႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အခန္းထဲသို႔ ျပန္ဝင္သြားကာ သူ႕အျမင္အာ႐ုံ မႈန္ဝါးမႈေၾကာင့္ အထဲမွပန္းအိုးကို ဝင္တိုက္လုနီးပါးျဖစ္သြားသည္။

ပန္းအိုးကို ေထာက္လိုက္သည္ႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္လုံးမ်ားေရွ႕မွ ျပတ္ေတာက္ေနေသာ ပုံရိပ္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ပို၍​ၾကည္လင္လာသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေခါင္းမူးျခင္းမ်ိဳးကို အေတာ္ေလး က်င့္သားရေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ ယခုတစ္ႀကိမ္တြင္ သူမူးေမ့လဲျခင္း မရွိခဲ့ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ နံရံေျခရင္းကို မွီ၍ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အသက္ရႈလိုက္သည္။ သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွာေတာ့ ထူထပ္ၿပီး က်ယ္ျပန႔္တဲ့ ျမဴခိုးေတြက တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕နဲ႕ ၾကည္လင္တဲ့ျမင္ကြင္း အစားထိုးမလာခင္အထိ လွည့္ပတ္ေနသည္။

ႏြေရာသီ မိုးေရေၾကာင့္ စိုစြတ္​ေနတဲ့လမ္းတစ္လမ္းဟာ သူ႕မ်က္လုံးေရွ႕မွာ ေပၚလာခဲ့သည္။

လမ္းတြင္ေတာက္ပၿပီး ေရာင္စုံမီးပုံးမ်ားျဖင့္ ထြန္းညွိထားသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ေဆာင္ၾကာၿမိဳင္ေလးတစ္ခုရွိသည္။ ဤအိမ္ငယ္ေလးအတြင္းတြင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ ဗ်ပ္ေစာင္းေပၚတြင္ ဝမ္းနည္းဖြယ္သီခ်င္းကို တီးခတ္ေနကာ သံစဥ္မ်ားမွာ ေဆာင္းဦးမိုးသံႏွင့္ ေရာေထြးကာ လြမ္းေဆြးမႈ လြန္ကဲေန၏။

လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့လူေတြ မရွိသေလာက္နည္းၿပီး အထီးက်န္ ေဂၚဖီထုပ္ေလးတစ္ထုပ္သာ လမ္းဆုံလမ္းခြကို လွိမ့္သြားခဲ့သည္။

သၾကားလုံးေရာင္းတဲ့ ဆြံ႕အနားမၾကား အဘိုးအိုတစ္ေယာက္သည္ မိုးေရွာင္ရန္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရဲ႕ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနေလသည္။ သူ႕​ေဘးမွာ မေရာင္းရေသးတဲ့ ဇီးသီးသၾကားလုံးေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတဲ့ ေကာက္ရိုးတစ္တိုင္လည္း ရွိေနသည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ဆိုင္ရွင္က သူ႕ကိုအေဝးကို တြန္းထုတ္လိုက္ၿပီး “ကဲ၊ ထြက္သြား၊ ထြက္သြား၊ ဒီမွာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဧည့္သည္ေတြ ရွိေနတာမင္းမေတြ႕ဘူးလား? သူတို႔ကို ေစာ္ကားရင္ မင္းေနာက္ဘဝအတြက္ ေကာင္းခ်ီးေတြပါ ဆုံးရႈံးသြားလိမ့္မယ္”

အဘိုးအိုသည္ သူ႕စကားမၾကားရဘဲ ေမာင္းထုတ္ေနမွန္းသာ နားလည္ေသာေၾကာင့္ ရိုးစင္းစြာထကာ ထုံးစံအတိုင္း ထြက္ခြာသြားရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။

ျပတင္းေပါက္နားမွာထိုင္ေနေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ စိန္ျပတင္းေပါက္မွတ္ကူကြက္ထက္မွ ဤျမင္ကြင္းကို ျမင္လိုက္ရသည္။ “ဆိုင္ေစာင့္၊ အဲ့အဘိုးႀကီးကို လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖို႔ ဖိတ္ခ်င္လို႔၊ ႁခြင္းခ်က္လုပ္ေပးလိုက္ပါ” လို႔ ေအာ္ေျပာရင္း သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က အေပၚတက္သြားသည္။

ထိုသို႔ေျပာၿပီးေနာက္ စားပြဲေပၚသို႔ အေႂကြေစ့တစ္တြဲကို ပစ္ခ်လိဳက္သည္။ ဒဂၤါးျပားမ်ား၏ ဆူညံသံက ဆိုင္ရွင္၏မ်က္လုံးမ်ားကို ေလာဘေဇာျဖင့္ စိမ္းလန္းသြားေစသည္။

