္မရွိသည့္ ေခါင္းသည္ေတာင္ လုံးေနကာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေသးသည္။
လင္းခ်င္းသည္ ယန္က်င္းဟြာ၏ အေတြးမ်ားကို သိလိုက္ရသျဖင့္ အထင္ေသးစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ေတာင္ သူမ၏အသြင္အျပင္ကို ေသခ်ာအကဲခတ္ၾကည့္ေနနိုင္ေသးသည္။ လင္းခ်င္းသည္ ေကာက္ခ်က္ခ်လိဳက္ၿပီမွာ
‘ငါထင္သလို သူက တဏွာ႐ူးေကာင္ပဲ’
လင္းခ်င္းကို မ်က္လုံးျဖင့္ ေသခ်ာငမ္းၿပီးေတာ့မွ ယန္က်င္းဟြာသည္ ၿပဳံး၍
“႐ုပ္ဆိုးဆိုးသတၱဝါျဖစ္ေနလို႔ လန့္ေအာင္ ေျခာက္မယ္ထင္ခဲ့တာ။ ဘာလဲ? ကတုံးေလးနဲ႕ ေျခာက္မလို႔လား?”
လင္းခ်င္းသည္ သူ႕ကိုဘာမွေျပာမေနဘဲ ေခါင္းငုံကာ ေနကာမ်က္မွန္ကိုခြၽတ္၍ ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။
မ်က္လုံးေလးက ဘယ္လိုေနမလဲ သိခ်င္ေနသည့္ ယန္က်င္းဟြာသည္ ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း ေအးစက္ကာ အကုန္လုံးနက္ေမွာင္ေနသည့္ မ်က္လုံးကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ေၾကာင္အသြားကာ အသံေတာင္ မထြက္နိုင္ေပ။ ႏွစ္စကၠန့္ေလာက္ ရပ္သြားၿပီးမွ ေနာက္ကိုဆုတ္ကာ လင္းခ်င္းကို လက္ညိုးႀကီးထိုးရင္
“နင္က လူမဟုတ္ဘူး”
လင္းခ်င္း၏ ထူးဆန္းသည့္ မ်က္လုံးကို ျမင္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ယန္က်င္းဟြာက အေနာက္သို႔ဆုတ္စဥ္ အျခားသူမ်ားသည္လည္း ယန္က်င္းဟြာ၏ စကားေၾကာင့္ ေနာက္သို႔ အလိုလိုဆုတ္ကုန္ၾကသည္။ အပိုလုပ္လြန္းသည့္ တစ္ေယာက္သည္ လင္းခ်င္းကို ေသနတ္ျဖင့္ လွမ္းပစ္သည္။
ေသနတ္သံထြက္လာသည္ႏွင့္ လင္းခ်င္းသည္ လက္ကိုျမႇောက္ကာ က်ဥ္ဆန္ကို လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ ဖမ္းလိုက္သည္။ ထိုက်ဥ္ဆန္ကို လင္းခ်င္းသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်လိဳက္သည္။ လင္းခ်င္းက ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မေနဘဲ သူမအား ေသနတ္ျဖင့္ပစ္သည့္ စစ္သားဆီသို႔ လက္ဝါးမွေန ျမဴခိုးနက္မ်ားကို လႊတ္ေပးလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ယန္က်င္းဟြာကို ၾကည့္ကာ
“နင္မွန္တယ္ ဒါကငါ့နယ္နမိတ္ဆိုတာကို နင္မသိဘူးလား? နင္ဒီကိုေရာက္ေနတာ အေတာ္ၾကာေတာ့ ငါ့သည္းခံနိုင္စိတ္က ကုန္သြားၿပီ။ ငါနင့္ကို နာက်င္ေအာင္ မလုပ္ခ်င္ပင္မယ့္ နင္က ငါ့သားေကာင္ေတြကို လာပစ္မွတ္ထားေနတယ္။ ဒါမ်ိဳးကို ငါဘယ္နည္းနဲ႕မွ သည္းမခံနိုင္ဘူး”
ယန္က်င္းဟြာသည္ အကုန္လုံးကို ေသခ်ာကို နားမလည္နိုင္ေသးေပ။ မ်က္လုံးကြၽတ္က်မတက္ လင္းခ်င္းကို ၾကည့္ကာ မယုံနိုင္စြာျဖင့္
“နင္က တကယ္ဇြန္ဘီလား”
သူသည္ လင္းခ်င္းစကားမ်ားကို ေသခ်ာၾကားသည္။ သားေကာင္ႏွင့္ နယ္နမိတ္ဟု ေျပာသြားေလရာ ဒီေနရာသည္ သူမ၏နယ္နမိတ္ျဖစ္၍ သားေကာင္ဆိုသည္မွာ လင္းဖန္တို႔ကို ေျပာျခင္းလား? အခုယန္က်င္းဟြာက ပစ္မွတ္ထားေနျခင္းသည္ လင္းဖန္တို႔သာ ရွိသည္။
“နင့္သားေကာင္ဆိုတာက လင္းဖန္တို႔လား?”
လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ သူမ၏အက်ီျဖင့္ ေနကာမ်က္မွန္ကို ဖုန္သုတ္ၿပီးမွ ေအးေဆးျပန္တက္လိုက္ကာ
“မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူလဲ? နင္လား? နင္ကိုယ္တိုင္ ငါပါးစပ္ထဲေရာက္ေအာင္ အစားခံေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထဲမထားပါဘူး။ ငါအခုပစ္မွတ္ထားေနတဲ့ ငါ့သားေကာင္ေတြကိုေတာ့ ဘယ့္သူကိုမွ ငါမေပးနိုင္ဘူး။ နင့္ကိုဒီမွာ ၾကာၾကာေနခြင့္ေပးထားတာကိုက ငါ့ေလးစားမႈအကုန္ပဲ”
႐ုတ္တရပ္ဆိုသလို ယန္က်င္းဟြာသည္ စိတ္ၿငိမ္သြားသည္။ ဒီဇြန္ဘီမက ဉာဏ္ေကာင္းသလို စကားလည္း ေျပာနိုင္သည္။ သူမသည္ သရဲလိုသြားလာေနနိုင္ရာ အနည္းဆုံးေတာ့ ဇြန္ဘီဘုရင္မ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဇြန္ဘီဘုရင္မကိုမွ ဒုတိယအဆင့္ျဖစ္နိုင္ေလာက္ၿပီ။ သူမသည္ သူ႕အား ရန္လိုျခင္းမရွိသျဖင့္ သူႏွင့္သူ႕လူမ်ားကို ထိခိုက္ေအာင္ မလုပ္ဖို႔ သူ႕တြင္အခြင့္အေရး ရွိနိုင္ေသးသည္။
တံေတြးကို အျမန္ၿမိဳခ်ကာ
“ငါတို႔ . . .ငါေရာက္ေနတာက ဒီေလာက္မၾကာေသးပါဘူး။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတာက ၾကာတယ္မေခၚပါဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း နင္က လင္းဖန္တို႔ကို ထိခိုက္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတာ ငါမသိလို႔ပါ။ အခုငါသိၿပီမလို႔ ငါအေလ်ာ့ေပးပါ့မယ္။ နင္လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ ငါတို႔ဝင္မစြက္ဖက္ပါဘူး”
ဒုတိယအဆင့္ ဇြန္ဘီဘုရင္မဟု သိၾကသည့္ အဆင့္၇ဇြန္ဘီမႏွင့္ သူရင္ဆိုင္ေနရတာ ျဖစ္နိုင္ေသာေၾကာင့္ သူတြင္တျခား ေ႐ြးခ်ယ္စရာမရွိေပ။ ဒုတိယအဆင့္ဇြန္ဘီဘုရင္မကို အထင္ေသးကာ သူ႕အသက္ကိုစြန့္စား၍ စိန္ေခၚျခင္းမ်ိဳး သူမလုပ္ရဲေပ။ ၿပီးေတာ့လည္း သူသည္ အဆင့္၆ဇြန္ဘီဘုရင္မကိုေတာင္ နိုင္ေအာင္တိုက္နိုင္သည့္သူ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္လည္း သူသည္ လင္းခ်င္းထံမွ လွည့္စားခံလိုက္ရသည္ကိုေတာ့ လုံးဝကို မသိရွာေပ။
Advertisement
- In Serial15 Chapters
Uprising: The Fight for Clydonia
She’s built her life on Earth, far away from the planet she escaped. Until one day, she saves the life of a friend, using her powers, and like a beacon, she alerts her family to her existence, and threatens everything she worked so hard to maintain. The queen arrives, demanding the life of the innocent she saved, saying she’s risked her exposure and that of their planet. The woman rebels, killing the queen and activating the long held tradition where she must now assume the throne. [participant in the Royal Road Writathon challenge]
8 140 - In Serial10 Chapters
A Trial of Time- India/US Transference.
