In my whole life, I've never been this so attracted to someone who I barely know or I just met a couple of days ago to be exact.

Makulimlim na sa labas at parang malapit na bumagsak ang ulan. Kaya siguro marami kaming costumer ngayon dahil sa panahon, ma sarap mag kape kapag maulan.

Mataman akong nakatingin sa grupo na naka-upo sa table 5 kung saan ako naka accomodate habang hinihintay ang kanilang mga order. Bali lima sila kabilang na si Jeremiah na ang paningin ay nasa hawak na menu habang ang apat niyang kasamahan ay may kanya-kanyang sariling mundo.

Medyo naging occupied ako nitong mga nakaraang araw dahil sa mga gawain ko sa eskwelahan at pati na rin sa sariling buhay. Ni kahit date ngayong araw ay hindi ko namalayan na katapusan na pala ng buwan.

Hindi ko rin namalayan na ilang araw ko a pala siyang 'di nakikita dahil halos sa room na ko mag-lunch.

Napabuntong-hininga ako at mahigpit na napahawak ang medyo nanginginig kong mga kamay sa notepad at ballpen. Ang tagal namang pumili nitong maarte na 'to.

napatingingin s'ya sa mga kasama n'ya na busy pa rin sa mundo nila,

tipid na sagot ng naka itim na v-neck shirt at may dog tag necklace. Mahina niyang tinapik ang katabi nito na nakangisi habang may kung anong pinapanood sa cellphone.

nakangising sagot ng naka varsity shirt at may piercing sa kabilang tenga.

While I was taking down notes their orders, I simply steal a glance at Jeremiah whose eyes is still on the menu while waiting for his friends to finish ordering.

sagot ng naka glasses at fitted white shirt. Tumango lang 'yong dalawa pang kasama nila bilang pag sang-ayon.

Muntikan ko ng mabitawan ang hawak kong notepad at ballpen nang agad na nilipat ni Jeremiah sa'kin ang kanyang paningin. 'Maghunos-dili ka self'

I reiterate then smiled at them.

Tumango naman sila at bumalik muli sa kinaka-busy-han. Napatingin naman ako kay Jeremiah na bahagyang naka angat ang ulo habang seryusong nakatingin sa'kin.

Agad akong tumango at umalis sa harap nila. Hindi ko kaya ang intensidad ng kanyang tingin kahit pa siguro ay para sa kanya, normal lang na tingin 'yon.

Napapikit ako ng mariin at parang hinihingal pa na napatukod sa bar counter. Napaka oa ng emosyon ko, pero ni kahit ako ay hindi maipaliwanag kung bakit, lalo na kapag sya ang kaharap ko.

Halos gusto ko nang sabunutan ang sarili dahil hindi ko na alam ang nararamdaman ko, gusto ko ba s'ya? Na love at first sight na ba 'ko gaya ng sinasabi nila?

Dipunggal na love at first sight na 'yan!

puna ni Terry nang mapansin ang pagka wala ko sa sarili. Lutang moments na naman.

Ngumiwi lang ako at umiling,

Binigay ko ang pina order nila kay Terry at binalingan ng tingin ang table nina Jeremiah. Ngayon ko lang napansin na hindi niya kasama si kuya Pierre---teka, tinatawag kong kuya si kuya Pierre tapos s'ya, hindi? Sinadya ko pala 'to dahil may nakita akong post sa fb na kapag daw tinatawag na 'kuya' ang isang lalaking gusto mo, nasa kanya na daw ang kinabukasan mo. Anong klaseng paniniwala 'yon?

Pero 'di ko naman siya gusto! Nasa may kapal kaya ang kinabukasan ko. Psh!

kumikislap ang mga mata na bulong ni Terry na naka balik na pala sa harap ko bitbit ang order nila Jeremiah.

sabi ko at inabot ang mga order.

may excitement na tanong niya.

tipid kong sagot, hindi na hinintay ang reaksyon niya at tinungo ang table 5 bitbit ang mga order nila.

May pinag-uusapan sila nang makarating na 'ko sa mesa nila,

Maingat kong nilapag sa mesa ang mga order nila, pagkatapos ay nakangiting hinarap sila at bahagya ng yumuko.

"Enjoy your order," halos bulong kong sabi sa kanila at mabilis na nilisan ang pwesto nila. Ramdam ko parin ang intensidad ng kanyang tingin kahit nakatalikod na 'ko.

Siguro ay nagtataka siya kung bakit ako nagtatrabaho dito. Kilalang marangya ang unibersidad na pinapasukan ko, kaya hindi na ko nagtataka sa paraan ng kanyang pag tingin sa'kin. Wala akong dapat e explain sa kanila, o sa kanya.