ထိုသူသည္မိုး႐ြာေနေသာ ျမင္ကြင္းထဲသို႔ အလ်င္စလို ေျပးသြားကာ အဖိုးအိုေက်ာကို ကူကိုင္ေပးလိုက္သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျပၿပီးမွသာ အဘိုးအိုကို သူ႕ရဲ႕ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ဖားယားမႈျဖင့္ ဖိတ္ေခၚနိုင္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီနဲ႕ အတူတူစားပြဲမွာထိုင္ေနတဲ့ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းဟာ သူ႕ကိုယ္ပိုင္လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲကို လက္ဖက္ရည္ ထည့္လိုက္ၿပီး အဘိုးအိုအား တိတ္တိတ္ေလး ကမ္းေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကာ႐ြက္ႏုျဖင့္ထုပ္ထားေသာ သူတို႔၏စားစရာရိကၡာတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကိုယူ၍ အဘိုးအိုထံ လႊဲေပးလိုက္သည္။

အဖိုးအိုက သူ႕ကို ထပ္ခါတလဲလဲ ေက်းဇူးတင္ေနေပမယ့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းရဲ႕ အမူအရာကေတာ့ မေျပာင္းလဲခဲ့။ အနည္းငယ္ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီးေနာက္ ထကာ သူ႕စားပြဲဆီသို႔ ျပန္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္က်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ တစ္စုံတစ္ခု ေဆြးႏြေးေနစဥ္ အလယ္တြင္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း ျပန္ေရာက္လာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ ထိုင္ခ်ခိဳင္းလိုက္ၿပီး တစ္ဖက္ကို လက္ညွိုးထိုးျပကာ “မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ နားေထာင္၊ ဒီေကာင္မေလးဗ်ပ္ေစာင္းတီးတာ ေကာင္းလား?” ဟု ေမးလိုက္သည္။

က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ အမူအရာက ေအးစက္ေနသည္။ "...သာမာန္ပါပဲ"

တစ္ဖက္မွ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီအား သူ႕မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္းေလာက္ မေကာင္းပါဘူး"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ဘာမွျပန္မေျပာ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေမွာ္လွည့္ကြက္တစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ေနသကဲ့သို႔ သူ႕လက္ဖဝါးမွ ဘဏ္ေငြစကၠဴကို ပြတ္သပ္လိုက္သည္။ "ဒီကိစၥေျဖရွင္းၿပီးတာနဲ႕ ရွစ္ရႈန္းမင္းတို႔ကို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ေနရာ ေခၚသြားရမလား?"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္း ခ်က္ခ်င္းပင္ နီျမန္းသြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို ဖြဖြကိုက္ကာ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ "ရွစ္ရႈန္း၊ အဲ့ဒါ မီးရႉးမီးပန္း ပစ္တဲ့ေနရာပါ၊ မသင့္ေတာ္ဘူး....”

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေမးေစ့ေထာက္ထားၿပီး က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို အၾကင္နာကင္းမဲ့တဲ့အၿပဳံးနဲ႕ ႏွောင့္ယွက္လိုက္သည္။ "ေကာင္းၿပီေလ၊ ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ရွိေနသေ႐ြ႕ ခ်ဳံ႕ကြမ္းဘယ္သြားသြား ေပ်ာ္တယ္"

သူတို႔ႏွင့္အတူထိုင္ေနသည့္ မိန္းကေလးငယ္က ၿငိမ့္ေညာင္းစြာ ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္ၿပီး “...ရွစ္ရႈန္း"

မိန္းကေလးသည္ ဖုန္းလင္ေတာင္၏ ၀တ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ သူမသည္ အလြန္လွပၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ အျပစ္အနာအဆာမရွိေပ။ သူမသည္ ႏွင္းျဖဴေဖြးေဖြး အသားအေရႏွင့္ အနက္ေရာင္ဆံပင္၊ ပန္းပုအလွကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ထူးထူးျခားျခား အသြင္အျပင္ျဖင့္ ေမြးဖြားလာရေလာက္ေအာင္ ကံေကာင္းေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးအတြက္၊ ဇီ​ဇာမေၾကာင္ရန္ ခဲယဥ္းလွသျဖင့္ သူမ၏ပုံသဏၭာန္ႏွင့္ ဆန႔္က်င္ေနေသာ တင္းမာေသာ မ်က္ခုံးေမႊးမွာ ပို၍တင္းမာေနပုံရသည္- “ေလသံကို နားေထာင္ရတာ ရွစ္ရႈန္း ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြကို ခဏခဏသြားဖူးတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ စကားမေျပာမီ၊ သူ႕ေဘးနားရွိ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းျဖင့္ ရိုင္းစိုင္းစြာ ႏွောက္ယွက္ခဲ့သည္။ "...သူေလွ်ာက္ေျပာတာ နားမေထာင္နဲ႕။ ဒီလို ျပည့္တန္ဆာေတြနဲ႕ အေပ်ာ္အပါး႐ုံေတြထဲ သူဝင္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး။ အားလုံးကို ဆြဲေခၚသြားတာက သူ႕ရဲ႕သတၱိကိုျမႇင့္တင္ဖို႔ နည္းလမ္းတစ္ခုပဲ”