People, who can't throw something important away, can never hope to change anything. A Trial of Time : A novel loosely based on 2002, USA in 1942. In another world familiar yet different from ours, there exists the tale of an eagle and a tiger. Their power unmatched, their authority unquestioned, the two sought to right a wrong that had been brought onto this world. No fortress can withstand their power, no mountains or oceans can impede their path. Nations would fall and a new world, one of the free and just, shall rise. This is their story. Co-Authored with Marine325, Author of "War of the World", Ying-yang-ding-dang, Author of "Titanfall: War of the Gate", CallMePlez and PWOFalcon, Author of "GATE - War of Two Worlds". Cover Art: CallMePlez (Daichi)
8 138 - In Serial15 Chapters
The Girl Named Rino
Oh. Hello. I didn't see you come in. No, don't worry. I don't need to hear your name. I already know what it is. I also knew that you'd come up at around this time. But, at the same time, I also didn't know. It's very hard to put into words - but that's what happens when you become the Chaos God. Your psyche gets messed up, big time. That's even more so for me, who was already warped enough to confuse reality with imagination - and, even make the rest of the universe believe that it was so. But, enough about me. Let's talk about you. You seem to come from a very far away land. It's faint, but your presence is there - in a relatively primitive planet. No wonder, no one wanted to stay in, or conquer your region of the universe - there's nothing worth controlling there. Your existence, much like your entire solar system, also seems to be pretty insignificant. Tell me, is your race capable of destroying your own world? Oh, you're already well along the way? Global Warming? Pollution? Overpopulation? Nuclear weapons? Wow... it's been many millenia since I'd last heard of such ancient concepts from someone who is actually living through it. Still, good job getting that far. That means that your world is now, at least, worth considering as a possible place to install a World System. If I find the time, I'll try surveying it. You can just thank me, later. Oh wait! What kind of person am I, not even offering my guest any hospitality. I'm ashamed. Please, take a seat. What would you like? I have everything the multiverse has to offer, whatever it is you want - I can get. Ah! After we talk, would you mind, if I asked you to do me a tiny favor? There's this girl, I want to keep tabs on. She's in one of the Worlds that I preside over, it's called Aiarthe. But, for some reason, I can't see her - not directly, at least. All I need you to do, is check up on her from time to time. Whether you do it as a pure spectator or through someone else's eyes, is entirely up to you. Really!? You would!? Wow! Thanks! You really did me, a huge solid there! For agreeing so quickly, how about I get started on surveying that planet of yours, right now!? You can help yourself, to anything in the fridge! Well, see ya!
8 231 - In Serial7 Chapters
MAYAKEN
Most people know the stories of the begining of the world but not most understand the struggles that happen in the dark. n the beginning, Kaen had been cursed- cursed as the first murderer among ‘sentient man’. He was cursed to feel the pain of the earth, the pain of life on earth, while still connected to the earth, enduring and unending like the mountains. Kaen was made immortal, he was given the heightened senses of the hunted and the specified mutations of the predator, for Kaen was hunted by his kind and was likewise a hunter of men. The terror of the night… which lives in terror of the day. Kaen was marked out, banished in eternal exile from the world of men, till darkness and vice rules the heart of man and Lady Sihn is the consort of his soul-only then, with daring, shall the children of Kaen walk among men. And Kaen was ostracized all his days from the community of men, and he formed his own community with his children, all marked same as he- and they were known as the Mayaken.
8 148 - In Serial8 Chapters
A Hymn for salvation (Gojo Satoru x Reader)
(Gojo Satoru x Reader)Deep inside a secret garden, situated just in the outskirts of Tokyo, there is a temple who houses a goddess for those who fight in the dark and cleanse this world of curses.On the night of December, a still born Gojo Satoru came to the world.When dawn came, she who resembles the goddess was born.The heavens made a divine intervention.❀Credits to : Gege Akutami, the author of Jujutsu Kaisen❀
8 170 - In Serial14 Chapters
A Wish Fulfilled
The die is cast and omnipotent beings bow to the result. The world holds still in anticipation of a new actor. A man shall be ripped from his safe reality and cast upon new tapestry, familiar yet alien. His body will be reforged in flames of adversity. His mind, challenged, by crashing waves of doubt. And his soul will dance, to the amusement of those who observe. “Welcome, castaway, to the new world. Partake in its bounties and revel in its beauty, but be mindful of dangers. Your will is unbound and trials aplenty. The wish carried you here and you will define yourself anew. Live, as you see fit. Now, that the contract is fulfilled, it’s time. We shall not meet again, nor will you remember me. Farewell.” A falling star lights the skies and the die continues to roll. [participant in the Royal Road Writathon challenge]
8 119