Nasa tamang-tama lang ang klase ng buhay ang meron kami ng pamilya ko. Hindi mayaman, ngunit hindi rin mahirap. Tama lang. Kaya naman akong pag-aralin ng mga magulang ko, lalo na't may trabaho na si kuya, ngunit pinili ko pa rin ito dahil ayaw kong maging pabigat na sa kanila. Hindi naman iyon pinaparamdam sa'kin ng magulang ko o kahit ni kuya, ayaw ko lang na maging sobrang dependable sa kanila, lalo na at kaya ko na dahil malaki na 'ko.

Nasa kolehiyo na 'ko, meaning nasa phase na 'ko ng buhay ko kung saan kailangan ko ng maging independent, kahit noon pa man ay ganoon na ko ngunit mas naging lamang iyon nang wala na ako sa puder ng mga magulang ko.

Sabi nga ni Whitney Wolfe Herd, a queen bee behave however she wants to. But doesn't wait for someone to hold the door to open for you when your arms work perfectly fine—do it yourself. And I am rooting for it. I am living with it.

I'm not doing it for any selfish reasons, I'm doing it for myself and my family, especially for my future, because I want it to be better, not to be perfect because it will never be.

Once again, I'm reminded by my own self not to mind what people think about me, or about what I do because it's my will. But sometimes, we have to mind it because most of it will bring chaos and unsolved situations that will hinder us to continue living because we lack of communication to explain our sides.

Whether they listen or not, it's okay. At least we tried to explain to them. It's them who will deal with their narrow minds and shallow understanding.

But then, we have different minds and perception in life but we are both human who lives in this world.

Hindi ko na binalingan pa ng tingin ang table nina Jeremiah. Nagpatuloy na ako sa pagtatrabaho, dinistino naman ako sa kitchen kaya medyo guminhawa ang pakiramdam ko. Hindi naman ganoon ka dami ang gawain sa kusina, hinugasan ko nalang ang apat na maliliit na mangkok at pinunasan ang lababo.

Pagkatapos ko sa kusina ay dumiretso ako sa pinto para sumilip sa labas kung may mga costumer pa ba. Medyo nadismaya ako nang makitang wala na ang taong iniiwasan ko. Iniiwasan ko pero at the same time hinahanap-hanap ko. Ang gulo, sabunutan ko kaya sarili ko?

Napaatras ako palayo sa pinto ng bumukas ito at pumasok ang ibang katrabaho ko kabilang na si Terry. Napatingin ako sa relong kong pambisig at napasinghap. Hindi ko namalayang alas sais na pala ng gabi.

nahimigan ko ang pagod sa boses ni Terry habang patungo kaming locker room.

tipid kong sagot at nag-inat ng mga braso. Nakakapagod kahit hindi naman masyado ako binigyan ng maraming gawain.

Nang makapasok na kami sa locker room ay agad kaming nagbihis at inayos ang mga gamit pagkatapos ay nag paalam na kami sa ibang kasamahan namin.

Pagod kaming lumabas ng shop at naghintay ng taxi.

Napatingin ako sa kanya at napakunot ng noo.

Napairap naman sya sa tinuran ko,

natatawang sabi ni Terry.

Napangiwi nalang ako. Lakas maka lait 'tong si Terry.

sigunda ko.

Napasimangot naman siya at umirap. Gaga talaga. Ewan ko nalang pag nag sama sila ni Alexah, baka mabuang na ko nito.

Speaking of her, nakauwi na kaya 'yon?

Kinuha ko ang cellphone ko sa bag at dinial ang number ni Alexah. Mga ilang rings ang nakalipas ay sumagot sya.

bungad ko sa kanya.

sagot ko at tinakpan muna ang speaker at napatingin kay Terry nang kalabitin niya ako at nginuso ang taxi.

Tumango ako sa kanya at sumakay na kami. Pinagpatuloy namin ang pag-uusap ni Alexah at sinabi niyang may iku-kwento daw s'ya sa'kin pag-uwi. May chismis na naman.

Pagkapatay ko ng tawag ay napatingin ako kay Terry na matunog na ngumisi habang nasa cellphone ang paningin.

Natawa naman s'ya at hinarap sa'kin ang screen ng cellphone n'ya. Napaawang ako nang makita kung ano ang pinagkakaabalahan niya. Instagram account ni Jeremiah. Pero hindi 'yon ang nakapagulat sa' kin.

Narinig ko ang mahinang tili ni Terry habang nasa cellphone niya ang paningin ko.

she said with a teasing tone.

🦋