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ငါ့ရဲ႕ရွစ္သိနဲ႕ ရွစ္ေမ့ေရွ႕မွာေတာ့ ငါ့ဂုဏ္သိကၡာကို မတိုက္ခိုက္ပါနဲ႕အာ"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ကို တစ္ခ်က္မွ်သက္ညွာမေပးဘဲ မိန္းကေလးကို ေလွ်ာက္တင္လိုက္သည္– “ၿပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက မင္းရဲ႕႐ႊီ-ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ နယ္ႏွင္ခံ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူေတြကို ဖမ္းဆီးဖို႔ ရွို႔ယန္ေတာင္ကို သြားခဲ့တယ္။ ဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းၿပီးေတာ့ ငါ့ရဲ႕အျမင္ေတြကို က်ယ္က်ယ္ျပန႔္ျပန႔္ ခ်ဲ့ထြင္ဖို႔ အဲဒီပိုက္ဆံေတြကို ျဖဳန္းတီးတဲ့႐ုံေတြဆီ ေခၚသြားေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အရင္ထဲက ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြကို ခဏခဏခ ေရာက္ဖူးသလို ေျပာတတ္ေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက သူ႕ခါးနားက စလြယ္ကို ဆြဲကိုင္တာေတာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လန့္ၿပီး ထစ္ခနဲရွိ မလုပ္ပါနဲ႕၊ အိမ္က အမ်ိဳးသမီးက မီးဖြားေတာ့မွာပါလို႔ ထေအာ္ေနတာပဲ။ ၿပီးတာနဲ႕ ငါ့ကိုဆြဲကိုင္ၿပီး အၿမီးကိုေျခေထာက္ၾကားဖြက္ၿပီး ထြက္ေျပးေတာ့တာပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "...ဖက္တီးက်ိဳး မင္းေသခ်င္ေနၿပီထင္တယ္"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ကိုလုံးဝ မေၾကာက္။ "ဟုတ္လား မဟုတ္လားပဲေျပာ"

ဒီအေၾကာင္းၾကားေသာအခါ မိန္းကေလး၏မ်က္ႏွာမွ အေရးအေၾကာင္းမ်ား ျပန္ေျဖာင့္သြားကာ ႐ႊီရွင္းက်ီေရွ႕တြင္ ရွက္ေၾကာက္စြာ ပါးကိုပြတ္သပ္လိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္နားမွာ ထိုင္ေနတာက သူ႕ေသြးသားေတာ္စပ္ေသာညီမ က်ိဳးရွန့္ပင္။ သူမ၏အသြင္အျပင္က သူမအကိုႏွင့္ ဆင္တူေပမယ့္ အက်င့္စရိုက္ကေတာ့ မတူေပ။ သူမအကို၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကိုၾကားေသာအခါ ရွက္သလိုလိုအၿပဳံးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကိုသာ ဆင္ျမန္းထားသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္၏ စကားကိုၾကားေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက တညီတၫြတ္တည္း သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အေနအထိုင္ကို အာ႐ုံခံမိၿပီး အၾကည့္ခ်င္းဖလွယ္ၾကကာ တစ္ၿပိဳင္နက္ မ်က္လုံးကို အျမန္လႊဲလိုက္ၾကသည္။

အဆုံးတြင္ ဤအေၾကာင္းအရာကို အဆုံးအျဖတ္ေပးခဲ့သူမွာ စားပြဲတစ္ခုတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနေသာ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ျဖစ္သည္။

သူသည္ သူ႕ခြက္ကိုပုတ္ၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္ႏွင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီတို႔ကို အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။ "မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္မေနၾကနဲ႕ေတာ့"

တစ္ေန႕တာလုံး တံခါးပိတ္ေနၾကေသာ အျခားဆိုင္မ်ားႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္လွ်င္ ဤလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ငယ္ေလးသည္ ထူးထူးျခားျခား အသက္ဝင္ေနေသးသည္။

ပင္မခန္းမရွိ စားပြဲအမ်ားအျပားကို ဂိုဏ္းေလးခု၏ အေရာင္အေသြးအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားေသာ တပည့္မ်ားက ေနရာယူထားၾကသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းႏွင့္ ရွစ္ေမ့ယြမ္႐ူက်ိဳးကို စားပြဲတစ္ခုတြင္ထိုင္ရန္ ေခၚသြားကာ က်ိဳးပိုင္နန္ႏွင့္ သူ႕ညီမက်ိဳးရွန့္တို႔က ေနာက္တစ္ခုတြင္ ထိုင္ၾကၿပီး ခြၽီခ်ီကလည္း တန္းယန္ေတာင္တပည့္ သုံးေလးေယာက္ကိုပါ ေခၚလာကာ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္တစ္ေယာက္ထဲသာ စားပြဲေပၚမွာ အထီးက်န္စြာ ေသာက္ေနေပသည္။

လုယြီက်ိဳ႕ပါ၀င္ေသာ ခ်င္းလန္ေတာင္ၾကားမွ တပည့္ႏွစ္ေယာက္သည္ သီးျခားစားပြဲတစ္ခုတြင္ နာခံမႈအျပည့္ျဖင့္ ထိုင္ကာ တစ္ခ်က္မွ်မလႈပ္ရဲ။

ဂိုဏ္းေလးခုမွ တပည့္မ်ားအျပင္ လွပ၊သြယ္လ်ၿပီး ႏုပ်ိဳေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သည္ ခြၽီခ်ီ၏ စားပြဲတြင္ထိုင္ကာ ငိုေႂကြးေနေလသည္။ ခြၽီခ်ီက သူ႕ကိုညင္သာစြာ ေခ်ာ့ေပးေပမယ့္ သူကေတာ့ ငိုၿပီးရင္းငိုေနတာေၾကာင့္ တျခားသူေတြကို သူ႕အတြက္ရင္နာေစသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ "ခြၽီခ်ီ၊ မင္းလုပ္နိုင္လား မလုပ္နိုင္ဘူးလားအာ၊ သူ႕ဆီက အေျဖကို မင္းရနိုင္ပါ့မလား?"

ခြၽီခ်ီလည္း အနည္းငယ္ အားကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနသည္- "ငါတို႔အဲဒါကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လုပ္ယူလိုက္မယ္၊ အလ်င္စလို လုပ္စရာမလိုပါဘူး"

ကေလး၏ ေအးစက္ႏူးညံ့ေသာ လက္ကေလးကို သူ႕လက္ထဲသို႔ ထည့္ကိုင္လိုက္ၿပီး "မင္းရဲ႕အကိုႀကီးကို ျပန္ေပးဆြဲသြားတဲ့လူေတြ ဘယ္သြားလဲျမင္လိုက္လား? ငါတို႔ကို ေျပာျပေပးနိုင္မလား?" ဟု ေမးသည္။

ကေလးသည္ ငိုေႂကြးျခင္းတြင္ နစ္မြန္းေနၿပီး မ်က္လုံးမ်ား နီရဲေနခဲ့သည္။ စကားေျပာခ်င္ေသာ္လည္း စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေနသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ ကေလး၏ဦးေခါင္းေနာက္ဘက္တြင္ သူ႕လက္ကိုတင္ကာ ညင္သာစြာပြတ္သပ္လိုက္သည္- "မင္းေၾကာက္ေနတာ ငါသိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေၾကာက္ပါနဲ႕။ အခုငါတို႔ မင္းအနားမွာ ရွိေနေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္မပူပါနဲ႕”

ကေလးမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးက ဟလာေသာ္လည္း ဆက္လက္၍ တိတ္ဆိတ္ေန၏။

႐ႊီရွင္းက်ီက စားပြဲကို ေခါက္လိုက္ၿပီး "႐ူက်ိဳး မင္းစမ္းၾကည့္"

ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ ယခင္က ႐ႊီရွင္းက်ီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သူမသည္ မက္မြန္ေရာင္အသားအရည္ရွိၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ စကားေျပာ အလြန္ေကာင္းေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီ သူမအား စိုက္ၾကည့္ေသာအခါ သူမ၏ဓားကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ဆုတ္ကိုင္ကာ ေနာက္ျပန္ငုံ႕ထားၿပီး ေမးေစ့ကို ေအးစက္စြာျပန္ျမႇောက္ကာ "ဟုတ္ကဲ့ရွစ္ရႈန္း" ဟု ျပန္ေျဖလာသည္။

မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ေသာအခါ၊ ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ က်ိဳးရွန့္ကိုၾကည့္ရင္း ပူႏြေးေနေသာပါးျပင္ဆီသို႔ လက္ခုံျဖင့္ တိတ္တဆိတ္ ဖိကပ္လိုက္သည္။

က်ိဳးရွန့္သည္ ယြမ္႐ူက်ိဳး၏ မိန္းကေလးအမူအရာကို သတိျပဳမိကာ တခစ္ခစ္ရယ္ၿပီးေနာက္ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။

အထူးသျဖင့္ ေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ေမြးရာပါ အားသာခ်က္ရွိသျဖင့္ ကေလးမ်ားကိုေခ်ာ့ရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ပို၍ကြၽမ္းက်င္သင့္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေတြးလိုက္မိေသာ္လည္း ကေလးက စိတ္မသက္သာလာ။ ယြမ္႐ူက်ိဳးႏွင့္ က်ိဳးရွန့္ႏွစ္ေယာက္လုံး သူ႕အနားကပ္လာသည္ကိုျမင္ေတာ့ သူအရမ္းထိတ္လန႔္သြားၿပီး စားပြဲေအာက္မွာ ပုန္းေနလိုက္သည္။

ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ သူမ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အံ့ၾသသြားေသာအၾကည့္ျဖင့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို ရပ္လိုက္သည္။

ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္က ေခါင္းယမ္းျပၿပီး “ဒီကေလးကို အရင္ကအႀကိမ္အနည္းငယ္ ေတြ႕ဖူးတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ျပဇာတ္အဖြဲ႕က တဝူေတာင္နားမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး ေဖ်ာ္ေျဖၾကတာ။ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္က ဒီအလုပ္သင္ေလးေတြကို အျပစ္ေပးတတ္တဲ့ လိမၼာပါးနပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးလို႔ေတာ့ က်ဳပ္ၾကားတယ္၊ တခါတေလ ညဘက္သန္းေခါင္ယံမွာ ေၾကာင္ေအာ္သံလို ကေလးငိုသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ ေၾကကြဲစရာပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ အဲ့ကုန္းမအိုႀကီးက "ေကြက်န့္ခ်ဳံ" ဆိုတဲ့နာမည္ရထားတာေပါ့"

ဤေနရာအထိသာေျပာကာ သူကပခုံးတြန႔္လိုက္သည္။ “ဒီတစ္ခါေတာ့ အဖြဲ႕တစ္ခုလုံး သရဲျပန္ေပးဆြဲတာခံရၿပီဆိုေတာ့ အဲ့ကုန္းမအိုႀကီးကို တစ္ေဆလို႔ေတြ တကယ္ေတြ႕သြားၿပီထင္တယ္”

ထိုပုံျပင္ကိုၾကားၿပီးေနာက္တြင္ ဇာတ္ပိုင္ရွင္၏ ျပင္းထန္စြာ အနိုင္က်င့္မႈေၾကာင့္ ကေလးသည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေၾကာက္ေၾကာင္း မွန္းဆရန္မခက္ခဲေပ။

ယြမ္႐ူက်ိဳးႏွင့္ က်ိဳးရွန့္တို႔ ေနာက္ဆုတ္ရန္မွတပါး ေ႐ြးခ်ယ္စရာမရွိ။

စားပြဲဆီသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ယြမ္႐ူက်ိဳးက တိုးတိုးေလးေျပာသည္- “ဒီမိန္းမက ကေလးေတြကိုဒီလိုမ်ိဳး ဆက္ဆံတယ္တဲ့ တကယ္ကို လူမဆန္ဘူး။ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူေတြ သူမကိုေခၚသြားတာေတာင္ နည္းေသးတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္ၿပီး ယြမ္႐ူက်ိဳးအား စကားရပ္ရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။

မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ လုယြီက်ိဳ႕သည္ သူ႕ေခါင္းကို အလြန္နိမ့္က်စြာ ျမႇုပ္လိုက္ၿပီး စကားမေျပာဝံ့ေပ။

မင္ယာနိုင္ငံ ၿပိဳလဲၿပီးကတည္းက ဖမ္းမမိေသးေသာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ား ေနရာအႏွံ႕ ျပန႔္က်ဲေနခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ရက္က နယ္ႏွင္ခံတစ္ေဆက်င့္ႀကံသူတစ္စုသည္ တဝူေတာင္အနီးရွိ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္သည့္ ျပဇာတ္အဖြဲ႕တစ္ခုလုံးကို ဝင္သိမ္းသြားခဲ့သည္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္ေနာက္ကြယ္မွာ ပုန္းေနတဲ့ ဒီကေလးကသာ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ကံေကာင္းခဲ့ေလသည္။

ႏွစ္ရက္ေက်ာ္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လူတိုင္းသိၾကေသာေၾကာင့္ အဆိုပါအဖြဲ႕သားမ်ားကို က်င့္ႀကံေရးမီးဖိုမ်ားအျဖစ္သုံးျခင္း သို႔မဟုတ္ ေဆးဖက္ဝင္အေစ့မ်ားျပဳလုပ္ရန္ အသုံးျပဳျခင္း ျဖစ္နိုင္ေခ်မ်ားသည္။ သူတို႔သည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အသက္ရွင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ေပ။

သို႔ေသာ္၊ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူ၏ ပုန္းေအာင္းေနသည့္ေနရာကို ရွာကာ ၎တို႔အားလုံးကို ဖမ္းရန္မွာ သူတို႔ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ရမည့္ မစ္ရွင္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ဒီကံေကာင္းတဲ့ကေလးကပဲ သူတို႔ဘယ္မွာလဲဆိုတာကို သိနိုင္ေပမယ့္ အေကာင္းဆုံးႀကိဳးစားတာေတာင္ စကားမေျပာျဖစ္ေသးေခ်။

ခြၽီခ်ီသည္ အနည္းငယ္ အားကိုးရာမဲ့ ခံစားရၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္အား "ပိုင္နန္၊ မင္းစမ္းၾကည့္ပါလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ၏စြမ္းရည္မ်ားအေၾကာင္းသိၿပီး ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ျငင္းဆိုလိုက္သည္။ “လုပ္မေနနဲ႕၊ ကေလးေတြကို ဘယ္လိုေခ်ာ့ရမလဲဆိုတာ ေသခ်ာမသိဘူး။ ကေလးငိုသံၾကားရင္ သူတို႔နဲ႕အတူ ငိုခ်င္လာတယ္”

ခြၽီခ်ီက ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ကို အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္သာ္ ဆူညံသံေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္​ေနရၿပီး လက္ရွိတြင္ သူ၏ဘီးတပ္ကုလားထိုင္တြင္ နားထင္ေၾကာမ်ာယကို ႏွိပ္နယ္ေနရသည္။ ဒါကိုၾကားေတာ့ သူတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္႐ုံနဲ႕ ကေလးက မ်က္ရည္ေတြ တိုက္ရိုက္က်လာၿပီး ေအာ္ငိုေတာ့သည္။ “နတ္,နတ္ဆိုးႀကီး...ျဖဴ..အျဖဴေရာင္ဆံပင္...”

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္: ".....”

႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ က်ိဳးပိုင္နန္ႏွစ္ေယာက္လုံး မရယ္ရန္ အားစိုက္ထုတ္ထားရၿပီး ပုခုံးမ်ား တုန္ခါလာသည္။

ခြၽီခ်ီက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္ၿပီး ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အလယ္တြင္ ရိကၡာမ်ားစားကာ နံရံတြင္ထိုင္ေနေသာ အဘိုးအိုကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ ေျဖရွင္းခ်က္ေကာင္းတစ္ခုကို ေတြးလိုက္သည္– “ငါမင္းအတြက္ ဇီးသီးသၾကားလုံး ဝယ္ေပးမယ္ေလ၊ မငိုနဲ႕ေတာ့ ဟုတ္ၿပီလား?"

သို႔ေသာ္လည္း မၾကာခင္မွာ သူတစ္ခုခုကို သေဘာေပါက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ဘက္လွည့္ကာ "ရွင္းက်ီ၊ ဒီတစ္ခါထြက္လာတုန္းက ပိုက္ဆံမယူခဲ့ဘူး၊ ေခ်းလို႔ရမလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ကိုင္လိုက္ၿပီး လက္တစ္ေခ်ာင္းကို ျမႇောက္လိုက္သည္။ “ရတာေပါ့အာ၊ အတိုးနတ္ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံးတစ္ရာ"

ခြၽီခ်ီ: ".....”

"ဒါကို တန္းယန္ေတာင္အသုံးစရိတ္ကမွ အႏုတ္မခံရတာ၊ မင္းရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံ မရွိဘူးလား?" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ကို ျပန္ဆုတ္လိုက္ၿပီး "နတ္ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံးတစ္ရာပဲ၊ အဲ့ထက္နည္းရင္ ငါမေပးဘူး"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ မေနနိုင္ေတာ့။ "ရွင္းက်ီ၊ ခြၽီခ်ီကို အနိုင္က်င့္မေနနဲ႕"

႐ႊီရွင္းက်ီက လုံးဝ မယဥ္ေက်းေပ။ "ဝမ္ပိုင္ေမာင္ ဒီခရီးမွာ လက္ဖက္ရည္ဖိုးကို ငါ​ေပးရတာေလ၊ ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းလို႔ေတာင္ မရဘူးလား?"

က်ိဳးပိုင္နန္က အၿမဲတမ္း တုံးအသည္။ "ကေလးက ငိုေနတယ္အာ၊ ဒဂၤါးနည္းနည္းငယ္ပဲေလ၊ မင္းမွာ စာနာစိတ္မရွိဘူးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ ေခါင္းကို ပုတ္ၿပီး “လူတိုင္းဘယ္လို ငိုရမလဲသိတာပဲ။ ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ မင္းလည္းငို"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္နာခံကာ မ်က္ရည္မ်ားကို ညွစ္ထုတ္လိုက္သည္။

ဆိတ္ဆိတ္ေနေလ့ရွိေသာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းသည္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီကိုယ္စား ေျပာလာသည္။ "...က်ိဳးရွစ္ရႈန္း၊ ရွစ္ရႈန္းက စာနာစိတ္မရွိသူမဟုတ္ပါဘူး...”

"မင္းတို႔ဖုန္းလင္ေတာင္က စီနီယာေတြကိုေရာ ေလးစားရဲ႕လား?" က်ိဳ႕က်စ္သမ္း စကားမဆုံးခင္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဝင္ျဖတ္လိုက္သည္။ "ငါတို႔စကားေျပာေနတာကို၊ မင္းလိုအလယ္တန္းတပည့္က ဘာလို႔ ဝင္​ေျပာရတာလဲ?"

တေလးတစားျပန္ေျဖရင္း က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အမူအရာ ေအးခဲသြားသည္။ "....ဟုတ္၊ ဒီတပည့္အမွားကို သိပါတယ္”

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ သူ႕ကေလးငယ္မ်ားကို ကာကြယ္ေပးသည့္အက်င့္သည္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျဖစ္ေပၚလာသည္။ "ဝမ္ပိုင္ေမာင္၊ ငါတို႔ေရွာင္သမ္းကို မင္းဘာလို႔ေအာ္တာလဲ? မင္းတို႔ ခ်င္းလန္ေတာင္ၾကားက တပည့္ေတြကို အာဏာလာျပေနေသးတယ္၊ ငါတို႔ဖုန္းလင္ေတာင္က မင္းတို႔ခ်င္းလန္ေတာင္ၾကားေလာက္ေတာ့ မတင္းက်ပ္ဘူးကြ"

ေလထုက ပိုဆိုးသြားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ စိတ္ေကာင္းႏွလုံးေကာင္းရွိေသာ ခြၽီခ်ီသည္ ကိစၥမ်ားကို ေခ်ာေမြ႕ေစရန္ လ်င္ျမန္စြာ ၾကားဝင္ေဆာင္႐ြက္ေပးခဲ့သည္။ "ေကာင္းပါၿပီ၊ ရန္မျဖစ္ၾကပါနဲ႕၊ နတ္ဝိညာဥ္ေက်ာက္တစ္ရာဆိုလည္း နတ္ဝိညာဥ္ေက်ာက္တစ္ရာေပါ့"

အေရာင္းအ၀ယ္အၿပီးတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီအရင္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ သူသည္ ေခြးေျခကိုဆြဲထုတ္ကာ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ ဒဂၤါးအနည္းငယ္ကိုယူၿပီး ဝပ္တြားလိုက္ကာ သၾကားလုံးေရာင္းေသာ အဘိုးအိုေရွ႕တြင္ ထားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေကာက္ရိုးမွ အနီေရာင္မွည့္ေရာင္ရွိေသာ သၾကားလုံးတုတ္ႀကီးတစ္ေခ်ာင္းကို ေ႐ြးကာညခြၽီခ်ီ၏လက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ "စာရင္းထဲမွာမွတ္ထားတယ္၊ မင္းျငင္းလို႔မရဘူးေနာ္"

သိပ္မၾကာမီတြင္၊ ေနာက္မွီပါေသာထိုင္ခုံကို လွည့္၍ သူ႕ေရွ႕သို႔ကေလးကို ဆြဲလိုက္သည္။ “မင္းမွာ ငိုခြင့္မရွိေတာ့ဘူး”

ကေလးက ႏွာရႈပ္ရင္း သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴေဖ်ာ့သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက လိုက္ဖမ္းမေနေတာ့ဘဲ တည့္တည့္ျဖတ္ေမးလိုက္သည္။ “ျပန္ေပးဆြဲခံရတဲ့ လူေတြထဲမွာ မင္းနဲ႕ေသြးသားေတာ္စပ္တဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမ တစ္ေယာက္ေတာ့ပါရမယ္"

ဒီစကားၾကားေတာ့ ကေလးက ေခါင္းေမာ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ပိုက်လာေတာ့သည္။

သူ႕စိတ္ထဲမွ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကို အတည္ျပဳရင္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ကုလားထိုင္၏ ေနာက္ေက်ာကို မွီကာ တေစာင္းေစာင္းတလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ခုံ​ေဆာ့ေနသည္။ “မင္းမိဘေတြလား? မင္းအမလား?"

ထိုအခါ ကေလးသည္ ေယာက္်ားေလးႏွင့္မတူဘဲ ကံဆိုးလွေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္တူေသာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ အသံျဖင့္ ပုံမွန္အတိုင္း စကားစေျပာလာသည္။ "...ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အႏုပညာသင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ္နဲ႕အတူ ျပဇာတ္အဖြဲ႕ကိုလႊတ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ေသြးရင္း အကိုႀကီးပါ.."

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္းအစ္ကိုရဲ႕အေလာင္းကို ျပန္ရေအာင္ ကူညီေပးမယ္၊ မင္းမငိုလို႔ရမလား?"

ခြၽီခ်ီ အံ့ၾသသြားသည္။ "...ရွင္းက်ီ မင္းအဲ့လိုေျပာတာ..."

႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕လက္ညိုးကို ျမႇောက္လိုက္ၿပီး ခြၽီခ်ီကို တိတ္ဆိတ္ေနရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ ကေလးသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏စကားမ်ားကို နားေထာင္ၿပီး ငိုရွိုက္သံမ်ားကို အတတ္နိုင္ဆုံး ထိန္းထားကာ ပါးစပ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ အုပ္ထားသည္။

ဒါကိုျမင္ေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ခိုင္မာသြားေစသည္။

ဒီကေလးက သူ႕အကိုေသဆုံးသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းကို သူ႕မ်က္စိနဲ႕ျမင္ခဲ့ရၿပီး သူ႕အစ္ကို ျပန္အသက္ရွင္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိၿပီးသားပင္။

ထို႔ေၾကာင့္ ခြၽီခ်ီ၏ အေစာပိုင္းႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားစြာသည္ သူ႕အတြက္ အသုံးမဝင္ခဲ့ေပ။

သူ႕အစ္ကို၏အေလာင္းကို ျပန္ယူနိုင္သည္ဟု ေျပာျခင္းကပင္ ႏွစ္သိမ့္စကားခ်ည္းသက္သက္ထက္ ဤကေလးအတြက္ ပို၍ထိေရာက္ေပသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေခြးကေလးကို ပြတ္သပ္ေနသလို ရႈပ္ပြေနေသာ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို ပြတ္သပ္ေပးလိုက္သည္။ "ေတာ္တယ္။ အခုေျပာျပ၊ မင္းျမင္ခဲ့တဲ့ နတ္ဆိုးအုပ္စု ဘယ္ေျပးသြားတာလဲ?”

ကေလးက က်ယ္ေလာင္စြာ ႏွာရႈပ္ရင္း လက္ကိုဆန႔္တန္းကာ စားပြဲေပၚရွိ လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲသို႔ ႏွစ္ၿပီး ေတာင္ႀကီးပုံ ဆြဲလိုက္သည္။

က်ိဳးရွန့္အံ့ၾသသြားၿပီး ရင္အနည္းငယ္ေကာ့ကာ ဂုဏ္ယူေနေသာ ယြမ္႐ူက်ိဳးကို ၾကည့္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔သည္ ရိုေသစြာ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။

"တဝူေတာင္?" ကေလးပုံၾကမ္းကိုၾကည့္ရင္း ႐ႊီရွင္းက်ီက "သူတို႔ တဝူေတာင္ေပၚမွာ ပုန္းေနတာလား?"

ကေလးက ေခါင္းယမ္းၿပီး စားပြဲေပၚတြင္ အေနာက္ဘက္သို႔ ေရလိုင္းပုံစံ ဆြဲလိုက္သည္။

သၾကားလုံးကိုင္ထားတဲ့ ခြၽီခ်ီဟာ ႐ုတ္တရက္ လင္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ "...ပုမာေတာင္လား?"

ကေလးက အားတက္သေရာ ေခါင္းညိတ္ၿပီး အနည္းငယ္ စကားထစ္သြားသည္။ "ကြၽန္ေတာ္၊ သူတို႔သြားေနတာေတြ႕လိုက္တယ္၊ အခုအဲဒီမွာရွိေနေသးလားေတာ့ မသိဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္လည္း သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ရလဒ္ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ရနိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အံ့ဩသြားသည္။ "႐ႊီရွင္းက်ီ မင္းေတာ္ေတာ္စြမ္းတာပဲအာ"

"အဲဒါေျပာစရာေတာင္မလိုဘူး ငါက႐ႊီရွင္းက်ီပဲေလအာ" ႐ႊီရွင္းက်ီက ခ်ီးမြမ္းတာကို အရွက္မဲ့စြာ လက္ခံၿပီး ကေလးရဲ႕ ေခါင္းကို ထပ္ခါပြတ္ေပးလိုက္သည္။ "ေပါက္စေလး၊ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ?"

ကေလးက ျပန္မေျဖဘဲ ခြၽီခ်ီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္လုံးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ေတာက္ပေနခဲ့သည္။

ခြၽီခ်ီသည္ အလိုက္တသိ ေ႐ႊသၾကားရည္ျဖင့္ ဖုံးအုပ္ထားေသာ သၾကားလုံးတုတ္တုတ္ကို အၿပဳံးျဖင့္ ေပးလိုက္သည္။

ခြၽီခ်ီ၏ ႏွစ္သိမ့္မႈသည္ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ထိေရာက္မႈ မရွိေပ၊ အနည္းဆုံး သူ႕ေရွ႕က ဤအေဖာ္မ်ား၏ အျမင္တြင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ကေလးသည္ ခြၽီခ်ီႏွင့္ အရင္းႏွီးဆုံး ျဖစ္ေနေသးသည္။

ခဏၾကာေတာ့ သူက သၾကားလုံးထိပ္ဖ်ားကို ကိုက္ၿပီး တိုးတိုးေျပာသည္။ “...ကြၽန့္ေတာ့္နာမည္က ေထာင္ရွန္းပါ"

ေနာက္အတြက္ မွတ္ဉာဏ္ အခန္းႀကီးသုံးခန္း ႀကိဳတင္စာရင္းေပးထားၿပီးပါၿပီ။

႐ႊီရွစ္ရႈန္းရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္စြမ္းအားက တကယ္ကို အတိုင္းမဆမရွိပါလား..

______